Proszę bardzo. I już się śmiała. łatwo było ją rozbawić? Saurielowi wydawało się, że ma raczej denne żarty, a jego poczucie humoru gdzieś tam wewnętrznie bawiło tylko jego. Najwyraźniej jednak Victorii to odpowiadało. Sarkazm jej odpowiadał. Jasne, do konkretnego stopnia, w odpowiednim tonie, ale większość rzeczy można było robić, jak to już określił: z włosem albo pod włos. Skoro został wytyczony kurs "z włosem" to teraz należało się go trzymać. Choć nieźle miotało tym statkiem na boki i czasami jednak ciężko było utrzymać stery.

Uśmiechnął się pod nosem, bo zdawał sobie sprawę, jakie to jest genialne. Ktoś inny w jego rodzinie też sobie zdał. I tak to właśnie było. Jej optymizm był niemal zaraźliwy. Na tyle, że wyobraził sobie siebie samego w biurze aurorów.

- Coś czuję, że byłbym najbardziej uwielbianym gościem w biurze. - Trochę ironicznie, a trochę nie. Bo zdawał sobie sprawę z tego, że ludzie potrafili go lubić. Że miał charyzmę, która jednak przyciągała niektórych. Zwłaszcza niewiasty. Tym nie mniej przez swoją gburowatość jednak większość ludzi, nawet jeśli na początku go polubiła, to wystarczyło kilka słów i spotkanie zamieniało się w koszmar. - Już jestem specjalnym płatkiem śniegu. - O tak, jednostka specjalna do zwalczania zła i terroryzmu! Walczyłby... no, przeszedłby na stronę przeciwną. Zastanowił się, czy wśród tych trupów za jego plecami był jakiś auror. Łatwo było nie zobaczyć krwi na dłoniach, skoro tak łatwo ją było zmyć. - Och, panienko Lestrange, przy panienki walorach moje gasną zupełnie. - Zaintonował to specjalnie wyniosłym głosem i nawet uniósł dłoń, jakby był heroldem, co właśnie przedstawia prawdziwą królową, czy też księżniczkę.

- Chętnie. - Chociaż wcale nie był pewien, czy to dobry pomysł. Czy powinien. Czy będzie tam pasował. Czy coś się nie spierdoli. Brzmiało to jak odpowiedzialność, na którą nie był gotów. - Dziwnie się przy tobie czuję. Bezbronnie. - Bo nie wiedział, co z nią robić i nie wiedział, jak w ogóle do tego podchodzić. To znaczy niby wiedział, ale to go rozbrajało. I niby mu się podobało to uczucie, a z drugiej strony nie podobało mu się wcale. Więcej w tym było niepodobania się jednak. Bo wiedział, że musi być uzbrojony.

Sauriel potrafił bawić się flirtem. Sypać komplementami. Tak, potrafił. W innych okolicznościach, kiedy był zupełnie rozluźniony i nie spoglądał na osobę tak, jakby miał z nią spędzić resztę życia. Kiedy wiedział, że chwilę się pobawią i na tym się skończy. Gdy miał pewność, że sekrety pozostaną sekretami, a jeśli ktoś naciśnie to może zniknąć i więcej nie wrócić. Tutaj nie miał najmniejszej ochoty na żaden flirt. Nie był już całkowicie czujny przy Victorii, ale nie był też całkowicie rozluźniony. Ciągle szukał swojego miejsca, balansu w tym i tak jak powiedział, pewnie jeszcze długo będzie się dziwił, w jakiej sytuacji się znalazł. Nie był przy tym też za bardzo myślący per "my". Nie dlatego, że nie chciał, bo już było "my", głównie przez ich rodzinę. Nie był do tego przyzwyczajony. Był jedynakiem i samotnikiem, który w pewnym momencie zafiksował się na punkcie ochronienia samego siebie, że inni byli automatyczni odsuwani i usuwani ze stanowiska. Lecz tak, myślał jednak o Victorii. "O nich". Nie mógłby nie myśleć. I... cieszył się, że nie trafiła mu się wredna suka. Na razie wyglądało na to, że Victoria jest naprawdę zadziwiająco troskliwą osobą.

- Miaał. - Zamiałczał na tą wspominkę o maskotce biura, kiedy ona zaczęła kontemplować jedzenie. Albo się nim bawić. Ciężko powiedzieć. Chyba sama była zdziwiona tym, co zamówiła. - Mówię poważnie. - Przedstawił to w zabawny sposób, ale tak, miał to na myśli. Jakby nie patrzeć to nie ona miała tutaj spierdolone życie i to, można powiedzieć, przez własne wybory. Jego kuzyn mówił mu, że "wystarczy walczyć, jeśli chce się działać po dobrej stronie". A on przestał. - Jesteś piękną kobietą, inteligentną, która robi karierę. W dodatku troskliwą i emocjonalną. - Tak, więc mówiłam coś o komplementach? To były bardzo szybko wyciągnięte wnioski, znaczy "szybko". Sauriel po prostu wiedział, że ludzi jest trudno poznać. Ich "prawdziwe ja", które często było ukryte, albo po prostu z biegiem czasu odkrywałeś paragrafy od paragrafów i małe druczki na dole umowy.

Czy uważasz, że coś ci zrobię? Cisza. Ale nie taka grobowa. Taka, w której spoglądał na nią uważnie i nawet z lekkim uśmiechem na ustach. Taka pełna zastanowienia, chociaż Sauriel miał wrażenie, że zbudowała nieco napięcia. Przynajmniej u niego. Jednocześnie nie czuł, żeby to napięcie było negatywne. Odpowiedź brzmiała tak. Ale wcale nie chciał jej powiedzieć. Trochę kłóciło się to z tym, że lubił odpowiadać na niektóre pytania wprost. Ta cisza trwała naprawdę krótko.

- Poniekąd. - Bo "tak" nie było też dokładną odpowiedzią. To była po prostu jedna z opcji, jakiej nie mógł wyrzucić z głowy. - Nigdy nie sądziłem, że będę z kimś dzielił życie. I nigdy też nie dopuściłem do siebie nikogo na tyle blisko, żeby w to życie wszedł. - Wyjaśnił. A ona miała być taką osobą, czy mu się podobało czy nie. - To nie jest komfortowe. I przede wszystkim jest mi zupełnie obce. - I wymagało wysiłku, żeby jednak się przemagać i prężyć.

Nie lubił powagi - ale o tym już chyba było mówione. Nie oznaczyło to, że po nią czasami nie sięgał. Jak w tym przypadku. Okej, było trochę spięcia, trochę sobie pożartowali, to teraz mogą spróbować powiedzieć parę słów na poważnie. Zdawał sobie sprawę, że jego nastroje były bardzo chwiejne i bardzo zależne od towarzystwa. Ponieważ jednak Victoria nie była tylko chwilowym towarzystwem, wyglądało na to, że miała się dokopać gdzieś głębiej. Zadał sobie właśnie pytanie - jak głęboko. Gdzie chciał wyrysować granicę. Bo gdzieś musiał. Tak długo, jak długo nie dostanie sygnału, że Victorię można wdrożyć w szeregi Śmierciożerców, tak długo była osobą, którą należało trzymać na bezpieczny dystans. Wydawało mu się nawet, że ona nigdy nie powinna zostać wdrożona. Z tej perspektywy, z jakiej ją poznał to nawet jeśli nie była studnią emocji to miała w sobie dobro. Jego dobrze traktowała, jak dotąd. Nawet jeśli niektóre rzeczy mu się nie podobały, ale nie był taki w to zapatrzony, żeby sobie nie zdawać sprawy, że nie ma ideałów.

- Heh, nie chodzi mi nawet o związki. - Nigdy się jakoś wybitnie nie zakochał. Podziwiał, wpatrywał jak w obrazki, byli ludzie, którzy mu się podobali - niezależnie od płci. Ale to były fascynacje artystyczne. Nigdy nie czuł, żeby ktoś go do siebie przyciągał magnetycznie, żeby wpatrywał się w święty obrazek panienki i pragnął być z tą osobą. Czasem się zastanawiał dlaczego. Czego mu brakowało, że nie przeżył czegoś takiego. Z perspektywy jednak to i lepiej. Bo nikt nie byłby szczęśliwy przy takim obrocie spraw. - Tylko się kurwa nie spodziewałem, że wymyślą małżeństwo po mojej śmierci. - Uśmiechnął się kącikiem, cynicznie. Jak już było powiedziane - wolał się śmiać, niż płakać. A to było zupełnie popierdolone i chociaż też był przyzwyczajany do tej myśli (oczywiście sięę buntował, jakżeby inaczej) to jednak nie wpadł nawet na pomysł, że ożenią kogokolwiek z wampirem. Że ktokolwiek zechce takiego małżeństwa. - Ay, nie jest. Niestety jestem całkiem popierdolony. - Zgadzał się z nią, ale nie starał się żywić tej bestii. Ona tam była, siedziała i tkwiła jak kolec kaktusa w paluchu. Niby możesz go wyciągnąć pęsetą, ale nie zawsze się uda. - Jesteś zadziwiająco spokojna. - To tak jeśli mówimy o strachu i o tym, co jest zdrowe a co nie. Że zachowanie spokoju zdrowe było, tak, było. Ale jednocześnie było dość dziwne. Chociaż widział w niej pewne zawahania po ich akcji. - Dziękuję, że posprzątałaś po tamtej akcji. - Dziękował jej już? Wydawało mu się, że nie. Nie przepadał za przeprosinami, podziękowaniami i innymi takimi. Ale tutaj jednak miałby trochę problemów bez tego. Nie chciał mieć do czynienia z ministerstwem. To mogłoby pociągnąć lawinę przykrych zdarzeń. - A że jesteś nadmiernie spokojna jak na to, że prędzej czy później się coś spieprzy. A to boli. Ugryzienie. Boli jak sam skurwysyn. - Nie było jak w tych wszystkich książkach romantycznych, a w podręcznikach raczej nie wspominali o tym. Nie chciał jej straszyć jakkolwiek. To była po prostu realna wizja.

Ile może kosztować dziecko? To, które odchowałeś, żywiłeś, uczyłeś. Wykładałeś na nie pieniądze i poświęcałeś swój czas, żeby wyrosła na ludzi. Żebyś mógł chociaż pomyśleć, że jesteś jeśli nie dumny to chociaż zadowolony. No ile? Czy od tej transakcji był jakiś podatek? Czy dołączyli do tego rachunek? A może zakup odbył się na fakturę? Coś na pewno ugrali i zyskali. Skoro tyle czasu hodowali swoje konie to potem mogli z nimi zrobić, co tylko zechcieli. Koń nie miał nic do gadania. Wsadzało się go w boks i wywoziło, odrywało od domu i stada. Emocje nie były policzalne, więc nie można było ich wrzucić na wagę, by obliczyć wartość galeonów. Ciekawe tylko czy uświadomią Victorię, ile jeszcze będzie musiała dla nich poświęcić i zrobić, kiedy odkryją przed nią karty. Wszystkie karty. Te pochodzące od zakupu, sprzedaży i te, które jeszcze nie zostały nawet ujawnione, bo pielęgnowane były w ambicji i pragnieniach. Na to nie było dobrego komentarza. To był fakt - ugrali ich kosztem. Sauriel płynął z tym nurtem, bo... hah, chciał kiedyś uciec od tego szajsu, a teraz ten szajs sprawiał, że czuł w sobie życie. Okropne. Wiedział, jakie to okropne, ale, hah... odbieranie życia dawało poczucie kontroli i władzy. I nie wiedział, czy to dlatego, że stał się wampirem i tak pokochał krew, czy naprawdę go popierdoliło. Victoria jeszcze nie wiedziała, jak bardzo. Gdybym zdradził ci wszystkie moje sekrety, patrzyłabyś na mnie tak samo? Nie sądził. Za to wiedział, że prędzej czy później się dowie.

- Jest za co. - Sam fakt, że o rodzinę się dba - już za to mógł jej podziękować. To dziwne poczucie zagrożenia z jej strony powróciło wraz z tymi słowami. Nie bardzo potrafił uwierzyć w to, że pojęcie "rodzina" miało tutaj zmienić się, ewoluować. Nie bardzo wierzył w to, że mogło się pojawić jakieś światło w tym spierdolonym świecie. Nie chciał nawet tego światła. Bo najbardziej bał się bolesnej chwili, kiedy ono zgaśnie i zaniknie. Z góry zaś zakładał, że tak będzie.

Potem tylko uniósł brwi do góry. Wypracować? Możemy na tym polu coś wypracować. Na jakim polu? Tym, że był potworem? Że może i nad sobą panował, ale coś się w każdym momencie mogło odjebać? Wystarczyłoby, żeby się skaleczyła i już nie wiedział, jakby to mogło wyglądać. I kontynuowała. Tak, słyszał tę historię, pamiętał ją doskonale. Jedna z lepszych ciekawostek tego świata. Tylko że to nie na tym miała się skupić ta wypowiedź. Być może jest możliwość uśmierzenia bólu... Zalało go naprawdę dziwne uczucie. Takie, którego nie czuł już latami. Spokoju. Wdzięczności. Miał wrażenie, jakby odbierał teraz bodźce wyraźniej, jakby dopiero teraz był w stanie dostrzec szczegóły jej twarzy. Jej oczy, długie rzęsy, usta i miękkie włosy. Nawet jej głos się zmienił. Nie, zawsze taki był, ale nagle brzmiał tak łagodnie. To chyba było uczucie ukojenia. I poruszyło go absolutnie dogłębnie.

- Heh. - Nie bardzo wiedział, co pojawiło się przed momentem na jego twarzy, ale kiedy się otrząsnął przymknął oczy i pochylił na moment głowę w dół, uśmiechając się kącikiem ust. Nie wiedział, co na to odpowiedzieć i czy w ogóle była na to dobra odpowiedź. Czekał na to tak długo, że zapomniał, że w ogóle czekał. Pozbył się nadziei, a ona nadeszła w najmniej oczekiwanym i niechcianym momencie. Nie chciał jej. Nie chciał uczuć. Lecz kiedy się pojawiły były takie... czyste. Tak niepasujące do jego splugawionego wnętrza. Rozchylił powieki, a jego uśmiech zmienił się na łagodny. Wręcz ciepły. Ale nie patrzył na nią.

W końcu podniósł na nią spojrzenie, jak na niego całkiem sympatyczne. Bo w końcu na człowieka można patrzeć na różne sposoby. Sauriel przestawił już tych spojrzeń na Victorię naprawdę wiele. Od obojętności, przechodząc przez nienawiść, poprzez nieufność, niezadowolenie, potem akceptację i w końcu skończyli tutaj. To było jedno z tych spojrzeń, które nie pojawiało się na jego twarzy często i co najwyżej patrzył tak na... koty. Bo kochał koty. Uwielbiał je do tego stopnia, że mógłby się nimi otoczyć, owinąć, robić im ołtarzyk i... no po prostu bardzo je lubił, chociaż to było srogie niedopowiedzenie. Nie było to aż tak rozmiłowane spojrzenie, bo zawierało w sobie po prostu łagodność. Aż zadziwiającą dozę ludzkości, normalności. Minęły prawie trzy lata i musiał spotkać narzeczoną, której nawet nie chciał, żeby usłyszeć takie słowa. To też było absurdalne. Cisza, która teraz między nimi zapanowała przestała być naprawdę ciężka. Jakoś wkradła się między nich i nie stanowiła problemu, a jej uśmiech temu tylko potwierdził. To rozluźnienie, ta delikatność, mogła się trochę przeciągnąć. Na tę chwilę, zanim dotrze do niego, co się wydarzyło i znowu zacznie się zastanawiać, czy na pewno tak powinno być. I czy w ogóle miał prawo się tak czuć.

- Czy coś jeszcze państwu podać? - Kelner podszedł, dobrze wyłapując, że Victoria skończyła już jedzenie.

- Nie trzeba. Poproszę rachunek. - Poprawił się na swoim krześle i machinalnie przetrzepał palcami włosy, rozwalając ułożoną fryzurę. Kelner odszedł, mówiąc, że zaraz wróci, a Sauriel sięgnął do kieszeni swojej marynarki po portfel. Pomacał, pomacał, nie było. No żadna tragedia, sięgnął po prostu do drugiej. Macał, macał... nie ma? Zmarszczył brwi i sięgnął z powrotem.

Tymczasem kelner wrócił i podał cenę. I cena nie byłaby problemem... gdyby nie istniał problem związany z brakiem portfela.

- Kurwa... - Mruknął pod nosem czarnowłosy.

- Płaci pan czy nie? - Mężczyzna w eleganckim, służbowym ubraniu niee tyle, co nie miał cierpliwości, co już chwilę tu postał widząc, że jego klient ewidentnie portfela nie może znaleźć. Nie trzeba było być geniuszem, żeby zobaczyć, że się spiął. Dziwić mu się? Pewnie niejeden był tutaj taki cwaniaczek, który próbował okraść restaurację i wyżywić się za freeko.

- Zapomniałem portfela. - Oznajmił w końcu Sauriel, poddając się. No nie ma. Nie było go, a akurat pieniędzy się z powietrza nie wyczaruje.

- Jeżeli pan nie zapłaci, wezwę ochronę. - Uprzedził mężczyzna i zrobił prowizoryczny krok w tył. Sauriel nie musiał nosić na sobie skóry, żeby robić dość niepokojące wrażenie. Zwłaszcza, kiedy spojrzał na kelnera niezbyt sympatycznie. - Ochrona! OCHRONA! - Zaczął się wydzierać, cofając się bardziej, a Sauriel wywalił na niego oczy i aż wstał z krzesła.

- Co, kurwa... what the... - Bo co mądrzejszego miał powiedzieć? Skoro kompletnie się nie spodziewał, że to eskaluje tak szybko?