Nie mógłby być zły o to, jak Flynn się zachowywał. To znaczy - mógł być, ale musiałby go chyba nie znać, albo musiałby... dało się czuć więź z osobą taką jak Flynn, kiedy przeszkadzało ci to, jaki jest? Jak się zachowuje? Co gra, co jest na poważnie, a co nie? Nie chciał znać ewentualnych scenariuszy, jakie mogłyby się rozegrać, gdyby trafił na podatny grunt, ale wtedy też nie byłby zły. Zawiedziony - tak. Ale nie zły. Zawód, smutki i tym podobne rzeczy były jeszcze przed nimi i to nie był ten dzień. Wesoła Litha, która na razie obdarta była z niechcianych kłopotów (no dobrze, może poza tymi, które Flynn i Fiery się właśnie wplątali, albo raczej: z których się właśnie WYPLATALI) niech taką pozostanie. Z tymi grajkami, którzy sprawiali, że część ducha człowieka chciał podążyć za tą melodią.

- Wszędzie kłapiesz o tym dziobem? - Spojrzał na Fiery, która była zagubiona w tej sytuacji. I się nie dziwił. Właściwie to bardzo zabawne, kiedy zobaczysz ciąg przyczynowo skutkowy, jaki się tutaj wydarzył i jak pięknie można natrafić na aż trzech członków służb specjalnych, którzy się nimi wymieniali i żonglowali nimi, jakby było czym. Jakby naprawdę mogli mieć interes do cyrkowców. Cain ten interes miał. I był bardzo personalny. - Przeskrob coś to się dowiesz. - Całkowicie prozaiczne zadania były Caina ulubionymi. Te, w których można było siedzieć w biurze, albo stać i robić dobre wrażenie. Aczkolwiek wcale nie miał zamiaru - i nie chciał - rozmawiać o swojej pracy przy osobie, które nie znał. I w porządku - została w to wciągnięta, albo raczej - on dał się tej parce wciągnąć w ich historię. Była z Flynnem, ale to, że z kimś przebywasz nie oznacza jeszcze, że jest kimś dla ciebie naprawdę bliskim. Właściwie to przyłapanie na wspólnej kradzieży całkiem niewiele znaczyło.

- Tylko dlatego, że popełniłeś błąd. Ten portfel należało potem rzucić mu pod nogi i zapytać "hej, to twój portfel?" - Podryw na żołędzia czy innego kasztana była dla słabszych. Prawdziwy podryw zaczynało się od zwracania skradzionych portfeli. Co z tego, że właśnie ta sama osoba go skradła. Szczegóły. - Założę się, że wspaniała potańcówka jest właśnie organizowana w Dziurawym Kotle. - Uśmiechnął się, spoglądając na Fiery, chociaż lekka irytacja poskrobała go w dolną część czaszki. - Jesteś za to odpowiedzialny, Flynn. - Rzucił już śmiertelnie poważnie, spoglądając na Wronę. - Jeśli będę miał problemy za waszą zabawę tutaj i za to, co może się stać twojej znajomej. - Dobrze, to było z jego strony zagranie poniżej pasa, albo powyżej. Ściągnął znów okulary na nochala. My job here is done. Miał wrażenie, że Fleamont jest niespełna rozumu. Ewentualnie pijany. Chociaż nie czuł za bardzo alkoholu - Jak chcecie zostać to się przynajmniej trzymajcie po drugiej stronie Lithy od właściciela guzika. - O ile to był właściciel guzika - w sensie Chester - a nie jakiś inny biedak, który był ofiarą wygłupu tej dwójki.

Zrobił dwa kroki w tył i obrócił się, żeby odejść z powrotem w kierunku kręgu ognisk. O ile ta dwójka nie będzie jeszcze czegoś od niego chciała.

Dziwne rzeczy robiły z ludźmi te sabatowe wieńce. Przydawały im odwagi, dodawały urody, oczarowywały siłą czy nęciły nadzieją na miłość. Z jakiegoś jednak powodu, kiedy Murtagh nałożył na swoją głowę wieniec, nie poczuł żadnego specjalnego efektu. Przez chwilę poczuł ukłucie rozczarowania. Wszyscy w okół zdawali się odczuwać efekty swoich wieńców natychmiast, z jego siostrą włącznie. On sam jeden nie poczuł zupełnie nic. Skonsternowany zdjął wieniec, popatrzył na niego nieufnie a potem zauważył zmrużony i utkwiony w nim wzrok Agathy i natychmiast założył wieniec z powrotem. Czy to możliwe, że jeśli on nie wierzył w Matkę to i ona przestawała wierzyć w niego? Wcale nie miał ochoty, żeby czarownica doniosła jego rodzicom na tą sytuację, nawet jeśli już dawno przestał być częstym - czy nawet okazjonalnym - gościem w kowenie czy w domu Macmillanów.

Uśmiechnął się do Sarah i Leviathana, którzy wydawali się naprawdę dobrze czuć w swoim towarzystwie, zważywszy na to, że chyba dopiero niedawno się poznali a tego samego dnia mieli przysięgać sobie wieczną miłość i zapewniać o intencji wejścia w uświęcony związek małżeński. Cieszyło go to. Mimo tego, że chętnie wepchnąłby Sarę w ramiona kogokolwiek, byle by odciągnąć ją jak najdalej od tego co miało się zacząć dziać na froncie świata magicznego, to jednak cieszyło go, że kandydat na męża został przez nią zaakceptowany. Była w końcu jego młodszą siostrą, miło było patrzeć na jej szczęście.

Jego wzrok podążył za wskazywaniem Leviathana i Murtagh pokiwał głową, potem jednak dostrzegł w tłumie błysk blond włosów, gibką kibić i przy niej włosy ciemne niczym smoła i ta twarz... Już sekundę później obie kobiety zostały pochłonięte przez tłum, ale Murtagh był pewny, że mu się nie przywidziało. Co, na samego Slytherina, robiła na sabacie Diana Mulciber, w dodatku w towarzystwie Loretty Lestrange... Czy może też już Mulciber?
- Wspaniale było cię poznać, i zobaczyć ciebie siostrzyczko. - zwrócił się do młodych z roztargnieniem. - Ale niestety muszę was na chwilę przeprosić. Zachowajcie mi jednak kieliszek ognistej, jeśli jakiś się znajdzie. Za chwilkę wracam. - Co on robił? Nie wypadało tak nagle opuszczać towarzystwa w którym się znalazł. Miał być przy zaręczynach, miał spędzić ten dzień z Sarą, tak żeby uspokoić nieco jej sumienie w związku z jego szemranymi biznesami. Co więcej, po co w ogóle chciał szukać Diany? Przecież nie widzieli się na oczy już od wielu miesięcy, a ona uparcie traktowała go jakby był niczym więcej niż znajomym jej znajomych. Jak gdyby cała przeszłość, która ich łączyła, nigdy nie istniała. A może wcale nie szukał Diany, a raczej Loretty - piwnooka femme fatale jeszcze pół roku temu zawróciła mu w głowie, by obecnie przysiąc wierność jego najlepszemu przyjacielowi, pozostawiając jego emocje w kompletnej rozsypce już po raz drugi w jego życiu.

Obie były dla niego niczym oliwa dolana do ognia - rozpalając go, a jednocześnie grożąc pożogą, która spali wszystko na swojej drodze, pozostawiając sczerniałe popioły. A jednak lgnął do nich, jak ćma do dwóch gibkich, ulotnych płomieni świec, oferujących chwilową jasność i ciepło, w zamian za odebranie mu skrzydeł a może i życia. Odnalazł je niedługo później, niedaleko ognia. Uświadomiwszy sobie co właśnie robi, zatrzymał się stropiony i wpatrzył się w płomienie, jakby wcale ich nie szukał, po prostu przechadzał się po sabacie. Co miałby powiedzieć, podchodząc do nich? Jakie wytłumaczenie miał, aby przerywać im coś, co widocznie było prywatną konwersacją. Wianek okraszał jego głowę, lekko przekrzywiwszy się w drodze a koszula wydała mu się nagle zdecydowanie niestosowna. Czy wyglądał dobrze, i co go to w ogóle obchodziło? Obie kobiety, dla których istniało miejsce w jego sercu były mężatkami i żadna z nich nie była jego żoną.

Murtagh Macmillan

Camille Delacour

— Bo tak jest. — Nie zaprzeczył. Przez wzgląd na długą znajomość z Olivią chciał wierzyć, że jego wszystkie dziwactwa nie są postrzegane przez nią jako coś negatywnego.

— Raz udało ci trafić i tu już można mówić o szczęściu. Co się stało? Nie powinnaś przeklinać. — Jeśli o kimś mógł powiedzieć w kwestii bycia pechowcem to o sobie. Następnym razem z pewnością pójdzie jej lepiej, on natomiast nie będzie w stanie trafić niezależnie od tego, ile razy będzie próbować. Samymi chęciami nie wygra dla niej tej maskotki. Chciał zrozumieć, co się stało i dlaczego tak zbladła jakby zobaczyła ducha. O wyczynach swojej przyjaciółki nic nie wiedział. Przekleństwa nie pasowały do kobiet. Dotyczyło to również Olivii.

— Co mam zrobić w takim razie? — Jak przystało na rycerza na białym koniu chcącego wybawić z opresji księżniczkę postanowił spełnić jej prośbę. — Kto dokładnie? Wystarczająco w prawo? Teraz dobrze? — To nie powstrzymało go przed zadaniem tego pytania, czemu towarzyszyło przesuwanie się we wskazanym przez nią kierunku. Liczył, że będzie to wystarczająco.

— Od razu mogliśmy tam iść, jak tylko pojawiła się ta osoba. Chyba nie umiem ci odmawiać. — Stwierdził z cichym westchnięciem. Odejście stąd było prostsze, niż podejmowanie próby schowania się za nim. Zgodził się na to, by odeszli w stronę ogniska. Bez tego chciał do niego podejść, spojrzeć w płomienie i poznać swój los.

Leon Bletchley