[25.08.72, plaża w Devon] Dance with me

- Wydaje mi się, że masz swoich znajomych Sam. - Powiedziała lekko, bo przecież to nie tak, że byli podpisani jako jej, czy coś.

Słuchała uważnie tego, co do niej mówił. Tak właściwie to nie wymienił zbyt wielu osób, ona zdecydowanie miała większą listę. Będzie musiała popracować nad jej skróceniem, aby nie zrobić z tego ślubu zbyt wielkiego spędu. Tak właściwie to nie lubiła przepychu, wolała bardziej kameralne spotkania. - Jak to jest drzewem? Można być drzewem? - To ją nieco zaskoczyło, dlatego też dopytała się o co właściwie chodzi, jeszcze nie było dane jej spotkać człowieka drzewa, ale może to tylko kwestia czasu.

Mrugnęła szybko, gdy wspomniał o tym, żeby zorganizować to za tydzień. Za tydzień? Przecież to strasznie mało czasu, chyba Sam nie do końca zdawał sobie z tego sprawę. Znaczy, rozumiała z czego to wynika, jednak nie ma szans, że zbiorą się w tydzień. Zresztą jak przystało na osobę z branży zamierzała zorganizować jedno z piękniejszych przyjęć.

- Za tydzień brzmi trochę abstrakcyjnie. - Podzieliła się z nim swoimi obawami. - Wiesz, trzeba zaprosić gości, wybrać miejsce, zorganizować jedzenie, wszystko. To nie takie proste. - Póki co jeszcze zresztą nie poruszali tego tematu, może dobrze, że stało się to teraz. - Możemy jednak pomyśleć o jesieni, jesień jest ładna i kolorowa. - a do tego powinni zdążyć ze wszystkim. Nigdzie im się zresztą nie spieszyło, przecież nie zamierzali od siebie już uciekać.

Uśmiechnęła się na te słowa. Oczywiście, że go znała, jak mogłoby być inaczej.

Udało im się w końcu dojść do tego stołu, przy którym było jedzenie. Panna Figg póki co była średnio głodna, więc patrzyła na to, jak Samuel jadł, wyglądał na bardzo szczęśliwego, że dotarli do tego stołu.

Nie wiedzieć, czy był to wpływ chwili, idealny moment, czy presja tego ślubu, o którym chwilę wcześniej rozmawiali, Norce wymsknęły się kolejne słowa. - To nasze młode Sam. - Dopiero po chwili do niej dotarło, co powiedziała.

- Nie powinno cię to zaskakiwać, nie da się cię nie lubić Sam. - Żył przez lata odizolowany od ludzi, w Kniei, gdzie trudno mu było raczej nawiązać znajomości, nie miał w sumie szansy zobaczyć wcześniej, jak reagują na niego inni, może poza kilkoma wyjątkami. Właściwie dobrze się stało, że Widma przejęły las, a on został zmuszony do tego, żeby mieszkać w Dolinie. Gdyby nie to, pewnie nie spotkaliby się ponownie, ich życie wyglądałoby zupełnie inaczej. Teraz miała go u swojego boku, jak dawniej. Może było to nieco samolubne myślenie, ale nie czuła się winna, wcale.

- To ciekawe, nie wiedziałam, że można stać się drzewem, czy te drzewa czują? Muszę o tym poczytać. - W sumie Norka posiadała całkiem dużą wiedzę o roślinach, jak widać jednak nie była ona jeszcze wystarczająca, często brakowało jej pewnych informacji.

- Jakoś to wszystko załatwimy, na spokojnie, przecież nam się nie spieszy, nigdzie się nie wybieram i ty chyba też? - Zapytała jeszcze zaczepnie, chociaż wiedziała, że już teraz będzie z nią na zawsze, sytuacja sprzed lat się nie powtórzy. Pewne kwestie ciążyły jej jak kula u nogi i musiała je poruszyć, aby wyjaśnić niedopowiedzenia, wiedziała, że musi zrobić to wcześniej, nie sądziła jednak, że dojdzie do tego jeszcze tego wieczoru. - Nie miałabym nic przeciwko temu, żebyśmy załatwili to w ten sposób, ale czuję, że niektórzy mogliby się rozczarować, no i chcę, żeby wszyscy moi najbliżsi cieszyli się z nami tym dniem. - Potrzebowali nieco radości, normalności, przynajmniej tak się wydawało pannie Figg. Może i wojna trwała, ale nie powinni żyć głównie nią.

Norka wpatrywała się w Samuela szeorko otwartymi oczami. Nie dostrzegała tych spadających gwiazd, które właśnie tańczyły na niebie. Coś skłoniło ją do tego, aby właśnie w tym momencie podzielić się z nim tą informacją, skoro już zaczęła to nie było innego wyjścia, jak wszystko mu dokładnie wyjśnić, skoro dzisiaj znalazła w sobie tę odwagę.

- Chodź... - Wyrwała się z jego uścisku i pociągnęła go ze sobą za rękę, żeby nikt nie usłyszał tego wszystkiego, co miała mu do powiedzenia.

Gdy znaleźli się odpowiednio daleko stanęła tuż przed nim, nadal nie przestawała trzymać go za rękę. Serce biło jej szybko, ale wiedziała, że taka okazja się nie powtórzy, był to moment, w którym musiała zmierzyć się ze swoją tajemnicą, ukrywaną przed wszystkimi przez lata. - Sam, zacznę od tego, że naprawdę cię przepraszam, że dopiero teraz ci to mówię. - Głos jej drżał, bo trochę nie wiedziała od czego zacząć, znaczy niby już zaczęła, ale on chyba nie do końca zdawał sobie sprawę, że faktycznie było tak jak powiedziała. - Jej ojciec będzie na naszym ślubie, to na pewno. - Próbowała to zrobić najłagodniej jak potrafiła, o ile w ogóle się dało przekazać tak skrywane informacje w taki sposób. - Sam, Mabel ma siedem lat, osiem lat temu nasze drogi się rozeszły... - Próbowała go trochę nakierować, żeby dotarło do niego, co ma na myśli. Jeśli to nie zadziała, to przejdzie do bardziej bezpośrednich metod.

Kończę tańczyć z Morpheusem.

Chciała wydusić z niego odpowiedź. Chciała wiedzieć wszystko, żeby móc zrobić wszystko, aby tylko mu pomóc. Chciała zobaczyć w jego smutnych, umęczonych, sarnich oczach choć trochę mniej zmęczenia i więcej radości.
— Dobrze wiesz, że najchętniej drążyłabym do skutku, ale nie zapowiada się, aby był na to odpowiedni wieczór. — Westchnęła ostatecznie, chyba zrezygnowana. Naprawdę musiała przestać to robić — wciskać nosa w nie swoje sprawy i oczekiwać, że druga osoba zgodzi się na dobrowolne wylanie wszystkich smutków, coby pani Longbottom mogła choć trochę ulżyć swojemu sumieniu. No, i oczywiście sercu. Cudzemu.
Czuła jak Morpheus napina się nagle, jak strzela wzrokiem wszędzie tylko nie w jej stronę, jak miga się od jej spojrzenia, którym ciągle starała się go złapać. Ostatecznie ona sama drgnęła, instynktownie ścisnęła jego dłoń.
— Proszę, nie mów tak — szepnęła początkowo, czując jak głos więźnie jej w gardle. — Mój drogi, pamiętaj, że zawsze znajdzie się dla Ciebie miejsce w moim domu. Więc bij tymi przysłowiowymi oknami, ale przecież dobrze wiesz gdzie mam drzwi. Choćby w środku nocy, z samego rana czy najzwyczajniejszym popołudniem.
Nie miała czasami pojęcia, co siedziało mu pod kopułą; jakie przemyślenia zatruwały umysł, jakie problemy zaprzątały zakręty zwojów i powstrzymywały przepływ trzeźwych, zdrowych myśli. Zawsze wydawał się jej dziwnym dzieciakiem, odkąd tylko po raz pierwszy przekroczyła progi Warowni i Woody przedstawił ją swojej rodzinie.
Ale od zawsze wiedziała, że kocha go jak własnego brata.
Odchrząknęła, starając się strzepnąć z głosu jakiekolwiek oznaki wcześniejszej chrypy.
— Nie wiem — odparła całkowicie szczerze, gdy zatrzymali się, aby obejrzeć deszcz perseidów. — Gdzie potrzeba poniesie. Gdzie bliscy dobiją do brzegu. Gdzie wiatr najbardziej zarzuci mi włosami.
Miała powiedzieć coś jeszcze, ale wtedy poczuła dotyk w lewe ramię. Myślała, że to właśnie towarzyszący Longbottom zdecydował się pobawić jej lokami, filuternie zakręcić kilka kosmyków na palec, ale…
Puściła szwagra, złapała liścik i otworzyła go, rozpoznając pismo od razu. Naprawdę próbowała się nie zaśmiać. Naprawdę. Nie mogła jednak powstrzymać parsknięcia, a potem czegoś na kształt stłumionego, wręcz głupiego chichotu, gdy rozbawił ją zwyczajny absurd i nagłość sytuacji. Potem zostało tylko przewrócenie oczami, gdy ponownie skierowała spojrzenie na spadające gwiazdy i westchnęła, nagle czując ciężar na barkach.
Żeby wszystko było, jak dawniej.
— Wybacz, kochany, ale chyba będę już uciekać. Pamiętaj, proszę, o tym, co powiedziałam. Zobaczymy się… później. Tak, później.
Serwetka wylądowała w kieszonce narzuty, a Tessa ucałowała Morpheusa w policzek na pożegnanie. Nie żegnała się z nikim innym i miała nadzieję, że jej wybaczą. Miała już swoje lata, a poza tym, to było już dawno po dobranocce.

Postać opuszcza sesję

Spoiler