Niektórym dużo łatwiej przychodziła gra, niż bycie sobą. Było to dla nich tak naturalne, że gubili się w tym, co jest prawdą, a co nie. Avery uczestniczyła w takich wydarzeniach od zawsze, potrafiła pokazać się w taki sposób, w jaki od niej oczekiwano. Gdy przychodziła do domu - ściągała maskę, chociaż nie zawsze. Przywykła do tego, że nie może robić co myśli, zawsze gdzieś z tyłu głowy zastanawiała się, czy to wypada i co by na ten temat powiedzieli inni.

- Cieszy mnie to Theonie, dobrze jest wyrwać się na moment, w towarzystwie kogoś zupełnie obecego. - Nie znał jej, nie oceniał, nie miał wobec niej żadnych oczekiwań - zupełnie jak ona do niego. Może właśnie tego potrzebowali, oboje?

- Kolejny plus, zazwyczaj staram się pilnować, w końcu muszę mieć pewność, że odpowiednio dobiorę słowa i inni usłyszą dokładnie to, co chcą, a nie to co ja bym im chciała powiedzieć. - Nauczona była przytakiwania, uśmiechania się głupio i dygania, kiedy nadchodziła odpowiednia chwila. Powtarzali jej, że ma być ozdobą swojego przyszłego męża. Trochę jej to zaczęło przeszkadzać, kiedy zobaczyła, że jej siostra wcale nie była taka szczęśliwa po tym całym ślubie, przez co nie było jej już z nimi. Nie chciała skończyć jak ona.

- Kot coś mówił o pączkach i eklerach, weź co będzie, a najlepiej też, coś z czekoladą, dużą ilością czekolady. Kocham czekoladę. - Rzekła jeszcze do oddalającego się Yaxleya.

Minęła ledwie chwila, a wrócił do niej, nie czekała aż tak długo. Zmierzyła go wzrokiem, żeby zobaczyć, co ciekawego upolował. Przyniósł jej ciastko z kwiatkiem, z wróżbą i jeszcze pączka, sprawdziła zawartość tego z wróżbą, kwiatek też był uroczy. - Ależ dobrobyt! Myślisz, że ten specjalny to z czekoladą? - Już miała sięgnąć po pączka, kiedy ktoś ją popchnął. Nie utrzymała równowagi i poleciała na Theona. Dlatego nie lubiła przechodzić między tłumem.

storczyk

Peregrinus

Ostatnimi czasy rzeczywiście potrzebował czegoś, co odciągnie jego uwagę od myśli, które zdecydowanie zbyt często pojawiały się w głowie. Nie potrafił się na dłużej odciąć od pewnych spraw. Najpewniej dlatego, że zbyt głęboko w tym wszystkim tkwił. I niekoniecznie wiedział, co w związku z tym powinien zrobić. W jaki sposób sobie poradzić.

Czy powinien próbować się z tego wyplątać?

- No to lepiej nie próbuj tak ze mną rozmawiać. Chcę dzisiaj poznać Stellę. Tę prawdziwą. - poinformował ją, przez moment brzmiąc nieco inaczej. Poważniej? Była to jednak ledwie krótka chwila. Minęła i wrócił ten wcześniejszy Theon.

Kiedy już wrócił ze zdobyczami prosto ze stoiska Nory, miał nadzieje, że dziewczyna jakoś przeboleje brak czekolady. Niestety, na ten moment tego nadzienia zabrakło. Theon usłyszał jednak, że ten specjalny pączek powinien Stellę zadowolić. Nie wnikał w to, co takiego w nim musiało być. Po prostu zaufał.

- Chyba niekoniecznie. Z czekoladą się skończyły, ale ten powinien być godnym zastępstwem. - użył słów, które sam chwilę wcześniej usłyszał. I już miał jej tego pączka wręczyć, poczęstować, kiedy pchnięta przez kogoś Stella, poleciała w jego kierunku. Wytrąciła mu z ręki wszystkie słodkości oraz karteczkę z wylosowanym imieniem i ciasteczko z kwiatkiem. - Wszystko w porządku? Cała? - upewnił się, łapiąc ją, pomagając Stelli uchronić się przed upadkiem. Dopiero w następnej kolejności Yaxley schylił się po swoją karteczkę z imieniem oraz kwiatek. Wcześniej niczego nie zdążył z nich nawet wszystkiego odczytać. Wydawało mu się jednak, że trafił jakieś imię na A...

W całym tym zamieszaniu, nie zorientował się w porę, że poza kwiatkiem, kartką oraz pączkami, na ziemi wylądował również kamień będący katalizatorem. Wyjęty przez Theona wcześniej z kieszeni, razem z monetami, nie zdążył wrócić na swoje wcześniejsze miejsce. I cholera jedna wie, co teraz powinien z tym fantem zrobić.

Przez chwilę starał się go odnaleźć w trawie, ale głupio byłoby zwrócić na siebie uwagę, a docelowe miejsce, te w którym katalizator miał się znaleźć, nie było takie znowu odległe. Może nie wynikną z tego żadne problemy?