Olivia Quirke

Dostrzegając zdenerwowanie Olivii postanowił nie drążyć sprawy. Tak naprawdę to nie miało znaczenia, a skoro stwierdziła że wskazany przez nią mężczyzna to straszny burak i cham to najlepiej będzie stąd odejść. Mieli się dobrze bawić. Wolał też aby nic nie popsuło tego ich wyjścia. W dalszym ciągu bardzo chętnie użyczał jej swojego ramienia.

— Wiesz, że zawsze możesz na mnie liczyć. — Zapewnił swoją przyjaciółkę z ciepłym uśmiechem. — Chcę żebyś się dobrze bawiła w moim towarzystwie, a nie możesz tego robić jak ktoś cię denerwuje. Spojrzymy w płomienie, a potem może kupimy sobie kiełbaski z rusztu i po kubku bąbelkowej herbaty brzoskwiniowej, co ty na to? — Dopowiedział. Po opychaniu się lodami wypadało zjeść coś bardziej treściwego, zwłaszcza przed dokupieniem następnej porcji lodów. Nieważne, ile by zjadł to na deser zawsze znajdzie miejsce.

— Do moich też nie, jednak nie musimy w tym momencie podejmować trudnych decyzji. Życia by mi brakło, gdybym chciał je wszystkie wymienić. — Zawtórował śmiechem swojej przyjaciółce. Wszystko wskazywało na to, że Litha nie miała podzielić losu Beltane i nie będą musieli walczyć o swoje życie, tylko o pluszowe magiczne stworzenia. Gdyby jednak zaistniała taka konieczność to starałby się uratować ją w pierwszej kolejności.

Leon nie miał natury wojownika, jednak w płomieniach dostrzegł dwa skrzyżowane ze sobą w walce miecze. Wydawało mu się, że płonące polana trzaskają w tych samych momentach, w których obie klingi się ścierają. Wypełniła go determinacja. Jego walka jeszcze się nie skończyła. Ta wizja nie wydawała mu się pełna, gdyż sama walka potrafiła przybrać różne znaczenia i wymagało to odpowiedniej interpretacji. Znajdzie sens tej wizji.

Spojrzał z ukosa na swoją przyjaciółkę, również spoglądającą w tym samym kierunku, co on. Intrygowało go to, co zobaczy w tych płomieniach. Uznał, że to dobry moment aby posłużyć się swoim darem i spróbować odczytać intencje Olivii. Może też zobaczy fragmenty jej przyszłości.

Posługiwanie się darem jasnowidzenia nie zawsze pozwalało odczytać zamiary drugiego człowieka, a jeśli już to miało miejsce to nie zawsze było niosło to za sobą ładunek pozytywnych emocji. Sięgnięcie swoim darem ku Olivii pokazało mu więcej, niż chciał i powinien był ujrzeć. Nie musiał pytać, co ujrzała w płomieniach. Odczuwany przez nią silny strach i psychiczny ból sprawił, że zaczęła rzewnie płakać. Nie chciał żeby płakała. Cała ta zabawa straciła na znaczeniu. Chciał zaopiekować się nią, zadbać o jej samopoczucie i jeśli będzie chciała z nim porozmawiać to zawsze jej wysłucha. Jeśli nie będzie chciała mu się zwierzyć to może po prostu być obok niej. Pod żadnym pozorem nie powinien zdradzać się z tym, czego się dowiedział. Wymagało to sporo wyczucia i należytej interpretacji.

Poczuł się przytłoczony tym wszystko, co udało mu się ujrzeć. Sam widok rzucającej się do ucieczki zapłakanej Olivii, przepychającej się wśród ludzi i potykającej się o korzenie w drodze do świstoklika do Londynu. Rozpoznawał front Dziurawego Kotła, choć na razie nie rozpoznawał miejsca, do którego biegła jego przyjaciółka. Była to prawdziwa melina, jedna z wielu jakie najpewniej są Nokturnie. To było jego pierwsze skojarzenie. Na Nokturn się nie zapuszczał.

Czasami przyszłość można było zmienić. Tu nie ważyły się losy świata aby taka ingerencja z jego strony miała mieć katastrofalne konsekwencje. Nie doświadczył tych wizji aby na to pozwolić. Olivia nie powinna trafić w to obrzydliwe, obskurne miejsce, aby upijając się wódką, palić papierosy i ćpać. Postanowił spróbować temu zapobiec.

— Zabiorę cię stąd i zaopiekuję się tobą. — Przemawiał do niej uspokajająco. Najbliższe kilka godzin powinna spędzić z nim, pod jego opieką. Jeśli nie będzie protestować to zabierze ją do swojego mieszkania, w którym poda jej herbatę i zapali uspokajające kadzidło oraz będzie z nią siedzieć. To już nawet nie miało związku z tym, co ona ujrzała w płomieniach. Po prostu tak należało postąpić. Olivia jest jego przyjaciółką i zawsze mogła na niego liczyć.

- Nie masz czego żałować Kamiś. - Pamiętała, że Lupin zawsze był trochę z boku i nie nadążał z poznawaniem takiej ilości osób, jak oni. Zdecydowanie lepiej czuł się w mniejszych grupach, ale wcale jej to nie przeszkadzało. Szczególnie aktualnie, Wood doceniła to, że warto jest mieć po prostu kilku najbliższych przyjaciół, z którymi zawsze będzie blisko. Bez sensu było otaczać się wianuszkiem nieszczerych osób.

- Demimoz jest dostojny, wspaniały, muszę go mieć! - Chyba nastawiła się na to, że faktycznie go dzisiaj zdobędzie. Wiadomo jak jest, jak Wood bardzo chciała coś dostać, to zawsze udawało jej się to osiągnąć. Dobrze, że Camiś nie wspomniał o tym, że jego zdaniem bardziej pasowałby do niej smok, bo pewnie by się oburzyła.

- Pamiętaj, że nic nie musisz. Wystarczy nawet kilka splecionych kwiatków, liczy się tylko to, że to będzie od Ciebie. - Nie musiał się zamartwiać o jej gusta. W tym przypadku to było zupełnie nieważne. Heather zdecydowanie wystarczało, że był obok niej, naprawdę czuła się przy Cameronie szczęśliwa.

Podskoczyła z radości, gdy udało jej się wrzucić trzecią z obręczy. Wiedziała, że tak będzie. Nie da się ukryć, że była bardzo pewna siebie, jeśli chodzi o wszelkie potyczki, w których liczyła się sprawność fizyczna. - Może i tak, ale tak dzielnie walczyłeś. Nie sądzę, żeby ktokolwiek miał w sobie tyle determinacji. - Na samą myśl o tym jak nieustępliwie wspinał się raz po razie, aby wnieść jej wianek na czubek pala robiło jej się cieplej na serduszku. Kto inny byłby w stanie zrobić dla niej coś takiego? Nie przeszkadzało jej wcale to, że mu się nie udało. Miała wrażenie, że to wszystko ich do siebie bardzo zbliżyło i tak naprawdę nigdy nie było między nimi lepiej.

- Ja i modlitwa? Naprawdę? - Zaśmiała się w głos, bo nie wierzyła, że mógł ją o to podejrzewać. Uważała, że modły to strata czasu, a ważne jest to, aby pracować nad swoimi umiejętnościami, to one przynosiły sukces, nie spadał on z nieba.

Odebrała swoją nagrodę od jednego ze szwagrów. Została właścicielką przepięknęgo, ogromnego demimoza. Była nim zachwycona, na twarzy Rudej gościł ogromny uśmiech, bo była chyba właśnie najszczęśliwszą osobą na świecie. Wszystko układało się tak, jak chciała, no i miała przy swoim boku Camerona, czego mogła chcieć więcej?

- Nie wiem, czy potrzebuje kasy, wiesz, do tego giełda brzmi trochę skomplikowanie. - Nie da się też ukryć, że Wood zdecydowanie nie należała do tych osób, które nadawały się do jakichś długotrwałych przedsięwzięć, bardzo szybko traciła zapał.

Nie miała nic przeciwko temu, że przesunęli się na bok. Nie chciała już nic więcej wygrywać, wolała zostawić nagrody dla innych, szkoda by było, gdyby jakiś dzieciak nie otrzymał swojego pluszaka, przez to, że ona zgarnęła wszystkie. Nie była, aż tak zachłanna.

Uśmiechnęła się do Camisia i chyba nawet nieco zarumieniła, gdy ucałował wierzch jej dłoni. Niby była przyzwyczajona do tego, że są razem, ale nie przywykła do tych gestów, jeszcze. - Idziemy się gdzieś położyć na trawie, czy chcesz już się stąd zwijać? - Wolała się upewnić, na co ma ochotę. Mogli przecież stąd zniknąć i zaszyć się w zupełnie innym miejscu z tym wielkim demimozem u boku.

Vespera nadal czuła obawy przed posiadaniem dziecka. Na pewno na razie nie myślała o następny, najpierw chciała skupić się na tym, aby urodzić chociaż jedno. Podziwiała Imogen, że dała radę urodzić trójkę dzieci, ale naprawdę ją samą przerażało rodzenie. Bała się tego, co też zrobi to z jej ciałem, bała się tego, że nie zniesie noszenia życia pod sercem. Ona to życie odbierała, a nie dawała, prawda? Zawsze czuła się jak pająk, który atakował z ukrycia, gnębił i dręczył, a teraz miała bawić się w matkę i kochaną żonę. O ile to drugie było możliwe, że naprawdę ceniła sobie Perseusa i to jaki był, to bycie matką było czymś gorszym w jej wyobrażeniach niż spotkanie Czarnego Pana. Może była to kwestia braku doświadczenia, może kwestia tego, że bała się małych dzieci, może to, że nigdy nie potrafiła sobie siebie wyobrazić jako matki. Nikomu nie mówiła o swoich wątpliwościach, nikomu się z tego nie zwierzała, nie miała też czasu, aby porozmawiać o tym z Augustusem. Był ojcem trójki dzieci, może by jej pomógł, ale widziała, że ten miał swoje problemy na głowie, większą presję od niej, więc upadała w swoich myślach, w wyobrażaniu sobie tego, co najgorsze. Licząc w głębi serca, że jednak to nie będzie takie straszne. Nie chciała też zawieść oczekiwań Blacka, bo widziała jak on bardzo cieszył się z tego, że będzie miał z nią dziecko. Na samą myśl żołądek jej się kurczył, ale dzisiejszy dzień, wianek na głowie, wizja rydwanu w płomieniach sprawiał, że te myśli nie były aż tak natrętne, że głowa próbowała ją uspokajać, że wszystko będzie dobrze, więc na ustach nawet tlił się szczery, enigmatyczny uśmiech, a oczy patrzyły nawet z dozą przychylności do otaczającego ją świata. Czasem spojrzała z pogardą na jakieś osoby, które nie pasowały do jej otoczenia, ale starała się skupić na swoim narzeczonym.

Zauważyła dziwną zmianę w zachowaniu Perseusa, ale nie starała się go teraz ciągnąć za język, nie chciała tworzyć niepotrzebnych nieporozumień, czy też kłótni w takim miejscu. Ciężkie rozmowy zazwyczaj powinny odbywać się w domu, a nie wśród obcych ludzi, którzy mogą opacznie zinterpretować zasłyszane przypadkiem słowa. Aktualnie nie chciała skandali, kiedyś na nich żyła, ale teraz? Teraz wolała nie ryzykować tym, że ktoś dowie się o jej sytuacji, o jej występku i tak była na językach ludzi z powodu tego, że Perseus tak szybko znalazł sobie nową kobietę.

– Nasze losy naprawdę się w takim razie łączą, bo mnie też czeka podróż – odparła i spojrzała na niego jakby próbując wyczytać z niego jego myśli.

– Weźmiemy jedzenie i pod namioty? – zapytała rozglądając się po straganach. – Ja chyba bym chciała zjeść coś lżejszego, póki nie mam mdłości. Nie chciałabym tutaj… – spojrzała na niego mając nadzieję, że zrozumie. W ostatnim czasie coraz mniej czuła się źle, a częściej przychodziły dni kiedy potrafiła normalnie żyć. Rano jedynie czuje się podle, ale szybko jej mija. Miała nadzieję, że będzie lepiej.