Cytat:Ulubieniec tłumu 2:

Cytat:Niezwykła uroda 1: Jest piękna. Tak piękna, że aż przerażająca. Jest bowiem coś nienaturalnego w tym jej pięknie, coś niesłychanie niepokojącego, może dlatego, że powiła ją pełnokrwista wila. Nie sposób oderwać od niej oczu... Nie sposób ich także nie zmrużyć, gdy się na nią patrzy.

Cytat:Tęsknota za wodą 2: Przedziwny jest to zew, przedziwną tęsknota, o której przypomina Lorraine nawet szum krwi w uszach. Już w dzieciństwie wyobrażała sobie swój umysł jako nurt porywistego strumienia, wtedy, gdy pozwoliła macosze zagłębiać się w jego odmętach za pomocą legilimencji. Myśli musiały płynąć, niepowstrzymane, bo zatrzymać się, znaczyłoby umrzeć. Musiała być więc jak woda. Zawsze w ruchu. Widać to nawet w jej postawie, w delikatnym drżeniu rąk, w tym, jak szybko reaguje na najdrobniejsze choćby zmiany w swym otoczeniu, niczym wzburzona nagle tafla wody, po której rozchodzą się drobne zmarszczki fal. W żyłach Lorraine płynie tęsknota starsza od niej samej. Uwodzenie, mówi o tym półwila, bo woda ją uwodzi, woda przyzywa, śpiewem zapraszając do tego, aby stały się jednością. Tęsknoty tej nie potrafi ukoić spacer brzegiem smrodliwych nokturńskich kanałów. Tamtejsza woda jest przecież martwą. Tamtejsza woda nie śpiewa. Gdy Lorraine czuje, że nie może już dłużej znieść ciszy, opuszcza więc Londyn, aby zanurzyć się w odmętach zapomnianego jeziorka w lesie należącym do licznych włości rodziny Malfoy.

Cytat:Księżniczka 1: Nie dość, że cierpi na bezsenność, nie potrafi zasnąć w innym miejscu niż własne łóżko... Czy raczej własna wanna. Jedyną znośną alternatywą dla stęsknionej za wodą półwili pozostaje zaklęta trumna wypełniona wodą, w której udaje jej się czasem ukołysać do snu. Lorraine wyobraża sobie wtedy, że jest w łódce unoszącej się na powierzchni jeziora.

Cytat:Wykaz intencji 2: Laicy mawiają, że jasnowidzowie umieją czytać w myślach, czemu Alexander zawsze stanowczo się sprzeciwia. Gdyby bowiem słyszał myśli innych ludzi – ten niekończący się słowotok, infiltrujący struktury umysłu polifonią głosów, które nigdy nie cichną – niechybnie by oszalał. Intencje, nie myśli, poprawia więc tonem pełnym wyższości, bo przywilejem jasnowidza jest przecież przewidywać intencje innych ludzi. Zwykle są to niejasne przebłyski słów, które nie zostały jeszcze wypowiedziane na głos, przytłumione dźwięki rozmów, które się nie odbyły. Zamglone wizje przypominające świetlne powidoki. Migawki tego, co może, ale wcale nie musi się wydarzyć. Symbole. Alexander jest wystarczająco inteligentny, i biegły w ich języku, aby domyślić się całej reszty samemu.

Cytat:Proroctwa 1: Jest prorokiem i synem proroków. Proroctwa, które wypowiada, są potwierdzeniem dziedzictwa jego matki, tak samo jak sygnet noszony na małym palcu lewej ręki jest potwierdzeniem dziedzictwa jego ojca. Proroctwa są jego dziedzictwem, są też jego prawem. Może dlatego Alexander biernie akceptuje wyroki przeznaczenia, nie próbując się już od nich odwoływać. Sam nie wie, czy jego akceptacja jest wyrazem żałosnej kapitulacji, czy dogłębnego zrozumienia absolutu.

Cytat:Derealizacja 2: Alexander jest... Odległy. Tak odległy, jak tylko jasnowidz może być odległym od ludzi. Nawet jego oczy wydają się patrzeć gdzieś w dal. Tak, "odległy", to właściwe słowo. Zdjęty zimną obojętnością na wszystko, co dzieje się wokół, nie potrafi wykrzesać z siebie emocji. Nie ma w nim już gniewu, nie ma smutku ani radości. Jest tylko pustka. Widuje czasem tę pustkę, wtedy, gdy próbuje wieszczyć. Pustkę, w której możliwe jest wszystko, ale mimo to, nie ma już niczego. Słowa, które wówczas wypowiada, nie pasują do jego ust. Wychodzą spomiędzy warg pokulawione, pokoślawione, a chociaż wydają się Alexandrowi właściwymi, nie brzmią właściwie. Nie brzmią jakby należały do człowieka. A momentami Alexander wydaje się być wszystkim, ale nie człowiekiem. Niewymownym, prorokiem, duchem, ale nie człowiekiem. Taka jest właśnie istota chwały i upadku jasnowidza. Nawet wtedy, gdy wypowiada na głos swoje imię, te wybrzmiewa w jego ustach pustym echem. Zostały mu już tylko przepowiednie. Ale nawet tych nie może być przecież pewien.

Cytat:Atak żywiołu 2: Jim pamięta donośny głos księdza, który czytał fragmenty z Apokalipsy o ogniu, dymie i siarce zalewających świat. Pamięta jak siedział w kościelnej ławce, i zafascynowany słuchał opowieści o Bogu, który przyszedł rzucić ogień na ziemię, pragnąc, by zapłonął, i wyobrażał sobie, że płomienie świec na lichtarzu oświetlającym ołtarz pochłaniają nagle ściany świątyni, dokładnie tak, jak tego chciał Bóg... Kazał im płonąć, więc płonęły. Kościół był taki piękny, kiedy trawił go ogień. Trzyletni Jim patrzył na wywołany przez siebie pożar bez poczucia winy, lecz z niemym zachwytem w sercu. Z równie wielką fascynacją wpatrywał się w palenisko, przekonany, że pośród trzasków płomieni słyszy cichy szept. Myślał, że to Bóg, który pod postacią gorejącego krzewu przemówił do Mojżesza. Jim pamięta, kiedy wreszcie zrozumiał, że to język ognia. Od tego czasu, ogień już nigdy go nie opuścił, podobnie jak wstyd i poczucie winy. Nie wiedział, dlaczego ogień jest czasem posłuszny jego woli, a czasem wymyka się spod kontroli, jakby był głuchy na prośby Jima. Tak samo głuchy jak wściekły ojciec, który nie chciał wierzyć, że spalona stodoła to wypadek. Tak samo głuchy jak Bóg, kiedy chłopak pytał w modlitwie, dlaczego uczynił go potworem.

Cytat:Piętno okiełznane 1: Pod opuszkami wiecznie poparzonych palców czai się obietnica płomieni. Wystarczy nimi pstryknąć, aby wykrzesać iskry ognia.

Cytat:Żywiołak półkrwi 1: Pożoga goreje w jego oczach, a pośród włosów nieustannie igrają ogniste iskierki. Wiecznie jest mu gorąco, ze względu na permanentnie podwyższoną temperaturę ciała. Ogień otula tego mężczyznę równie szczelnie, co płaszcz bożej łaski. Nawet woń kościelnych kadzideł nie jest jednak w stanie zamaskować towarzyszącego mu zawsze swądu dymu i zapachu benzyny. Jim jest niczym żyjący płomień, z ruchami, w których tkwi niewymuszona pewność siebie, ale i swego rodzaju nieprzewidywalność. Jim jest ogniem, a ogień jest Jimem. Są przyjaciółmi, są braćmi, są jednym duchem w jednym ciele.