- Mówię kiedy trzeba, jak nie trzeba to nie mówię. - Miała ochotę znowu kopnąć Flynna w łydkę, bo dzisiaj zdecydowanie miała go dość. Niby próbował jej pomóc, tyle, że wyszło jak zawsze i wszystko się jeszcze bardziej zjebało przez ten jego cudowny występ. - Nie zajebałam mu portfela, on my wypadł, nie widziałeś? - Oczywiście nie zamierzała wziąć winy na siebie, przy tym trzecim typie, który stał przed nimi w całym umundurowaniu. Dopóki nie złapali jej za rękę, nie będzie mówiła, że to jej ręka i tyle.

Fiery też nie do końca wiedziała o co chodzi między Flynnem, a tym aurorem, zdecydowanie się znali, tyle, że no właśnie, zupełnie nie umiała odczytać tego, co ich łączyło. W sumie nie jej sprawa, chociaż teraz trochę tak, bo najwyraźniej miało ich to uratować przed wylądowaniem na dołku, co jednak było raczej plusem tej całej pojebanej sytuacji.

Nie spodziewała się jednak, że tym szturchnięciem obudzi w nim diabła. Widziała, jak się zbliża, jak sięga do swojej kieszeni. Z początku wyglądało to całkiem nieszkodliwie, tyle, że oczywiście szybko zmieniła zdanie na ten temat. - Popierdoliło cię do reszty Flynn. - Próbowała się od niego odsunąć, bo wystraszył ją trochę. - Pilnuj tych włosów, bo się mogą przydać. - Dodała jeszcze, bo ten typ zaszedł jej za skórę. Mogliby te włosy z klaty wykorzystać przeciwko niemu, zauważyła też, że reszta była zdziwiona, że akurat jemu zaleźli za skórę, jakby to był jakiś ważny typek wśród aurorów. Nie miała pojęcia dlaczego.

Trochę jej się nie spodobało, że Cain powiedział, że to Flynn popełnił błąd. Nie znosiła, kiedy ktoś miał za nią ponosić konsekwencje za to, co powinno być jej odpowiedzialnością. - Izvini! On nic nie zrobił. To moja wina. - Nie byłaby sobą, gdyby się nie odezwała.

Wtedy jeszcze zupełnie znienacka ktoś do nich podszedł. Kobieta wyglądała, jakby uciekła z cyrku... a może z lasu, kto wie, trudno jej było ocenić. Fiery słuchała tego, co tamta ma jej do powiedzenia, zmrużyła przy tym oczy, jakby chciała to bardzo mocno przeanalizować.

Philip nie mógł powstrzymać się od przewrócenia oczami na słowa brata, który naprawdę był nudziarzem do kwadratu. Z jednej strony zapewniał go, że nie będzie takim nudziarzem jak zwykle i że ma nadzieję go nie zawieść, a z drugiej go informuje, że nie ma co liczyć na to, że namówi go na jakieś szalone harce. Było to o tyle istotne, że właśnie chciał namówić swojego brata na zrobienie czegoś szalonego. Po raz pierwszy od dawna czuł się dawnym sobą, co bardzo przypadło mu do gustu. W ostatnim czasie w jego życiu brakowało zabawy, a jemu samemu lekkości ducha.

— Właśnie chodzi o to, byś dał się namówić na te szalone harce... jak to określasz. — Pomimo tego, że doskonale wiedział, że jego brat nie przepada za tego typu rozrywkami, pozostawał zdania że powinien dać im szansę. Gdyby to zrobił to może te wszystkie przyjemności bardzo przypadłyby mu do gustu.

— Powodzenia. — Rzucił w stronę brata, tuż przed stanięciem z nim w szranki. Podczas konkurencji, w której wzięli udział, udało się im trafić tyle samo razy. Mieli po dwa udane trafienia. Oznaczało to remis. Philip nie zamierzał rezygnować ze swojej nagrody w postaci pluszowej maskotki. Postanowił wybrać dla siebie jednorożca. Podobały mu się jeszcze abraksany i gryfy. Nie potrzebował posiadać pluszowych psidwaków, gdyż jest właścicielem dwóch żywych. Średnia nagroda powinna go usatysfakcjonować, jednak wierzył, że na największa była w zasięgu jego ręki.

— Bierz nagrodę, może znajdziesz tutaj kobietę, której będziesz mógł wręczyć wybraną przez siebie maskotkę. — Zachęcił go do tego. Większość kobiet uwielbiała tego typu gesty. Przez plusz do serca. On natomiast brał maskotkę dla siebie. Istniała szansa na to, że Taffy i Nuggets nie uznają jej za odpowiednią zabawkę.

— Potrzebujemy dogrywki. Jeszcze sześć strzałów. — Zwrócił się zarówno do brata, jak i właściciela stoiska z tą atrakcją. Po uiszczeniu odpowiedniej opłaty, otrzymali kolejne sześć kul. Philip zamierzał zrobić z nich taki sam użytek co wcześniej, nakładając każdy pocisk na miseczkę procy, naciągając gumę i oddając każdy ze strzałów do ruchomych tarcz.

Rudej zupełnie to nie przeszkadzało. Nie była osobą, którą interesowały pieniądze, szczególnie, że sama miała ich w brud, dla niej liczyło się to, jakim wspaniałym człowiekiem był Cameron i to, że akceptował ją w całej okazałości. Nie była łatwym człowiekiem, zupełnie przeciwnie. Miewała swoje wybuchy nastrojów, zupełnie niepotrzebne, była uparta jak osioł, a do tego niezbyt rozsądna, często zdarzało jej się ryzykować, bo lubiła czuć adrenalinę. Cameron nadal trwał przy niej mimo tego trudnego charakteru, wiele to dla niej znaczyło, opiekował się nią, kiedy musiała lizać rany. Nie mogła sobie wyobrazić nikogo lepszego od niego u swojego boku, nikt nie był w stanie mu dorównać. Przynajmniej zdaniem panny Wood.

- Nie trochę, tylko tak na maksa wiesz, nie ma nikogo bardziej zajebistego od ciebie. - Wyszczerzyła się do niego pokazując swoje niemalże wszystkie zęby. Cieszyło ją to, że zaczął widzieć to, że jest naprawdę cudownym człowiekiem. Miała wrażenie, że ostatnio Lupinowi wzrosła pewność siebie, czyżby miała na to jakiś wpływ? Miała nadzieję, że tak. Przecież nie bez powodu powtarzała mu, jaki to on nie jest cudowny.

- Oj tam procedury, praktyka była ważniejsza, a w przeciwieństwie do ciebie mam wspaniałą mentorkę. - Nie zamierzała umniejszać w tym zasług Brenny, bo uważała, że tylko dzięki niej tak sobie wspaniale radzi. - Rodzina prowadzi, pomagałam im ostatnio na którychś wakacjach jeszcze w czasie szkoły, nie jestem rekinem biznesu Cameron. - W przeciwieństwie do niego nie widziała siebie jako przedsiębiorcy. Zdecydowanie wolała działać, nie myśleć, gdyby padło na nią to pewnie w rok doprowadziłaby rodzinny biznes do ogromnej klęski.

- To chodźmy, może sabaty znowu będą mi się dobrze kojarzyć. - Po Beltane miała do nich lekki dystans, bo to co się tam wydarzyło uziemiło ją na miesiąc, mimo wszystko nie mogła sobie odpuścić kolejnego. Lubiła te spędy, gdzie można było spotkać naprawdę dziwnych ludzi.

- Co byś zjadł? - Jej było to zupełnie obojętne, bardziej chętnie by po prostu się ochłodziła, czy ukoiła pragnienie. - Tak naprawdę, to nie do końca, nigdy nie przywiązywałam do tego wagi. - W przeciwieństwie do Lupina ona nie przejmowała się takimi przyziemnymi rzeczami jak ceny, no nigdy nie musiała tego robić. Zapewne po tej uwadze zacznie to robić z samej ciekawości.

Czy to były jakieś dziwne zaloty? Jedzenie guzika, łoniaka i te dziwne minki, jakie między sobą ta dwójka wymieniała? Cain może nie uważał się za MĄDREGO, ale wystarczająco mądrego, żeby wiedzieć podstawową zasadę - nie wszystkie pytania powinny mieć odpowiedzi. Prościej mówiąc: nie wszystko powinieneś wiedzieć, bo im mniej wiesz - tym lepiej śpisz. Relacja tej dwójki była dla niego tak samo zagadkowa, jak relacja między nim i Edgem dla Beast. Piękny trójkąt wzajemnych zdziwień, a ich czubkiem był sam Flynn, który jako jedyny rozumiał tu wszystko. W czymś to pomagało? Niekoniecznie. Przynajmniej ze strony Caina i Beast, którzy na razie tak robili trochę pingoponga na Edga, to na siebie wzajem. Zaraz jednak mieli się poznać. Poniekąd - bo bezimiennie - ale tak poznał kolejną siostrę Edga. A tak naprawdę to pierwszą. Zarazem kolejną. Coś mu podpowiadało (chyba pajęczy zmysł), że to mogła nie być ta sama, która zrobiła tamto ciasto. Ale może się mylił. Po ludziach można się spodziewać wielu rzeczy, a na końcu i tak cię zaskoczą.

- Dziękuję za przyznanie się, obiecuję, że zapamiętam panienki zeznanie. - Albo PANI? Wyglądała bardziej na panią. Uśmiechnął się nieco przy tych słowach, bo tamto akurat było żartem z tą "winą". To też było żartem, ale Cain był aż nadto świadom, że miał tendencje do żartów, które niekoniecznie pasowały do sytuacji i które niekoniecznie tworzyły przyjazną atmosferę. I przy tym chciałoby się powiedzieć, że to zawsze było niechcący. Tymczasem Cain nie mógł nawet się bronić świętym "naprawdę próbowałem się powstrzymać". Nie próbował. - Miło mi poznać, Siostro Edga. Jestem dla Edga Nikim. - Jego uśmiech się poszerzył. Darował sobie wyciąganie dłoni w kierunku kobiety. Żarty żartami, ale w zasadzie to trochę go irytował absurd tej sytuacji. I ta irytacja miała całkiem spore spektrum zasięgu. Zaczynając od tego, że zaistniała, przechodząc przez to, że lekkomyślnie się w to wplatał (ale po przemyśleniu wplątałby się i tak, bo przecież FLYNN TU BYŁ), że teraz nie rozchodzili się w swoje strony. Obejrzał się przez ramię na zabawę na krótki moment. Moment, bo zaraz znowu patrzył na dwójkę cyrkowców i prychnął śmiechem na słowa Flynna, który zaczął naśladować Chestera.

- Widzę, że prowokujesz. - Wyciągnął kajdanki zza pasa i zawiesił je na palcu, uśmiechając się bezczelnie. Ale od razu je schował i odetchnął trochę. Ta rozmowa, ta sytuacja, drylowała go z energii. Zupełnie tak, jak Flynna. Chyba Beast cierpiała tylko w jednej ofierze - braku możliwości poddania się potańcówce, za którą się tak oglądała. Już chciał mówić, że potem, że innym razem, że... coś by powiedział. Coś by rzucił, bo przecież nie musieli tu i teraz o tym rozmawiać, prawda? Kurwa, no wszędzie, ale tu? Teraz? Może i nie był perfekcyjnym aurorem, ale nie chciał, żeby potem ktoś go oskarżył o to, że sobie urządza pogaduszki z... tak ubranym mężczyzną i kobietą, co wygląda jak Król Lew. Chociaż chyba jeszcze wtedy tej bajki nie było, ale to nic. Ważne było słowo-klucz "lew", Simbę możemy w tym pominąć. Tak więc - chciał. jak wiele rzeczy się chce. Albo można chcieć. Pojawiła się Szeptucha.

Mózg Caina zrobił sobie przejażdżkę jak kolejką górską - bez trzymanki. Słowa wbiły się w jego czaszkę i zaczęły gnać do przodu. Irlandia. Los. Samochody. Mugolskie samochody. Palce? I przesunął się dalej. Bogaty kochanek. Ała. Ałaa. AŁA. Wziął głęboki wdech i nerwowo zacisnął palce na przedramieniu drugiej ręki. Jego oczy strzeliły w kierunku Beast w poszukiwaniu jej reakcji na to wszystko, kiedy jego twarz znowu stała się kamienną maską.

- Jest upierdliwym starcem z rodu czystej krwi. Nie potrzebuje jego upierdliwości w swoim życiu. A teraz przepraszam państwa, ale pracuję.