— Również mam taką nadzieję — odpowiedziałam policjantowi [Erikowi]. — Bardzo dziękuję za pomoc! — dodałam, nim obydwoje odeszli. Ten wątek można uznać za zakończony, mogłam więc wrócić do pracy.

Pracy! Miałam klientów do obsłużenia! Szybko wyjęłam swój mechaniczny minutnik w kształcie krowy i przygotowałam się do rysowania.

— Zaraz będą mieć panowie ten portret w obiecane dziesięć minut! — oznajmiłam [Fergusowi i Theodorowi]. Nastawiłam krowę i zabrałam się do dzieła.

Skupiona na szybkim działaniu nie zwróciłam uwagi rozmowy wokół stoiska. Dostrzegłam, że jeden z policjantów chyba rozmawia z jakąś panią o mnie [Patrick i Alanna] i chyba ktoś wspomniał coś o Meksyku [Leta], ale mój ołówek był teraz priorytetem.

Zerknęłam na minutnik i miałam jeszcze sporo czasu na dopracowanie detali. Ładnie poszło.

— Gotowe! — zaprezentowałam klientom [Fergusowi i Theodorowi] gotowy portret. — Mam nadzieję, że się podoba.

Odkryj wiadomość pozafabularną

Odebrałam przewidziane wynagrodzenie i liczyłam na chwilę oddechu. Dużo się wydarzyło. Uśmiechnęłam się niezręcznie do kolejnej odwiedzającej stoisko osoby [Cathal]. Nie było mi dane nacieszyć się wytchnieniem, bo pojawili się kolejni klienci [Nott i reszta].

— Dzień dobry, t-tak, jak najbardziej będę mogła wysłać — odpowiedziałam nieco onieśmielona. Mężczyzna miał w sobie zbyt wiele otwartości, przyjaźni i był dużo starszy, idealne warunki dla mojego trybu niezręczności wrodzonej.

— Nie! Jest dobrze! — Nerwowo zachichotałam w stronę drugiego czarodzieja [Borgin]. — Już, o, nastawiam czas, dwadzieścia minót dla dwóch panów, hehe!

Podziękowałam krótko pani [Cynthia] komplementującej moje prace. Naprawdę nie spodziewałam się, że moje stoisko odwiedzą osoby wyglądające tak wytwornie oraz osoby starsze. Szkoda, że ta pani nie chciała się sportretować, bo bardzo chętnie bym to zrobiła. Miała bardzo interesującą twarz.

Ustawiłam krowę i ruszyłam do roboty. Zbyt dużo ludzi wokół. Zestresowałam się. Spoglądanie co jakiś czas w ludzkie twarze nie było moim ulubionym zajęciem. Czemu w ogóle postanowiłam zorganizować portretowanie na Beltane? Mogłam wystawić rysunki i mieć święty spokój. Może nawet podskoczyć po pączka, pączusia i eklerkę.

Później żałowałam ustawienia łącznie dwudziestu minut, bo gdy skończyłam pierwszego czarodzieja, zostało mi sześć minut na drugiego. Jak to szybko zleciało! Tym razem nie byłam tak bardzo zadowolona z efektu. Ale może im się spodoba. Sięgnąłam po kopiarkę ukrytą pod stołem. Była to maszynka z dwoma wałkami, przez które przeciskałam rysunek z nałożoną na nim pustą kartką. Magia prasy tworzyła idealną kopię na drugim kartoniku. Dodałam odręcznie inicjał na obu rysunkach.

Odkryj wiadomość pozafabularną

— Jeden dla panów teraz, drugi wyślę jeszcze po powrocie do domu! Dwa sykle poproszę — odparłam wręczając im portret.

Alkohol, perfumy, puder... Tylko czemu czuł puder od tego młodego czarodzieja? Porwany przez Ger szybko przestał na to zwracać uwagę. Ale zapach w nosdrzach pozostał. Może to od niej się ulatniał?

— Coś pasującego? Ale po co? — rzucił przyglądajac się biżuterii. Nic nie przykuło jego uwagi, bo zwyczajniej nie chciał się nawet zainteresować tematem. I dlaczego Ger zamawiała coś dla zakochanych? Czy naprawdę chciała ciągnąć ten prank? Tylko po co, skoro już nie ma widowni?

— Pierścionek? Ale... — nim przymarudził ponownie, spojrzał na przyjaciółkę. Jej ciało nosiło znamiona potężnych efektów specjalnych. — Wow, teraz wyglądasz bardziej jak ty. Szkoda, że rogi i ogon ci nie wyrosły.

Nie zauważył syrenki na pierścionku Ger i myślał, że chodzi o smoki. Samemu również spróbował szczęścia... po czym jego uwagę przykuł pal.

— Ger, Ger! Chodź, pośmiejemy się z frajerów, którzy myślą, że potrafią się wspinać! — krzyknął i pociągnął przyjaciółkę w stronę słupa.

Quidditchem była gotowa interesować jedynie z jednego powodu – uwielbienia do sportu bliźniaka, w którym chęć rywalizacji wrzała nieomal; prawdopodobnie dlatego obstawiał zakłady, tętnił życiem gdy ktokolwiek wspomniał o podniebnych roszadach i z rozognionym spojrzeniem wodził wzrokiem po zawodnikach obecnych drużyn. Wiedziała, jak wiele go kosztuje obracanie się wśród osób, które wciąż tkały swoje niebiańskie kariery, podczas gdy jemu przypadła funkcja urzędnicza. Możliwe, iż się w niej odnajdował; możliwe, że nie stanowiła bolesnego ciernia u boku – nade wszystko jednak nie była w stanie zastąpić prawdziwej, gorejącej w nim pasji.

Prawdopodobnie dlatego Nott był mu niemiły.

Jej z kolei wciąż w pamięci stygły niczym wosk wspomnienia jego ust, ciepłych dłoni i głębin niezbadanych zawierających się w wejrzeniu. Nie chciała go widzieć, wykreśliła go ze swojego życia sakramentalnie, obiecując samej sobie, iż nigdy nie wróci w jego ramiona – szło jej to nieźle, póki co miała ochotę jedynie splunąć mu na te wypastowane, eleganckie buty.

– Bardzo dobrze. Oby… – zamilkła, szukając właściwego imienia – …Steven – a jednak pudło! – zajął się nim należycie. Oby był męczący – spuentowała, aby po chwili błysnąć niewinnym uśmiechem ku Cynthii.

– Nie życzę Nottowi źle. Po prostu mógłby kiedyś spaść z tej miotły – rzekła. – Nie zapłakałabym – podsumowała, ponownie wbijając wzrok nieprzejednanych tęczówek w towarzyszkę.

Obróciła w palcach kulkę zawierającą pierścionek.

– Wymiana zatem – rzekła, wymieniając się kulistymi opakowaniami z zawartością.

Otworzywszy swoją, parsknęła śmiechem nieznacznie, a szeroki uśmiech malujący się na obliczu o piegowatej siateczce, poszerzył się niepewnie.

– Och, mamy ten sam pierścionek. To na swój sposób urocze, nie sądzisz? – zabrzmiała retoryką, wsuwając biżuterię na palec.

Niebieski kamień mienił się niczym sama przejrzysta woda morska, odbijająca refleksy języków światła. W porę dostrzegła jego specjalny efekt w postaci błękitu motyli okraszających ją tak długo, jak ten dzierżyła na palcu.

– To lepsze niż oświadczyny – stwierdziła, przywdziewając ponownie filuterny uśmiech.

Wziąwszy Cynthię pod rękę, ruszyła z nią na polanę, na której miały zostać plecione wianki.

Była zadowolona, że Erik nawet nie próbował oponować i wziął torbę, którą wypełniła pączkami. W końcu powinno się dbać o tych, którzy pilnowali tutaj porządku. Niech stróże prawa również mają coś z życia.

Panna Figg sprzedała większość ciastek, zrobiła porządek na stoisku, bo tego potrzebowało po tym dosyć intensywnym czasie. Kiedy wszystko wyglądało w miarę, przynajmniej na pierwszy rzut oka postanowiła odezwać się do swojego kota. - Salem, czy będziesz miał coś przeciwko temu, jeśli pójdę zobaczyć, jak się ma sprawa z tymi wiankami? - Miała nadzieję, że nie. Zresztą kocur raczej nigdy nie oponował, gdy go o coś poprosi. - Ktoś musi zostać i przypilnować stoiska, ewentualnie sprzedać tę resztkę naszych słodkości. - Wierzyła, że pozbędą się wszystkiego i nie będą musieli wracać z tym do Londynu.

- Jakby był jakiś problem, to przyślij kogoś po mnie, wrócę jak najszybciej się da. - Powiedziała jeszcze, gdy zaczęła się oddalać w kierunku wysokich pali.