Z każdą mijającą minutą czuła jeszcze bardziej, że nie powinno jej tutaj być. Nie wiedziała w co oni grają między sobą, ale zdecydowanie nie chciała być w to mieszana. Czuła się jak ostatnia idiotka, bo nie miała pojęcia, co się dzieje. Nie znosiła takiej bezradności. To nie był jej dzień, tak bardzo, że miała ochotę odwrócić się na pięcie, wyjść stąd i zamknąć w klatce z lwami. Przynajmniej nie musiałaby już z nikim rozmawiać.

Miała wrażenie, że od momentu, w którym sięgnęła po portfel Rookwooda minęły wieki, przynajmniej tak wiele się wydarzyło. Dopiero wspomnienie o tym, że Cain zapamięta jej zeznania przypomniało Fiery od czego się to zaczęło. Kiwnęła jedynie głową, żeby dać znać, że zrozumiała. Nie do końca chyba miała ochotę w tym momencie rozmawiać z kimkolwiek.

Kiedy jednak Cain wspomniał o tym, że jest dla Edga nikim... tego było za wiele. - Weźcie się może między sobą dogadajcie, kto jest kim i tak dalej, mnie to nie obchodzi. - Nie podobało jej się to, że ta rozmowa przebiega w ten sposób, przecież gdyby był nikim, to by o tym nie wspominał? Czyż nie, przynajmniej tak podpowiadał Fiery jej mysi rozumek.

- Jak niby miałam cię złapać, co? - Ton jej głosu wszedł na wyższe rejestry, bo tego było za wiele. Jeszcze Flynn wepchnął jej ten jebany guzik i włosy z klaty do ręki. Miała wrażenie, że zaraz się tutaj pobiją, jak przystało na dwójkę wkurwionego rodzeństwa, tyle, że nie było to odpowiednie miejsce, no i nie miałaby z nim szans. Zgniótłby ją jednym ciosem.

- W nosie mam tego starego dziada. - Zamknęła jednak w dłoni podarki od brata, bo czuła, że ktoś o odpowiednich umiejętnościach może zrobić z tych drobiazgów pożytek. Zamierzała się zemścić na tym dziadzie za popsuty sabat, bo to wszystko to była jego wina.

W jednym Camille miała rację, sugerując spędzenie im czasu z wnukami - tym, że rodzina zawsze powinna być na swoim miejscu. Chester dbał o rodzinę w swoich standardach. Obejrzał się na przechodzącą obok niego kobietę, uchwyciwszy posłane mu spojrzenie. Nie odwrócił głowy, utrzymując z nią kontakt wzrokowy. Poczuł też kobiecą dłoń przesuwającą się przez jego biodro i to przesądziło sprawę poprzez poruszenie właściwej struny we właściwym momencie - przełomowym biorąc pod uwagę fakt podejmowanych przez niego decyzji. Zainteresowanie ze strony pięknej kobiety było kolejnym czynnikiem utwierdzającym go w przekonaniu, że to była właściwa decyzja. Odchodząca Camille mogła być pewna, że zamierzał ją odnaleźć, gdy tylko przekaże wnuki pod opiekę swojego syna i synowej. Całkiem dogodną alternatywą wydawało mu się pozostawienie chłopców ze swoim bratem, który bardzo zaangażował się w opiekę nad dzieciakami. Ze słów blondynki wyglądało, że powinien szukać jej w pobliżu ognisk.

— Co za wylewność z twojej strony, bracie. Cieszą mnie twoje słowa. — Wyszeptał w odpowiedzi na to wyznanie. On też darzył braterską miłością swoje rodzeństwo, okazując to im na swój sposób. Nigdy nie był przesadnie wylewny, jeśli chodzi o okazywanie uczuć. Zatracanie się w czarnej magii miało swoją cenę. Cenę, którą gotów był zapłacić za potęgę, jaką ona gwarantowała.

— Widzę, że Szeptucha zaszczyciła cię uwagą. — Chester posłałby bratu krótkie, znaczące spojrzenie gdyby ten się nie zreflektował w kwestii wyzywania Szeptuchy przy Convenie. Z pewnością jego bratu udało się poszerzyć zasób słów jego wnuka i będzie musiał zwrócić na to uwagę Augustusowi i Imogen aby chłopiec nie zaczął się często posługiwać tym słowem zanim będzie w stanie zrozumieć jego znaczenie. Jest na to jeszcze za młody. Dopiero przed rozpoczęciem przez nich nauki w Hogwarcie jego wnuki powinny poznać znaczenie słowa szlama i powinni czuć się lepszymi od uczniów mugolskiego pochodzenia.

Postanowił nie komentować wygłoszonej przez wieszczkę przepowiedni, jedynie samo spotkanie Eryka z nią. Podobno wypowiedziane przez szaloną kobietę słowa zdawały się sprawdzać, jednak sam nie miał dotąd możliwości przekonania się o tym na własnej skórze. Nie będzie sugerować swojemu bratu tego, że powinien potraktować ją poważnie i rozważnie wybrać Kwiatuszka, z którym ten zapragnie się zabawić. Nawet gdyby miał taki zamiar to nie była to rozmowa, którą powinni odbyć w obecności dzieci.

— To nad wyraz łagodne określenie na nich. Niektórzy z nich nie powinni mieć wstępu na jakikolwiek sabat. — W głosie Chestera pobrzmiewała wyraźna niechęć i echo niedawno odczuwanej irytacja. O ile sam mężczyzna roszący ich wodą nie wydawał się być niebezpieczny, a Szeptucha stanowiła stały element każdego z sabatów, to tamta dwójka złodziei - obscenicznie ubrany mężczyzna i jego towarzyszka o lepkich dłoniach bardzo zapadli mu w pamięć i to o nich mówił. Jak przyjdzie w dniu jutrzejszym do pracy to zainteresuje się tym, czy trafili tam, gdzie ich miejsce - do aresztu. Jeśli jakimś cudem uniknęli tego to zadba o to, aby taka sytuacja się nie powtórzyła.

Dołączenie do nich Augustusa wraz z żoną bardzo zadowoliło Chestera. Po pierwsze się spotkali w gronie rodziny, po drugie oznaczało to, że jego syn niejako zwolni go z opieki nad wnukami, których jako przykładny dziadek rozpieszczał słodyczami i który zgodził się spróbować wygrać dla nich maskotki. Sytuacja uległa zmianie wraz z ewolucją jego planów na resztę sabatu. Idąc w ślady brata, skinął im głową.

— Powiedziałem twoim synom, że razem z wujkiem spróbujemy wygrać dla nich maskotki. — Sprostował słowa swojego wnuka. Składanie obietnic bez pokrycia nie było w jego stylu. Jeśli uda się im wygrać to bardzo dobrze, uszczęśliwią chłopców. Jeśli przegrają to chłopcy dostaną od nich cenną lekcję, że nie zawsze w życiu wszystko się udaje. O ile sam Chester wychodzi z założenia, że cel uświęca środki i że nic nie w stanie go powstrzymać przed osiągnięciem postawionych sobie celów, to nie zamierzał na oczach wszystkich uczestników sabatu sterroryzować organizatorów tych atrakcji po to aby uzyskać maskotkę dla dzieciaka. Ta zasada znacznie lepiej oddawała to, ile jest w stanie zrobić dla walki o świat mugoli i mugolaków zdominowany przez czarodziejów czystej krwi.

— Dobrze, że dzisiaj wypadł mi dzień wolny to mogłem ich zabrać ze sobą. — Zwrócił się do syna, po którym naprawdę było widać, że jest zmęczony. Pomimo tych wszystkich niewygodnych dla niego wydarzeń, jego obecność na tym sabacie miała swoje dobre strony.

Podążył za bratem w stronę stoiska z najbliższą atrakcją, jaką było strzelanie z procy do ruchomych tarcz. Sięgając do wewnętrznej kieszeni marynarki wyciągnął swoją sakiewkę i zapłacił za siebie. Po uiszczeniu opłaty i schowaniu mieszka na swoje miejsce, otrzymał procę i trzy pociski. Po nałożeniu ich na miseczkę prochy zamierzał zacząć strzelać do ruchomych tarcz. Wygranie jakiejkolwiek powinno wystarczyć chłopcom.

Sceptyczne spojrzenie. Spowodowane czym? Tymi głupimi "żarcikami"? A, bo tego Cain nie wiedział i nie rozumiał - jak to jest mieć rodzeństwo. I jak Flynn zachowuje się przy "rodzeństwie". Czym w ogóle to rodzeństwo było dla niego. Bo pojęcie "rodziny" w rozumieniu cyrku było dla niego abstrakcyjne. Z tymi ludźmi przecież nie łączyły go więzy krwi. Bo nie łączyły... tak? Czy może jednak? Nawet sam Flynn w cyrku, choć przecież tam siedział, tam występował, tam się pokazywał, ciągle kłócił się z jego wspomnieniami. Był czymś nowym, czymś niepoznanym. Czymś do odkrycia. Tylko jak zawsze rodziło się pytanie - czy na pewno chcesz wiedzieć? Na pewno chcesz wnikać, w te relacje zagłębiać, w ten świat, który powinien być trzymany z dystansem? Jednak to jego spojrzenie wywołało coś. Reakcje zwrotną, sprzężenie powietrza, albo jakiś inny Armagedon. A w zasadzie było to po prostu spojrzenie. Bardziej uważne, przez moment skupione mocno na tym konkretnym odczuciu, które zostało nadane przez Flynna i od niego wyszło.

Skakała tutaj dziwna atmosfera. Nie potrafił dokładnie nakreślić jej źródła - chyba głównie dlatego, że były aż trzy. A potem dotarło czwarte w postaci Szeptuchy, która równie szybko się ulotniła. Mieszały się ze sobą i tworzyły dziwaczną mieszankę. Dość nieprzystępną, jeśli Cain miałby się na ten temat wypowiadać. Złożoną z jego lekkiej irytacji, zdenerwowania Fiery i poplątanych emocji Edga, który starał się dozować słowa, jakie cisnęły mu się na język. Nawet nie miał o tym pojęcia - jak wiele myśli Flynn poświęcał temu, że Cain zapamięta. Że każda budowana chwila mogła się obrócić w coś okropnego, co będzie krążyło po głowie do końca, tylko za sprawą paru niepotrzebnie dodanych słów. Nie wiedział. Chyba spojrzałby z podziwem na czarnowłosego, gdyby ta wiedza została mu nadana.

Za każdym razem, kiedy Flynn zaczynał rzucać "mądrymi hasłami" (ja te o hipotezie Poincarego) można się było zadziwić, co w tej głowie siedzi. Aż kusiło zapytać - bo kurwa Cain nie miał pojęcia, co to za Poincary i jego hipoteza) - ale Bóg da i pozwoli, więc zapyta potem. Wszystko można było odłożyć "na potem", jeśli tylko nie zapominałeś, żeby w tej przyszłości, która miała nadejść, finalne pytanie zadać. Chyba dostatecznie popsuli sobie już humory w tym dziwnym trójkącie, żeby stwierdzić, że wystarczy. A przynajmniej do takiego wniosku dotarł sam Bletchley. Szczególnie, że trójkąty nie lubiły kolejnych kątów, a Szeptucha ewidentnie swoje chciała tu wtrącić. No i wtrąciła. Co z tego przyszło... chyba Fiery ani Edge nie byli tym przejęci. Ani trochę. Za to w głowę Caina wbiło się to jak szpila, gwóźdź, który zaczął wiercić i wbijać się głębiej, chociaż starał się go złapać, zracjonalizować i odrzucić na bok. Najpierw tylko musiał go wyrwać. Miał taką małą obawę, że to się nie uda. I że chwilowo złapie małą paranoje na mugolskie samochody, co stanowiło niemały problem, kiedy nie mieszkało się w czarodziejskiej dzielnicy.

- Miłej zabawy. - Potwierdził tylko swoje odmeldowanie się z tego miejsca.

Pokręcił się jeszcze to tu, to tam, zajrzał w płomienie, nim w końcu ulotnił się z polany.

Cain Bletchley

W tym miejscu udział Mistrza Gry się kończy. Dziękuję wszystkim za udział w wydarzeniu Temat zostanie otwarty do końca roku, abyście mogli dokończyć swoje fabuły.