— Mimo to, lepiej je wyczyść. — Starał się namówić Stewarda, żeby zastosował się do wskazówek. — Nawet jeśli nie zamierzasz jej nosić, to kto wie, co ten goblin z nią robił. Najlepiej rzuć jeszcze kilka zaklęć, żeby sprawdzić, czy nie są przeklęte.

Nie wiedział, czemu Patrick się uśmiechał. Może to przez to, że przeszedł ostatnio tego samego co Erik? Żadnych klątw kuchennych, naświetleń, bilet kontrolnych... A kto wie, skąd ta bielizna została wytrzaśnięta? Może goblin komuś ją ukradł, a oryginalny właściciel sprawił, że na przedmiot narzucono jakieś paskudne czary? Kto wie, może nawet sam goblin chciał uprzykrzyć życie swoim klientom?

Zamieniam się w Brennę, pomyślał, kiedy oddalili się już od stoiska Nory. Longbottom nie zauważył, że jego kolega pomylił zamówienia, toteż przy pierwszej okazji, stuknął się z Patrickiem szklanką z herbatą w ramach małego toastu.

— Chaotycznie, ale masz rację, nie jest źle. — Nie było idealnie, ale tego się raczej nikt nie spodziewał po takim przyjęciu, jak Beltane, jednak nawet te kilka incydentów, nie było zbytnio strasznych. — Wygląda na to, że pomimo mniejszej drużyny jakoś sobie radzimy.

Uśmiechnął się półgębkiem, ciesząc się słodkimi nutami rozgrzewającej herbaty.

— W sumie, pójdę się jeszcze rozejrzeć. W razie czego postaram się kręcić w okolicy pali, to pewnie tam przeniesie się niedługo cała zabawa — rzucił do Patricka, odstawiając puste naczynie na blat. — Może się nikt tam nie pobiję w tym roku. — Skrzywił się nieznacznie. — W każdym razie, gdybyś chciał dołączyć lub czegoś potrzebował, to wiesz, gdzie mnie szukać.

Ukłonił się przed Stewardem, po czym włączył się w kolumnę ludzi maszerującą w kierunku ustawionych pali i miejsca, gdzie młode czarownice zaczynały już pleść wianki. Niestety, przez spory ruch, musiał się zatrzymywać, to tu to tam, ale koniec końców kompletnie zniknął Patrickowi z oczu. Na pewno się jeszcze później znajdą.

Zerknął na Lovegooda, nie wyczuwając, że pytanie jest kierowane czymś więcej, niż tylko prostą ciekawością. Do niedawna, gdy byli gdzieś w trójkę, dosyć szybko dało się poznać, że nie są typowymi przyjaciółmi. Najwyraźniej teraz wynikało to też ze sposobu, w jakim mówili o sobie nawzajem.

— Wykorzystuje nas, a my ją — odpowiedział zdawkowo, acz ze sporą dawką enigmatyczności. Po chwili chrząknął i kontynuował: — Wyzwalamy w sobie najlepsze i najgorsze instynkty. — Urwał, pozwalając Charliemu wtrącić się ze swoim komentarzem. — Ale tak, wpierdalanie kebabów, też całkiem nieźle oddaje, to, co razem robimy.

Rysy jego twarzy stężały, gdy dotarła do niego sugestia Rookwooda. Że co? Że Theodore miałby kręcić z Heather? Omiótł chłopaka od stóp do głów oceniającym spojrzeniem, jak gdyby próbował wybadać, co też mogłoby jej się w nim podobać. Szybko doszedł do wniosku, że było tego całkiem... sporo. Oblał się szkarłatnym rumieńcem, gdy zdał sobie sprawę, że Lovegood zaczyna pociągać nawet jego. Dobry Merlinie!

— C-c-ciężko nie myśleć — odparł Charliemu niemrawo, przez chwilę nie mogąc zrozumieć, co właściwie do niego mówi. Potem zwrócił się do Theo, unosząc wymownie palec w górę, aby wtrącić się w jego wypowiedź. — Zależy mi na bardziej subtelnym efekcie. Tania gadka tylko pogorszyłaby sprawę.

Bulstrode to była jednak Bulstode, więc nie mógł oprzeć się wrażeniu, że gdyby podszedł do sprawy od tej strony, to wyleciałby z kliniki na zbity pysk. Myśli o opiekunce z Munga szybko jednak odeszły w niepamięć, gdy Theo postanowił pokazać mu zakres swoich flirciarskich umiejętności, wspomagany amortencją.

— N-na p-p-pewno m-mówisz t-to wszystkim, T-theo — Spróbował uciec wzrokiem w bok, jednak nie sposób było zignorować tę przecudowną twarz. Z tego wszystkiego, aż nie zauważył, kiedy ze stoiska zniknęła Geraldine. — A ja wiem? Ktoś się trafi... Może. Eh, s-spróbujmy, czegoś jeszcze, c-co, chłopaki?

Licząc, że ci pójdą za nim, powędrował w stronę straganu Viorici z różnymi błyskotkami i od razu zainteresował się maszyna losującą pierścionki. A co... Miał przy sobie jeszcze jakieś drobne. Kto wie, może dzięki temu jeszcze bardziej oczaruje Theodora?