Wood czuła, że bez Camerona by sobie nie poradziła. Wspierał ją gdy była naprawdę cieniem samej siebie, kiedy po Beltane nie mogła się pozbierać, bo poczuła, że jest słaba, niewystarczająca. Pomógł jej dojść do siebie, był ciągle obok, gdy potrzebowała tego najbardziej. Naprawdę doceniała jego wsparcie i była pewna, że chce, żeby był obok niej zawsze.  Nigdy nie była bardziej pewna, żadnej rzeczy w swoim życiu. Miała nadzieję, że myśli podobnie, bo przez te kilka ostatnich miesięcy zbliżyli się do siebie bardzo, tak bardzo, że dla niej nie liczył się już nikt inny. Bała się jednak, że on może mieć inne zdanie, próbowała wyczuć, czy i on nieco zmienił swoje podejście. Wydawało jej się, że przez ten czas bardzo dojrzeli i może też ona sama zaczynała rozumieć, co naprawdę w życiu jest ważne.

- Poradzisz sobie z nią, jak ze wszystkim. Wiesz, że jesteś najlepszy, prawda? Masz nigdy o tym nie zapominać. - Nawet podczas spotkań z tą jędzą, co mu tak utrudniała życie.

- Dlaczego tylko teoretycznie? - Nie byłaby sobą, gdyby nie zapytała. Wizja wspólnego biznesu wydawała się jej być naprawdę atrakcyjna, chociaż nie do końca wiedziała, co ona miałaby tam robić. Nie była najlepsza w takich rzeczach, pewnie pokłóciłaby się z którymś z klientów i tyle by z tego było, nie miała anielskiej cierpliwości, jak jej ojciec, zdecydowanie bardziej przypominała swoją matkę. - Jakim cudem masz na to wszystko czas Camiś? - Podziwiała go ogromnie za to zaangażowanie, jej by się pewnie nie chciało, a on robił to wszystko z taką lekkością. - Jak widać masz pojęcie o prowadzeniu swojej działalności, jak mi się znudzi praca w BUMie, to będziemy mogli się tym zainteresować, chociaż mam pewne obawy, że wtedy będziesz już bardzo znanym i cenionym uzdrowicielem. - Uważała, że istotne było, aby rozwijał swój dar, wierzyła bowiem, że Lupin jest ogromnie utalentowany i czeka go wspaniała kariera. Będzie się mogła wszędzie nim chwalić.

Ruda całkiem zgrabnie przepychała się przez ten wszechobecny tłum. Bardzo mocno trzymała Camerona za dłoń i ciągnęła za sobą, aby przypadkiem go nie zgubić. Szkoda by było, żeby się tu teraz musieli szukać. Chciała właśnie z nim spędzić cały ten czas, nie bez powodu przecież przyszli tu razem. Szkoda, że sabat tym razem był inny niż zazwyczaj, bo chętnie wyruszyłaby w nocy na poszukiwanie kwiatu paproci, Lupin na pewno wiedział, jak on wyglądał, więc mogłoby im to pójść całkiem sprawnie. Byli zupełnymi przeciwieństwami, ale miała wrażenie, że dzięki temu się tak wspaniale uzupełniali i razem mogli osiągnąć wiele.

- Może to nie kebab, ale bułka z kiełbasą też nie brzmi źle. - Zresztą kebab najbardziej smakował w środku nocy po porządnej imprezie, a oni dzisiaj byli wyjątkowo trzeźwi. - Nic tradycyjnego, kiełbasa jest dobrym pomysłem. - Znając kapłanki na pewno coś dodały do tych swoich wyrobów, a dobrze jej się spędzało ten dzień z trzeźwym umysłem.

Wybrała już nawet kiełbasę, która wydawała się być idealna dla niej. Spieczona niemalże na węgiel, taka jaką lubiła najbardziej, polana keczupem na pewno byłaby wspaniała, jednak wtedy usłyszała słowa Camerona. Ton jego głosu był całkiem spokojny, czyżby przyzwyczaił się do tego, że dziennikarze na nich polują? Przy Heather stawało się to codziennością, musiał do tego przywyknąć. - Mniejsza o to, nie jest istotne skąd są, ważne, że nas zobaczyli. - Musiała dbać o to, aby czytelnicy magicznych magazynów o niej nie zapominali. Może i jej kariera była dosyć krótka, jednak bardzo huczna i zależało jej na tym, aby nadal pozostawała na językach, dobrze jej było z tą sławą.

Lupin zabrał jej demimoza, co spowodowało krótkie skonfundowanie na jej twarzy, nie wiedziała dlaczego to zrobił. - Na sesję zdjęciową zawsze jestem gotowa mój drogi. - Szepnęła mu jeszcze na ucho.

Nie zamierzała jednak wyjść z kolejki po to jedzenie, w której stali już dłuższą chwilę. Udało jej się dostać tą swoją wymarzoną kiełbasę, drugą wzięła też dla swojego narzeczonego. Dołączyła do niego, kiedy ustawiał się do zdjęcia, swoją drogą wyglądał całkiem słodko z tym demimozem w ramionach, który wyglądał jak wyrośnięte dziecko. Uśmiechnęła się od ucha do ucha, bo ten widok naprawdę ją rozczulił. Tyle, że ona teraz stała przed nim z dwoma bułkami z kiełbasą, cóż, nie pozostawało jej nic innego jak do niego dołączyć, zaczęła machać jedną z kiełbas w stronę reporterów. Na pewno będzie to całkiem urocze ujęcie.

Podjęte przez jego brata próby wygrania dla chłopców maskotek zakończyły się wielkim sukcesem, biorąc pod uwagę fakt, że Eryk oddał trzy celne strzały i zdobył dla synów Augustusa i Imogen największego pluszaka. Natomiast jemu poszło dużo gorzej i jedynie wygrał najmniejszą maskotkę.

— Wujek wygrał dla was tę ogromną maskotkę. Zastanówcie się, jakie chcecie zwierzę albo magiczne stworzenie. Nie okazałem się tak dobry w tej konkurencji jak wasz wujek i dlatego powinniście poprosić go o to, aby wygrał dla Was drugą taką zabawkę. — Zwrócił się do chłopców, którzy powinni się zdecydować na to o jaką zabawkę ma dla nich poprosić zwycięzca w tej konkurencji. Starając się zapobiec kłótni o różnice w gabarytach zabawki i to, kto powinien zostać jej właścicielem, wplątał Eryka w kolejne próby zdobycia drugiej takiej. — Ta najmniejsza będzie dla waszej siostry. — Zadecydował o tym do kogo trafi wybrany przez niego pluszowy jednorożec. Przekazał go swojemu synowi.

Chesterowi zadrgała nieznacznie brew na szczebiotanie swojego wnuka o incydencie powstałym przez częściowo udaremnioną przez niego próbę kradzieży i napastowaniem go przez tego obscenicznie ubranego mężczyznę, którego miał zamiar w dniu jutrzejszym zastać w areszcie. Mruknął z niezadowoleniem. Słowa dotyczące posiadania przez niego dziewczyny również nie miały odzwierciedlenia w rzeczywistości.

— Słuchaj mamy, ma rację. — Zwrócił się do Ramsesa odnośnie tego rzekomego posiadania chłopaka. Jest ostatnią osobą, którą można posądzać o utrzymanie seksualnych stosunków z mężczyznami. Sama tego rodzaju myśl napawała go obrzydzeniem. — Moją dziewczyną była wasza babcia. — Postanowił sprostować całą sytuację w sposób zgodny z prawdą, jednocześnie bez ujawniania swoim bliskim tego, że faktycznie poznał piękną kobietę, której zamierzał niebawem dotrzymać towarzystwa. Udzielenie takiej odpowiedzi uchroniło go też przez zadawanymi mu pytaniami, które mogłyby paść gdyby zdecydował się powiedzieć cokolwiek innego. Po dzieciach trudno spodziewać się dyskrecji, jednak liczył na takową ze strony swojego brata.

— Wybaczcie, ale muszę was opuścić. — Zwrócił się do swojego brata, drugiego syna, stojącej przy jego boku żony oraz ich dzieci. O planach na resztę tego sabatu zdawał się wiedzieć wyłącznie jego brat i tak powinno pozostać. Przynajmniej do czasu dopóki sam nie postanowi powiedzieć czegokolwiek członkom swojej rodziny. Skinął im głową, po czym oddalił się w stronę ognisk. Zamierzał spojrzeć w płomienie oraz znaleźć w pobliżu ognisk Camille. O ile tam jeszcze będzie.

Chester Rookwood

Spoglądający w płomienie Chester nie dostrzegł swojego końca, a dwa skrzyżowane ze sobą miecze. Wydawało mu się, że nawet płonące polana trzaskają w tym samym momencie, w którym klingi się ze sobą ścierają. Poczuł jak wypełnia go determinacja. Jego walka nie dobiegła jeszcze końca. Nie należał do osób wierzących we wszystkie omeny. W ten może powinien uwierzyć. Walczył o lepszy, czystokrwisty, wolny od szlam świat i dominację czarodziejów nad mugolami. Dopasowanie tego co ujrzał w płomieniach pod wyznawane przez siebie idee było bardzo dogodne. Nie zmieniało to faktu, że jego zdaniem wróżbiarstwo nie powinno być postrzegane za dziedzinę magii i nie powinno być nauczane w Hogwarcie. Postrzegał jasnowidzów jako oszustów.

— Nigdy nie przywiązywałem do tego wagi. Posiadam również ugruntowany stosunek do wróżbiarstwa, jako dziedziny magii i samych wróżbitów. — Na dźwięk głosu blondynki oderwał spojrzenie od ognia, w którym nie widział już nic, odwracając się nieznacznie w stronę Camille. Uniósł kąciki ust w ledwie dostrzegalnym uśmiechu. Nie uważał aby teraz był czas i miejsce na prowadzenie intensywnych dyskusji na temat wróżbiarstwa, tego czy powinno być dziedziną magii i czy powinno być nauczane w Hogwarcie. Byłaby to daremna dyskusja.

— W dużej mierze tak... mój brat wygrał dla nich największą maskotkę i dlatego zasugerowałem mu, że powinien spróbować jeszcze raz wygrać taką samą. Ja wygrałem najmniejszą. — Z pewnością sam spróbowałby jeszcze raz, gdyby nie to, że jego plany uległy nieznacznej zmianie. Przez cały dzień zabawiał swoje wnuki, spędzał czas z częścią swojej rodziny. Jeszcze nie dostrzegł w tłumie świętujących Vespery ani Ulyssesa.

Nadchodził zmierzch, oznaczający że ta część sabatu niebawem dobiegnie końca. Właściciele straganów powoli zamykali swoje stragany, a pozostali zaczynali się rozchodzić.

— Masz ochotę na coś do picia? Stoisko z alkoholami powinni zamknąć jako ostatnie. — Zaproponował swojej towarzyszce. Wcześniej pił wyłącznie piwo, natomiast po zmierzchu to odpowiednia pora na coś mocniejszego - dla niego zawsze ognista whisky w ilości nieprzekraczającej jednej szklanki.

Uśmiechnęła się do niego delikatnie i skinęła głową. Czuła ulgę, że Alexander nie drążył tematu, że nie prosił o wyjaśnienia i na siłę nie doszukiwał się powodu zmiany jej nastroju. Było to naprawdę ogromnie przyjemne i odciążające. Wiedziała, że będzie musiała z kimś o tym porozmawiać, że będzie musiała prosić kogoś o pomoc, kto pomoże jej nie wchodzić w kolejne spotkania z Augustusem. Ta relacja nie była zdrowa, nie była odpowiednia, a ona z każdym dniem czuła się coraz gorzej, czuła jak upada i zatapia się w smolistym poczuciu winy i frustracji, że nie ma dostępu do kogoś, kto zagościł w jej sercu. Pluła sobie też w twarz, że jej przyjaciółka miała racje, że powinna się jej posłuchać i nigdy więcej nie spotykać się z Rookwoodem, a przyjaźń między nimi była ogromnym błędem. On miał mieć kolejne dziecko, nie powinien nawet sobie głowy zawracać kimś takim jak Avelina! Z drugiej strony ciekawiło ją to, czy miał takich jak ona więcej, czy miał ogrom kochanek, którym wyznawał miłość.

Skupiła się na chwilę na swojej wizji w płomieniach. Klinga uderzała raz po raz, ogień niebezpiecznie trzaskał, a w jej sercu powoli wiła gniazdko determinacja. Wiedziała, że powinna się bardziej skupić na swoim biznesie, na tym, aby wszystko doprowadzić do ostatniego punktu, że nie powinna poddawać się zawodnemu sercu, a właśnie skupić się na swojej logice, a wygra wszystko, prawda? Nawet walki, które nadal trwały. Zacisnęła dłonie w pięści i zagryzła lekko wargę, aby skupić swój umysł na tym, aby nie zasnąć.
Głos Alexandra wyrwał ją z letargu i uśmiechnęła się do niego lekko. Już powoli jej głowa próbowała się uspokoić. Nie potrafiła nigdy dzielić się swoimi emocjami z innymi ludźmi, a Alexa znała stosunkowo krótko.

– Zobaczyłam dwie walczące na miecze postaci. Mam nadzieję, że nie będę musiała jednak z nikim walczyć. Nie jestem w tym zbyt dobra – jej głos ewidentnie był cichy i zmęczony, ale starała się zachować fason. – Tak, chętnie już wrócę do domu. Jak na jeden dzień za dużo wrażeń, a jeszcze czekają mnie urodziny kuzynki.– ruszyła z nim w kierunku punktu fiuu, aby stamtąd udać się do Londynu. Nie miała zamiaru się teleportować, bo byłoby to zbyt niebezpieczne.

Gdy poczuła na ramieniu czyjąś dłoń przez jej kark przeszedł dreszcz obawy. Bała się, że to mógł być Augustus, który wypatrzył ją w tłumie. Sam jej mówił, że nie zniósłby widoku oraz myśli, że byłaby w towarzystwie innego mężczyzny, ale na szczęście lub nie była to Szeptucha. Avelina spojrzała na nią czując jak przez jej ciało przechodzi zimny dreszcz. Nim zdążyła coś z siebie wydusić ta zniknęła. Każdego dnia zło rośnie w siłę. Czyżby miała stoczyć naprawdę jakąś walkę?

– Zdecydowanie zbyt dużo wrażeń – wyrzuciła z siebie czując jak gardło się jej zaciska. Gdy dotarli na miejsce przytuliła odruchowo Alexandra, bo sama tego uścisku naprawdę w tym momencie potrzebowała – Dziękuję za mile spędzony czas i przepraszam za mój stan. raczej nie byłam wymarzoną partnerką na spędzenie tego sabatu – uśmiechnęła się blado, a potem przeniosła się do Londynu, gdzie wróciła do swojego domu.