[Litha 1972] Krąg ognisk - Wersja do druku

Odpowiadam na ten post.

Gdyby nie sama intensywność ich ''powitania'' Sebastian być może określiłby zachowanie Alastora desperackim. Oto, na Lithcie w roku 1972 znany Auror uczepił się pierwszego z brzegu kapłana, jakby stanowił jego ostatnią deskę ratunku przed odpłynięciem w ciemność. Iście poetyckie. Na takie rozważania Macmillan nie miał jednak czasu. Wysnuł tylko jeden prosty wniosek: coś było nie tak. Nie wiedział co dokładnie, co było tego przyczyną i czy mógł w jakikolwiek sposób pomóc. Ale to był Alastor, a pomięcia na szacie nie miały w tej chwili najmniejszego znaczenia, w porównaniu z tym, że Auror wyraźnie potrzebował jakiegoś wsparcia.

— Nic się nie stało. To ja przepraszam. — Instynktownie zdzielił go chwilę wcześniej po ręce, a przecież po prostu potrzebował pomocy. — Zdarza się.

Robił, co mógł, aby zachować pozory opanowania, podczas gdy Alastor dochodził do siebie. Siedział wyprostowany na pieńku, z dłońmi opartymi na kolanach. Co rusz chwytał za materiał spodni tylko po to, aby zaraz go wygładzić. Może podświadomie próbował sobie w ten sposób zapewnić poczucie komfortu, kontroli nad przebiegiem tego nieoczekiwanego spotkania, w jakie został uwikłany? Wypuścił powietrze z płuc. Samo to, że ich ścieżki ponownie przecięły się było dla niego sporym zaskoczeniem.

Jak dotąd aktywnie nie dążył do spotkań z Moodym. Dla własnego dobra trzymał się na dystans, o ile istniała taka możliwość. Dzięki temu utrzymywał emocje na wodzy, nie pozwalając przeszłości wypłynąć na wierzch w najmniej spodziewanym momencie. Pokusa, aby dać się porwać jej falom, mogłaby wtedy okazać się nie do zniesienia. Bądź co bądź, każdy człowiek nosił w sobie mniejsze lub większe pokłady arogancji. W przypadku Sebastiana wiązało się to z przeświadczeniem, że odrobina inicjatywy z jego strony mogłaby na nowo powołać do życia to, co oboje postanowili pochować pod koniec tamtego gorącego, parnego lata.

Wydawało mu się, że go zna. Może nie byli obecnie dla siebie nawzajem bohaterami pierwszego planu w swoich opowieściach, jednak pamięć o tym, jaki powinien być Alastor, nie była dla Sebastiana czymś odległym. Ilekroć obraz Aurora pojawiał się w jego głowie, najpierw widział tamtego młodego czarodzieja, który odbierał go z dworca w Edynburgu. Pełnego życia, zdecydowanego i wypełniającego każdy kąt energią, przed jaką nie można było się ukryć. Pobudziła do życia nawet takiego introwertyka jak ja, więc musi być potężna, zauważył bezwiednie. Alek, którego miał teraz przed oczami nie wpisywał się w tę wizję. Zazwyczaj diabeł tkwi w szczegółach, jednak w tym momencie to całokształt podpowiadał, że coś było nie w porządku.

— Uspokoić się. — stwierdził, pochylając się w jego stronę. Najprostsza, a zarazem najtrudniejsza rzecz na świecie, czyż nie? Bo kontrola emocji była czymś, co każdej istocie ludzkiej przychodziło nie tylko z łatwością, ale wręcz przyjemnością.— Na dobry początek wystarczy kilka głębokich oddechów. A potem szklanka zimnej wody.

Nerwowy uśmiech sugerował niepewność, jednak spojrzenie ciemnobrązowych oczu zdradzał przede wszystkim troskę. Pomimo rezerwy, nie potrafił po prostu odwrócić się do Alastora. Instynktownie chciał wyciągnąć do niego rękę; tym razem dosłownie i w przenośni. Jego dłoń zawisła w powietrzu, jednak po chwili zacisnęła się w pięść, aby zaraz wrócić na kolano. Sebastian chwycił za pieniek, na którym siedział i uniósł się nieznacznie, aby zaraz zbliżyć się do Moody'ego. Nie uderzył go zapach alkoholu czy innych używek, jakie byłby w stanie rozpoznać po zapachu. Mimowolnie pomyślał, że stan Aruora mógł mieć z tym związek, jednak gdy nie znalazł na to fizycznego dowodu, poczuł się skonfundowany.

— Powinienem kogoś poszukać, czy poradzimy sobie z tym razem? — Mimowolnie przeklął się w myślach za taki dobór słów. Nie mógł ich jednak cofnąć. — Możemy tu po prostu posiedzieć. Nie spiesz się. Nie jesteś zobligowany do tego, aby robić cokolwiek. — Miał do czynienia z kompletną niewiadomą, a na horyzoncie nie widział Harper Moody, ani nikogo kogo kojarzył, chociażby z widzenia z Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów. Longbottom i Steward to jednak mieli świetne wyczucie czasu. Próbował jednak trafić jakoś do Alastora, licząc, że dzięki temu się uspokoi, a nie jeszcze bardziej nakręci. — Nie musisz nawet nic mówić. Jeśli nie chcesz.

Mówił cicho i łagodnie, nie spiesząc się z żadnym słowem. Jego głos był niski i spokojny; podświadomie wrócił do tonu, jakie używał w rozmowach z wiernymi, gdy opiekował się miejscem kultu Matki lub po prostu miał do czynienia ze stałymi bywalcami głównej siedziby kowenu. Spojrzał ponad ramieniem Alastora w dal. Starał się nie łapać kontaktu wzrokowego z innymi gośćmi, jednak czasem nie dało się tego uniknąć. Skupili na sobie uwagę innych. Ilekroć spojrzenie Macmillana krzyżowały się z czyimś wzrokiem, kiwał tej osobie głową, aby zaraz przekrzywić głowę w bok.

— Ktoś przyszedł tu z tobą? — ponowił po jakimś czasie pytanie.

Nie byłaś pewna jego nowej pracy, nie za bardzo wiedziałaś, czy nie przysporzy ci to problemów w końcu twój biznes, który prowadziłaś na Nokturnie był przykrywką do tworzenia niebezpiecznych i podłych klątw. On miał być teraz przykładnym obywatelem świata czarodziejów. Nie wnikałaś w jego plany, nie wnikałaś w jego umysł, bo wiedziałaś, że będzie cię chronić za wszelką cenę, tylko to jedyne nie sprawiało, że chciałaś go wykopać ze swojego życia.

Prychnęłaś na jego słowa, gdy zakpił sobie z twoich pazurów i poprosił o drapanie. Zamiast tego po prostu przejechałaś bardziej delikatnie po jego plecach, aby zaswędziało go bardziej. Uśmiech na twoich ustach, którego nie mógł zobaczyć stał się bardziej podły. Nie mogłaś mu zrobić tutaj krzywdy, bo patrzyli na was ludzie, ale mogłaś mu przysporzyć dyskomfortu.

Gdy majtał tobą zbliżając się do ognisk próbowałaś się utrzymać w normlanej pozycji, ale to nie było proste, bo mężczyzna po prostu z ciebie kpił, żartował. Z ust wydostało się ciche, niezadowolone warknięcie, ale ostatecznie wylądowałaś na ziemi tuż przy płomieniach. Chciałaś go znowu zbesztać, wbić mu pazura w oko, ale spojrzałaś w płomienie i po prostu ukazała ci się twoja przyszłość.

– Chodźmy stąd. Wolę być w domu. Ci ludzie są tacy żałośni, że ich sama obecność w tym miejscu powoduje u mnie mdłości – nie mówiłaś cicho, zapewne ktoś mógł cię usłyszeć, spojrzeć na ciebie nieprzychylnie, ale cię to nie obchodziło. Złapałaś mocno za dłoń twojego męża i ruszyłaś z tego przybytku niedoli, aby przenieść się na Nokturn.

Persephona Degenhardt

Kiedy tylko spojrzałeś w ogień, płomienie buchnęły w górę. Z początkowego chaosu wyłonił się rydwan ciągnięty przez dwa konie. Przez twoją głowę przemknęła myśl o podróży; dokąd chcesz się udać? Jakie wspaniałości zobaczyć? Co ze sobą przywieźć? Kogo zabrać?

Geraldine siedziała sobie przy stoliku i piła piwo. Jej nowy kolega Lucky Luke gdzieś uciekł, została więc sama ze swoim nowym życiowym towarzyszem. Cukier, psidwak którego sobie przywłaszczyła okazał się być wspaniałym kompanem. Nie zastanawiała się szczególnie nad tym, co czuła dziewczynka, która go zgubiła, średnio ją to obchodziło. Lepiej dla tego zwierzaka, że znalazł sobie właściciela, który będzie potrafił o niego zadbać - przynajmniej w ten sposób tłumaczyła sobie swoje zachowanie, a że była zmęczona, nie do końca była sobą, to skorzystała z okazji. Pierodła na pewno ucieszy się z towarzystwa, nie będzie się sam nudził w domu. Dwa psy, czy tam jeden - żadna różnica. Będzie musiała poinformować Triss o tym, żeby przysyłała im więcej jedzenia dla psów. Skrzatka dbała o to, aby u niej w domu nikt nie był głodny. Miała szczęście, że tak chętnie o nich dbała.

Może Cukier nie odpowiadał na jej żadne pytania, jednak siedział z nią przy tym stole, jakby znali się od lat. Jak na to, co przeżyła na tym statku było to naprawdę oczyszczające. Głaskała psa i piła przy tym zimne piwko, nie myślała o wszystkich problemach, które ostatnio ją przygniatały. Było jak dawniej, jak wtedy kiedy faktycznie była szczęśliwa. Jej myśli zaczęły wędrować ku tym sabatom, które pamiętała. Bardzo często pojawiała się w tym miejscu ze swoim bratem bliźniakiem, to już nigdy nie wróci, okazało się bowiem, że sprawy nieco skomplikowały.

Wczoraj dowiedziała się, że nie ma dla niej przyszłości, że ona nie istnieje. Było to nieco wstrząsające, bo nawet obojętna i odważna jak sam skurwysyn Geraldine przejęła się tymi słowami. Przytuliła mocniej psa do siebie, bała się. Cholernie bała się, że to jeden z jej ostatnich sabatów, że nigdy więcej nie pojawi się na podobnym wydarzeniu, że ludzie o niej zapomną. Było to przecież prawdopodobne. Nie miała pojęcia, jak ogarnąć ten temat, znaczy zaczęła pytać znajomych, byli chętni do pomocy, ale co jeśli nie zdąży o czasie wszystkiego załatwić. Jeśli nie ustali informacji przed tym, jak to coś, co na nią polowało ją zabije.

Sięgnęła po papierosa i wsadziła go sobie w usta. Chciała przestać o tym myśleć, korzystać z tego dnia, święta. To jednak wcale nie było takie łatwe. Te myśli ciągle ją nawiedzały. Do tego wszystkiego w tłumie nie znalazła żadnej znajomej twarzy, czuła się więc okropnie samotna. Pozostawiona sama sobie. Dobrze, że znalazła tego psa, który był tak przyjemnie ciepły, gdy siedział na jej kolanach. Troski uciekły chociaż na chwilę, gdy go głaskała.

Dopaliła papierosa i dopiła piwo, rozejrzała się jeszcze po okolicy. Nadal nie widziała nikogo znajomego. Może był to znak, że nic tu po niej, że może powinna zmyć się z tego miejsca i udać do domu, żeby trochę odetchnąć. Rzadko kiedy wybierała taką opcję. Nie lubiła siedzieć w domu, bo w domu przecież umierali ludzie, a ona chciała żyć.

Wreszcie wstała od stolika, postanowiła się przejść jeszcze po okolicy z psem, chociaż nie chciała spędzić tutaj zbyt wiele czasu. W końcu wyszła z terenu sabatu, aby wreszcie teleportować się do swojego mieszkania. - Słońce, to może być niezbyt przyjemne, ale w ten sposób znajdziemy się tam najszybciej, przedstawię ci twojego nowego braciszka, i nowy dom. - Powiedziała jeszcze do psidwaka nim się deportowała.