Cóż, ten „trik”, który Cameronowi kojarzył się przede wszystkim ze sportowcami, przygotowującymi się do wielkiego wyzwania, jakim było np. uniesienie jakiegoś ciężaru lub bieg na 1000 metrów, w najmniejszym stopniu mu nie pomógł. Zaskakujące prawda? Można by pomyśleć, że szczęście się do niego uśmiechnie, skoro na Ostarze poszło mu tak tragicznie podczas zbierania czekoladowych jaj. Nie! Było jeszcze gorzej, bo tutaj świadkami jego porażki były osoby postronne!

Naplucie sobie w ręce tylko wszystko utrudniło. Zanim Lupin w ogóle zrozumiał, jak należy rozłożyć ciężar ciała, aby wspiąć się wyżej niż na trzydzieści centymetrów, w dłoniach miał już kilka drzazg, a te w połączeniu z jego własną śliną rozsmarowaną skórze, sprawiały, że wręcz skręcało go w środku. Czemu nie wziął ze sobą żadnego elikisru dezynfekcyjnego? Ugh, teraz już nic na to nie poradzi!

Widział, że jego „rywale” wspinający się po sąsiednich palach już dawno go wyprzedzili, ale przytulony do drewnianego słupa, nawet się zbytnio nie rozglądał na boki. Okrzyki publiczności mówiły mu wystarczająco. Jakoś przekroczył magiczny półmetek i zaparł się rękami, żeby wziąć głębszy oddech, ale wtedy... Zjechał w dół, pod koniec wręcz spadając na ziemię. Kolejny upadek tego dnia. Eh, to nie był dobry dzień.

Podniósł się żałośnie powoli z ziemi, jednak nie cofnął się. Ba, nawet nie odwrócił się do Heather. Gdyby to jednak zrobił, dostrzegłaby kurwiki wściekłości, które zapłonęły w jego oczach. Chciał tylko jednego: chociaż raz wygrać. Czy to było tak dużo? Tyle przeszedł, tyle się stresował w ostatnich tygodniach, a teraz na drodze do szczęścia stał mu ten... ten... ten pal!? No chyba nie. Dlatego spróbował jeszcze raz, wspinając się dużo agresywniej.

Był już tak blisko! Jeszcze trochę, jeszcze chwila! Sięgnął po wianek, chcąc go pewniej chwycić w dłonie, aby zatknąć go na czubku tego cholerna pala, aż... Znowu się zsunął. Tym razem jednak nie puścił pala, a to poskutkowało znacznymi obrażeniami dłoni. Syczał, rzucając przekleństwami na prawo i lewo, gdy wylądował na dole.

— Ani słowa, Heather! — Uniósł palec wysoko nad głowę, dając dziewczynie znać, żeby się do niego nie zbliżała. Kropelki krwi spłynęły mu po nadgarstku, aby po chwili wsiąknąć w rękaw koszuli. — Ogarnę to! To nie może być przecież takie trudne! — Westchnął cicho, dodająć pod nosem: — Noszkurwajapierdole.

Spojrzał na poranione dłonie. Zaklęcie zabliźniające drobne rany powinno zadziałać... Ale to by go pewnie zdyskwalifikowało,. Spadł z tego pala cholerne dwa razy i zepsuł wianek, więc to byłaby to ostateczne ujma na honorze.. Bądź co bądź, jakiś tam miał, a poza tym chciał zaimponować Rudej. Na co dzień trzymał się z daleka od niebezpieczeństwa, ale teraz...

Spojrzał na smętnie zwisające kwiatki. Wood się tyle napracowała, a on tak spierdolił. Powinna była dać wianek komuś innemu. Charlie na pewno bez trudu by się wspiął na sam szczyt już. Theodor pewnie podobnie, a on? Tylko stał przed tym palem i się gapił, już sam nie wiedząc co robić. Mimo to nie potrafił się odwrócić i zmierzyć z publicznością, a przede wszystkim Heather.

Wziął głęboki oddech i zatknął sobie zrujnowany, opryskany krwią wianek na czubku głowy. Podejmie tę próbę. Może się przy okazji, kurwa, nie zabiję, pomyślał, podchodząc do pala i wypuszczając głośno powietrze przez nos. Mięśnie jego twarzy stężały. Zasługiwał na tą wygraną! Coś mu się od życia należało! Jeszcze raz!