Ich zaangażowanie w walkę wynikało z potrzeby zachowania swoich różdżek i dokończenia planu zanim opuszczą to miejsce, odpowiadając na wezwanie Czarnego Pana. Po pierwsze bez różdżki nie mógł wyczarować mrocznego znaku. Ponadto brak różdżki tak czy inaczej zadziała na jego niekorzyść. Zwłaszcza, jeśli ta pozostanie w rękach jego obecnej szefowej. Dlatego nie mógł się wycofać. Pieprzona Moody również nie miała zamiaru odpuścić i po raz kolejny spróbowała odebrać im różdżki. Całkiem  skutecznie. Zaklął. Nie po to stracił tyle czasu na wcześniejsze próby odzyskania swojej różdżki, aby ta sytuacja miała miejsce w tym momencie.

Dziwne istoty to jedno, bardziej istotny dla niego był ten coraz bardziej nasilający się wiatr. Nie miałby nic przeciwko temu, gdyby na Moody wpadł przesunięty przez tę wichurę stół. Po tak długiej i wyczerpującej potyczce wreszcie udało się ją powalić na kolana Cruciatusem, choć on nie mógł należycie wykorzystać tej sytuacji przez przykrą konieczność doścignięcia własnej różdżki. Podjął się próby pochwycenia jej zgodnie ze swoim zamiarem opuszczenia tego miejsca razem z nią. Chciał zrobić na to tyle szybko, zanim dotrze tutaj to wsparcie... w osobie Heather Wood, którą najwyraźniej przyciągnęła ku nim magiczna siła. Ją też chciał zabić. Kreujący się na Polanie wir i widziane w nim zarysy sylwetek sugerowały jeszcze więcej niechcianego towarzystwa.

Wszystko zaczęło się pierdolić tak nagle. Jakby na jedno zawołanie, jakąś prośbę od kogoś wyżej. Najpierw Harper Moody, potem dźwięki sędziowskiego młotka, a na koniec ta cała pogoda i "coś" w lesie. To było chyba najlepsze określenie na to co się tam znajdowało, a co gorsza, żadna z tych rzeczy nie zniknęła pomimo biegu czasu.

Vulturis nie mógł za długo cieszyć się faktem, że udało mu się ugodzić Harper swoim Cruciatusem, po którym kobieta padła na kolana. Wreszcie, po tylu próbach... Kiedy był gotowy, aby wyprowadzić kolejny - być może ostateczny - cios w jej stronę, poczuł jak jego różdżka zaczyna mu się wymykać z dłoni. Co najmniej jakby ktoś ją właśnie próbował wyrwać z dłoni Stanleya. Ty przebiegła żmijo, zawsze masz jakiś plan w zanadrzu... Pokręcił głową z niedowierzaniem, a następnie postarał się złapać swoją różdżkę z całej siły. To była jedyna szansa na to aby nadal miał jakikolwiek oręż w dłoni. Bez swojego patyka nie miał zamiaru się zbliżać ani do Moody, ani do lasu, ani w sumie nigdzie - po prostu chciałby się stąd aportować w miejsce gdzie nic mu nie będzie grozić.

O ile zdawał sobie sprawę, że Moss gdzieś sobie odpełzła i jeśli przeżyła to na pewno zawołała wsparcie, tak nie spodziewał się, że z odsieczą przybędzie ruda miotlara. Nosz kurwa, tego to już za dużo na dzisiaj... Nie wierzył, że dzisiejszy dzień może się zakończyć w ten sposób. Ze wszystkich możliwych Aurorów i Brygadzistów akurat musiała się trafić Heather.

Kątem oka dostrzegł, że ten sam problem ze swoją różdżką ma Corvus, co wcale nie napawało go optymizmem na dalszą walkę czy nawet pobyt w tym miejscu. Z każdą kolejną sekundą żałował, że nie posłuchał się swojej matki aby zostać jakimś zielarzem i tym samym nie pchać się do Ministerstwa.

Panna Wood nigdy nie należała do osób szczególnie rozsądnych. Zawsze kierowała się sercem, niektórzy mogli traktować podejmowane przez nią decyzję za irracjonalne - zdawała sobie z tego sprawę, że nie wszyscy byli w stanie zrozumiec jej pobudki. Nie musieli, ważne, że ona postępowała według swoich zasad. Nie chciała zostawić nikogo w potrzebie, a właśnie tak widziała teraz panią Harper Moody - musiała jej pomóc. Wierzyła, że pewnie i sama by sobie poradziła, w końcu była potężną czarownicą, wolała jednak nie sprawdzać, czy faktycznie.

Zaklęcie jej się udało, chociaż poczuła szarpnięcie, kiedy przemieszczała się przy pomocy magicznej siły. Gdyby tylko wiedziała, że był za to odpowiedzialny Charlie to pewnie by się wróciła i powiedziała mu, co myśli o utrudnianiu jej działania. Na szczęście nie wiedziała, może później się dowie, że to był on.

Wylądowała w miejscu, w którym chciała. Pani Moody jej nie zobaczyła - musiała przed chwilą oberwać jakimś zaklęciem, bo była powalona na kolana. Spojrzała w stronę zamaskowanych mężczyzn, którzy próbowali łapać swoje różdzki w locie. Jeden miał z tym problem, drugiemu chyba szło trochę lepiej.

Heather Wood nie zamierzała zwlekać. Najlepszą obroną w końcu był atak. - Skurwysyny w maskach, pokażcie twarze, wszyscy będą wiedzieć kim jesteście. Tacy jesteście odważni? - Ruda nie zwlekała, machnęła różdżką dwa razy, chciała wyczarować zaklęcie, siłę ciśnienia, która zniszczy maskę na twarzy Chestera i Stanleya. Zależało jej na tym, żeby poznać tożsamość osób, które były odpowiedzialne za to wszystko.

Gdyby tylko potrafiła, znalazłaby się w każdym miejscu na raz. Dudniąca w jej żyłach adrenalina sprawiała, że Dani była gotowa rzucić się wraz z Heather i Rookwoodem, by wesprzeć Moody w walce z dwoma, zakapturzonymi postaciami, nawet jeżeli jej umiejętności magii ofensywnej były na raczej niskim poziomie. Chciała też zostać przy Mavelle, Patricku i Victorii, bo choć na pierwszy rzut oka nie mieli większych poważnych obrażeń i wszystko wskazywało na to, że cała trójka żyje, sytuacja mogła ulec zmianie w przeciągu chwili, tak jak wszystko na tej cholernej polanie. Ktoś musiał zająć się poparzeniami Erika, które doznał w trakcie walki. Ktoś musiał poświęcić chwilę temu pieprzonemu śmierciożercy, którego dorwali Brenna i Atreus, bo choć przed chwilą nie miał skrupułów żeby ich zabić, oni nie byli mordercami i musieli mu pomóc. Niestety, była jedna i musiała ustalić, kto potrzebował pomocy najpilniej. Nie potrzeba było wielkich umiejętności by zrozumieć, że pierwsza w kolejności była Moss.

- Żyją! Są nieprzytomni, ale oddychają... - odkrzyknęła do mężczyzny. Być może zostali potraktowali zaklęciem usypiającym, by nie wchodzili w drogę, gdy Voldemort będzie robił to, po co tu przyszedł? - Możesz... możesz przy nich zostać? Muszę iść zobaczyć co z resztą - odwróciła się w stronę leżącej na ziemi Moss, co dosyć jasno sugerowało, na kim jej uwaga musi się teraz skupić.

Podniosła się z kolan, wiedząc że ich bliscy są w dobrych rękach, skoro Brenn i Erik tu są - z czystym sumieniem i spokojną (na tyle, na tyle pozwalała ich tragiczna sytuacja) głową, ruszyła w stronę solidnie poturbowanej Moss. Już pierwszy rzut oka na kobietę sprawił, że poczuła nieprzyjemny, silny uścisk w gardle.
Co oni Ci zrobili...

- Do Pani Moody nadchodzą już posiłki. Jest bezpieczna. - odezwała się do kobiety, a jej głos był spokojny i łagodny. Nie dodała, że posiłki które miały pomóc Harper same solidnie oberwały. - Panią Moody uratowały pani determinacja i odwaga. A teraz proszę spokojnie oddychać. Jestem uzdrowicielem, chcę Pani pomóc - dodała. Gdy mówiła, jej wzrok wodził po ciele kobiety, chcąc oszacować, co powinna zrobić najpierw.

Przede wszystkim bała się wstrząsu hipowolemicznego, którego pojawienie się w przypadku rozległych oparzeń było kwestią czasu. Zbyt duża utrata krwi, osocza oraz wody z organizmu powodowały obniżenie ciśnienia i obkurczenie naczyń. To sprawiało, że podaż wymaganego do prawidłowego funkcjonowania narządów tlenu była niewystarczająca.

Machnęła różdżką, chcąc stworzyć bańkę czystego tlenu, która otoczyłaby głowę Moss i ułatwiła jej oddychanie.
- Brenn! Potrzebuję eliksiru, który uzupełni jej utraconą krew! - krzyknęła w stronę kuzynki. Mogła zrobić to zaklęciem, jednak wolała nie ryzykować ze swoim szczęściem do rzutów eliksiry w takich przypadkach działały znacznie lepiej.