dziękuję za życzenia oraz upominek. Zwłaszcza zaś za pamięć, bo mnie samemu niemal umknęła ta data.

Rzeczywiście, w tym roku zdecydowałem się odstąpić od jakichkolwiek celebracji kolejnego roku mojego życia. Czas taki jak ten, gdy śmierć i życie stykają się rąbkami swoich szat, skłania mnie do wielu przemyśleń oraz medytacji nad ludzką egzystencją. Myślę o tym, że nie zawsze umieramy fizycznie, ale umieramy dla innych w bardziej metaforyczny sposób. Nie jesteś martwy, ale widujemy się tylko na oficjalnych przyjęciach, nie jesteś martwy, ale mieszkasz na innym kontynencie, nie jesteś martwy, ale wysyłamy sobie tylko kartki świąteczne. Nie jesteś martwy, ale nadal muszę cię opłakiwać. Bez względu na to, czy mógłbym coś z tym zrobić, czy nie, jesteś wciąż obecnością, do której jestem przyzwyczajony, a teraz cię tam już nie będzie.

Jeśli miałbym zdmuchnąć świeczkę nad tortem i pomyśleć życzenie nad tym listem, byłoby to pragnienie, aby widzieć się częściej, pani Bulstrode, nawet jeśli jedynie na czczą rozmowę, filozoficzne dywagacje dla samych dywagacji, aby nie musieć opłakiwać żywych.
Szczęśliwych obchodów Lithy, oby tym razem bogowie spojrzeli na nas wszystkich przychylnie.

Z wyrazami szacunku,

myślę, że w poprzednim liście zdecydowanie przemawiał przeze mnie nostalgiczny nastrój zetknięcia śmierci i życia, rzeczy, które są tak wrażliwe i nieodwracalne. Niech Pani wie, że zdecydowanie doceniam bardziej przyjemne podejście do sprawy, utrzymuje mnie ono na powierzchni. Mary i marzenia na jawie nie pochłaniają mnie do resztki.

Nie jestem szczególnie zapoznany ze współczesną kulturą mugoli, jednakowoż staram się orientować odrobinę w sztuce, można powiedzieć, że to część edukacji zawodowej, wyszukiwanie wizji przyszłości w mniej ortodoksyjnych miejscach, ale może zgodnie właśnie z tą pielęgnacją relacji pomiędzy żywymi i obecnymi, wybierzemy się do mugolskiego kina? Widziałem niedawno afisz dla biograficznego filmu o Henri Gaudier-Brzesce, francuskim malarzu kubizmu. Nazywa się Dziki Mesjasz i brzmi ciekawie na tle innych propozycji bardziej fantastycznie imaginatywnych.

Mam nadzieję, że znajdziemy wspólny termin i czas, aby obejrzeć tę produkcję. Odmowa również wchodzi w grę, rozumiem, że nie wszyscy są zwolennikami tego typu rozrywki. Kojarzy mi się to bardzo mocno z tym, jak autor Dzwonnika z Notre Dame, próbował wskazać, że książki wypierają wspaniałą sztukę opowieści architekturą, tworząc zapierające dech w piersiach i poruszające dzieło literackie i ratując francuską katedrę przed całkowitym zniszczeniem. Była Pani może w Paryżu? Mnie dane było jedynie przejazdem, gdyż stacja początkowa Orient Expressu znajduje się właśnie tam, a często korzystałem z tej trasy.

Z wyrazami szacunku,

ostatnio odwiedziłem Włochy, z opóźnieniem przesyłam drobny upominek. Dziękuję za gościnę w Twoim domu, jak zawsze pomogłaś mi, kiedy najbardziej tego potrzebowałem.

Postanowiłem wybrać się w 10 sierpnia w krótki rejs, więc nie martw się, proszę, że nie będę odpisywać. Postanowiłem, że definitywnie muszę poszukać nowego domu, więc tym się zająłem. Może północ byłaby lepszym wyborem niż południe? Mam znajomego, który jest artystą i wymyślił sobie, że zobaczenie północnych lodowców będzie zupełnie nowym doświadczeniem, choć... chyba nie popłynę z nim aż tak daleko.

Kiedy następnym razem cię odwiedzę przyniosę ci bukiet róż z mojego ogrodu. Zaraz będą przekwitać.