— W jakimś stopniu tak powinno być, zważywszy, że poruszyliśmy temat napaści dokonanej na oczach wszystkich zebranych tu osób. — To mogło wydawać się naiwne podejście z jego strony, ale oczekiwał odrobiny zdrowego rozsądku ze strony swojego rywala i to nawet jakby chętnie zobaczyłby moment jego aresztowania. Za wcześniejszą próbę pobicia go mu się to należało.

— Zdaję sobie sprawę z tego, że bardzo mało prawdopodobne. — Westchnął jedynie. Nie był to właściwy moment na to aby poruszać to, co stało się podczas tegorocznego Beltane. Zwłaszcza, że to miał być wieczór rozrywki. — Liczę na Ciebie. — Zakończył w ten sposób swoją wypowiedź, uśmiechając się przelotnie.

— Nie odmawia sobie szampana, co zdążyłem zauważyć i nie jest to takie nieprawdopodobne, jak się może wydawać. — Stwierdził. Nie ukrywał tego, że byłby zadowolony z takiego obrotu spraw. Nie musiałby przykładać ręki do upokorzenia swojego rywala, z którym wówczas nie musiałby się pojedynkować albo bić się na pięści.

— Zrobię wszystko, aby tak było. Oczywiście, według zasad. — Nie było to żadna tajemnica, że Philip uwielbiał wygrywać. Zwycięstwo miało przecież słodki smak. Jego wygrana przyniesie także coś dobrego, o ile Lestrange nie uchyli się od uiszczenia pokaźnej, imiennej darowizny na szczytny cel, jakim jest walka o prawa charłaków. Nie uszło jego uwadze to, że jego sekundant wodzi spojrzeniem po loży dla VIPów. Nie zamierzał jednak pytać o to, kogo szuka. On również miał osoby, które chciał zobaczyć na widowni.

— Graliśmy zatem w barwach tego samego domu, tylko w innych rocznikach. To żadne zaskoczenie, ale byłem szukającym od drugiego roku i kapitanem od czwartego. — Stwierdził z uznaniem w głosie. Podobne doświadczenia mogą stać doskonałą okazją do rozmowy podczas kolejnego spotkania. Byli z tego samego domu i grali w szkolnej drużynie. Zupełnie inny przedział czasowy nie miał tutaj znaczenia. Philip dobrze wspominał czas swojej nauki w Hogwarcie i nie zmieni tego nawet fakt, że miał taki moment, że był skłonny porzucić swoją karierę zanim ta ruszyła z kopyta. Quidditch stanowił jedną z jego pasji, ale jego droga do sławy nie była usłana różami. To nie było coś, o czym opowiadał głośno i chętnie każdemu, tylko nielicznym i również z trudem.

— Masz rację, za to emocje są znacznie większe. Do tego ta sława, wywiady, sesje zdjęciowe, spotkania z fanami, klubowe imprezy. — Philip dobrze wiedział, jak wielkie emocje potrafi wywoływać Quidditch u wszystkich czarodziejów. Sława zapewniała to wszystko, o czym mówił, ale miała sporo wad i niosła ze sobą chociażby brak prywatności. Jednak on uwielbiał żyć w ten sposób i z tym się w żaden sposób nie krył. Nawet najlepszego sportowca kariera nie będzie trwała wiecznie, dlatego tak ważne było zapisać się na kartach historii tego sportu. Po zakończeniu swojej zamierzał zostać trenerem. Zawsze mogła czekać na niego ciepła posadka w ministerialnym Departamencie Magicznych Gier i Sportów, jednak praca za biurkiem sprzyjała zasiedzeniu się.

Nie dało się nie spostrzec tego, że w momencie pojawienia się Bella, Erik wysunął się na przód i był gotów zareagować w razie jego kontaktu z potencjalnym psychofanem albo kimś z obozu jego rywala. Byłby dobrym ochroniarzem, gdyby tylko byłby skłonny rozważyć zmianę pracy na mniej niebezpieczną i zdecydowanie lepiej płatną. Wymiana uprzejmości między jego sekundantem a przyjacielem przebiegła bez żadnych zarzutów. W jakimś stopniu spodziewał się takich pytań.

— Erik został mi polecony jako sekundant przez kilku członków klubu pojedynków, do którego obaj przynależymy. Podobnie jak do klubu podróżniczego. — W tych dwóch zdaniach podsumował całą ich znajomość, która dopiero teraz mogła zacząć ewoluować w przyjaźń. Zamierzał po wszystkim zaprosić go na wypad do pubu, podczas którego wypiją coś mocniejszego, niż szampana.

— To ja dziękuję, że je przyjąłeś. Nie zawiedziesz się. — Zapewnił go ze szczerym uśmiechem. Miewał różnych znajomych - jedni nie przepadali za przemocą, inni za spotkaniami towarzyskimi. Jednak osoby z ich kręgów społecznych powinny raz na jakiś czas gdzieś się pojawić pośród elit.

— Cześć, Laurencie. — Odezwał się do młodszego mężczyzny, do którego uśmiechnął się delikatnie. — Erika Longbottoma możesz znać, jeśli nie osobiście, to z mediów. A to Bellamy Dupont. — Wskazał na jednego, to na drugiego mężczyznę. Ten świat był naprawdę bardzo mały. Zwłaszcza ten socjety świata czarodziejów.

— Nie mamy nic do ukrycia — Stwierdził niefrasobliwie. — To ja dziękuję, że zgodziłeś się je przyjąć. Wszystkich na widowni czeka wspaniałe widowisko. — Odparł na słowa blondyna, którego akurat chciał widzieć na widowni. Gdyby kogoś nie chciał zobaczyć na widowni to po prostu nie wysłałby tej osobie zaproszenia.

— Dziękuję za życzenia. Nie każ czekać na siebie tej damie. — Podziękowania z jego strony były szczere. Nie wypadałoby aby zatrzymywał Laurenta na dłużej, skoro przyszedł z osobą towarzyszącą.

Niby powinien być przyzwyczajony do tego, że Philipa otaczali ochroniarze, ale zupełnie się nie spodziewał, że tym będzie też jego sekundant. Erik Longbottom. Nie tak całkowicie nieznany, kiedy miał okazję mu się przyznać z bliska, ale zdecydowanie bardziej z posłuchu i widzenia, niż faktycznego poznania. Morskie oczy selkie śledziły jego twarz z zainteresowaniem, jego spojrzenie, napięte ramiona, jakby gotów był bronić... kogo właściwie? Zaraz miało to zostać zdradzone. I to dość szybko. "Przyjaźń" w wydaniu Philipa miało bardzo różne wymiary, więc do tego słowa Laurent się nie przywiązywał zanadto. Łatwo się jednak było zapomnieć w tym dziwacznie bajkowym świecie, że rzeczywistość prezentowała się o wiele bardziej ostro dla sławy, jaką sobą prezentował Nott.

Kroki Laurenta były nieco bardziej ostrożne. Napięcie wzrosło tylko w nim i to tylko z powodu fal myśli, które przesuwały się pod jego platynowymi włosami. Chyba to tak miało teraz wyglądać - niby rozluźniła się ich znajomość z Philipem, niby zmieniła, a jednak pozostała ta czerwona nitka zawieszona na paluszkach. Jak przekleństwo. Albo to tylko on był tutaj przeklęty mimo swoich odważnych słów, jakie wobec niego wystosował. Miał wrażenie, że krzywdzących słów.

Kiedyś usłyszał, że ktoś nazwał Atreusa "adwokatem bezsensownej przemocy", Laurent się zdecydowanie do tego grona nie zaliczał i nie miał problemów z tym, żeby mówić o tym głośno i wyraźnie. Mimo to jakoś mu się to przypomniało, kiedy usłyszał słowa Philipa skierowane do Bella, że się "nie zawiedzie". Nie bardzo znał kontekst rozmowy, ale jego mózg automatycznie poniósł te słowa w kierunku pojedynku.

- Rzeczywiście, kojarzę pana. Tym bardziej miło mi poznać. - Wyciągnął dłoń w kierunku Erika, mając nadzieję, że ta nie zostanie zmiażdżona w prawdziwie męskim uścisku. Z jakiegoś powodu spoglądając na tego mężczyznę dokładnie takowego się spodziewał. Wrażenia potrafiły jednak bardzo mylić, a już na pewno te z niepoprawnie bogatej wyobraźni Laurenta. - Mieliśmy się okazję poznać z Bellem. - Odparł nieco lakonicznie, w zasadzie nie chcąc nawet ciągnąć tematu. Poza tym - kogo to obchodziło, doprawdy? Nie chodziło to, czy w ogóle nie było interesujące, a raczej - czy było w obliczu rosnącej ekscytacji, że zaraz rozpocznie się prawdziwe przedstawienie? Laurent bardzo szczerze w to wątpił. Jego ciekawiło natomiast to, że Louvain oraz Phili, Atreus i Erik - cała czwórka zachowywała się tak... spokojnie. Jakby nic się tutaj wielkiego nie miało wydarzyć. I obie grupy były tak samo pełni siebie. Wewnętrznie Laurent wręcz kręcił głową, ale to tak z sympatią i uznaniem dla panów. - Nic? - Zapytał z figlarnym błyskiem w oku, spoglądając na obu panów. Rozbawienie pobrzmiało w tym krótkim pytaniu. - Więc jestem zmuszony wrócić z pustymi rękoma bez informacji o tajnych taktykach i niecnych sztuczkach? - Akurat Philip był ostatnią osobą, którą podejrzewałby o niehonorowe zagrania przed oczami publiczności. Głównie dlatego, że jego wielkie ego nie pozwalało myśli o przegranej nawet przemknąć po jego głowie, więc po co w ogóle do tanich, brudnych sztuczek miałby się odwoływać? Jego partner zaś? Nie miał pojęcia. Kojarzył Erika chyba głównie z czynności charytatywnych. Chciałoby się powiedzieć: no i tacy ludzie są dobrzy! Tak, oczywiście - jeśli tylko wierzyło się przy tym, że Królowa Anglii to tak naprawdę Baba Jaga w przebraniu. Potwory są wśród ludzi zazwyczaj bardzo dobrze ukryte - bo kto szuka pojedynczego liścia w koronach drzew? - Nie mówcie o tym mojemu kuzynowi, Atreusowi, ale będę wam kibicował. - Pół-żartem, pół-serio. Bo Atreusowi kibicował tak samo... gdyby Philip i Atreus byli w jednej parze przynajmniej nie miałby tych problemów. Skinął zarówno w kierunku Erika jak i Bella i skierował się już na swoje miejsce. Czyli - usiadł tuż obok Vakela.

- Dobry wieczór. Laurent Prewett, miło mi. - Przywitał się krótko z mężczyzną oraz towarzyszącą mu niewiastą, przesuwając spojrzeniem po ich twarzach i wyciągnął dłoń na powitanie. Choć w gruncie rzeczy trochę żałował, że Dolohov nie był zajęty rozmową, żeby "mu nie przeszkadzać". Zażenowanie paniką Edwarda Prewetta nadal i nieustannie kręciło się po jego brzuchu. - Który z zawodników cieszy się w tym towarzystwie największymi względami? - Zagadnął, tak czysto grzecznościowo. Jak to w Anglii - tete-a-tete, które pozwalało ustalić, czy druga strona patrzy na ciebie pod tytułem "spierdalaj", czy jednak jest chętna do pogawędzenia o wszystkim i niczym. Albo i o czymś całkowicie konkretnym.

Louvain sam postanowił przejść się wśród zaproszonych gości, szczególnie tych, którym wysłał zaproszenia, swojej rodzinie. Z niektórymi zamienił jedno lub więcej słów. Trybuny się zapełniały, podobnie było w loży dla vipów. I kiedy brat do niego dotarł, Laurence uścisnął Louvaina również w braterskim uścisku.

Uśmiechnęła się nieznacznie na komplement, rzucony niebezpośrednio do niej, ale o niej. Czy był prawdziwy, czy nie – było to miłe. Tak samo jak miłe było stwierdzenie Louvaina, że bije od nich gust i elegancja. Victoria uważała, że na takim  wydarzeniu nie wypada się pojawić w byle czym, wiec… oto byli.

– Ach, rozumiem. W takim razie mam nadzieję, że wsparcie naszej rodziny i innych bliskich ci osób, dzisiaj wystarczy – skoro nie będzie Loretty… Cóż, może to i lepiej, może ten konflikt w takim razie nie zaogni się jeszcze bardziej pomiędzy tą trójką. Tak, uznała, że to zdecydowanie lepiej. Przywitała się też ze Stanleyem, gdy pokazał się tuż obok, jak inni chcąc przywitać się z Louvainem i Atreusem. – Oczywiście, Bulstrode – odparła Atreusowi i nawet się uśmiechnęła, chociaż nie od razu, przez co można było pomyśleć, że mówi śmiertelnie poważnie – ale Victoria często to robiła, roztaczając wokół siebie tę… aurę chłodu i zdystansowania. Niespecjalnie, tak już po prostu miała. Tym niemniej – uśmiechnęła się. – Nie martw się, kciuki będą trzymane za tę część sporu – sporu, który nijak ją nie interesował, tak mówiąc całkowicie szczerze.

Victoria odsunęła się, nie chcąc robić niepotrzebnego korku, przy okazji przez chwilę tylko patrząc jak Laurent odchodzi „na przeszpiegi”. Czy raczej żeby przywitać się z innymi ludźmi. Sama wymieniła jeszcze kilka słów, nim zajęła swoje miejsce, pozwalając innym się przywitać i porozmawiać. Obserwowała otoczenie – kto jeszcze przyszedł, kto do kogo podchodził. Tu skinęła głową, tam się uśmiechnęła, podpiła małe łyczki alkoholu z kieliszka i w końcu dołączył do niej Laurent.

– I jak tam przeszpiegi? – zapytała go, a potem dopiero zauważyła obok siebie Vakela i Eden, i usłyszała coś o Williamie i piwnicy. Przy tym nie wytrzymała i nawet parsknęła pod nosem. Zdaje się, że po Beltane to właśnie w piwnicy się biedaczek znalazł. Tylko nie swojej. A jej. Dopiero potem kiwnęła do nich głową. – Miło was widzieć.

Odpowiedział na spojrzenie Eden z minimalną dekoncentracją, kiedy osoby wokół przewijały się i próbował prześledzić panujące tutaj nastroję oraz atmosferę, szybko nadążyć kto, z kim i dlaczego, skoro przyszło mu dotknąć tego obcego świata. Niby całkiem bliskiego, bo przecież nie wszystkie z tych twarzy były całkowicie obce, a jednak niekoniecznie wszystkie były poznane bezpośrednio. Można było mówić o obracaniu się w odmiennym towarzystwie, ot co. Uśmiechnął się do kobiety sympatycznie nie wychodząc jej naprzeciw z przedstawieniem się, kiedy jej uwaga bardzo szybko przeszła dalej, na ludzi jej znanych. Głównie chodziło o zachowanie pewnej klasy - nikt nie lubił osób wścibskich, które pchały się ze swoim imieniem czy nazwiskiem wszędzie - i tak, zdecydowanie wypadało wtedy tę osobę przedstawić, tym nie mniej nie oczekiwał tego. Jego wzrok przesunął się na Lysse, która się przedstawiła, została przedstawiona jako córka Vakela i zaraz potem wdała się w wymianę zdań z Eden. Tak, tutaj atmosfera zdawała się zmienić. Na coś lepszego? Panie się chyba znały całkiem nieźle - brzmiały bardzo swobodnie.

- Dziękuję za zaproszenie, choć większą przyjemnością będzie zobaczenia profesjonalisty w pracy niż samo szukanie odpowiedzi na pytania, które zadał za mnie ojciec. - Odezwał się do Vakela. Laurent wychowywał się wśród jasnowidzów i nie miał żadnych podstaw do tego, żeby wątpić w przepowiednie. Ba! Nawet skorzystał z usług wróżbitki dla zaspokojenia własnej ciekawości i wróżby te się sprawdziły. Zaskoczyły go tak czy siak, ale pewna dosłowność ich wydźwięku była szokująca, nawet kiedy nie wątpiło się w moc zaglądania w przyszłość. Nie potrafił wróżyć, ale mówił całkowicie szczerze, że rzeczywiście byłby skłonny przyjść. Nie dlatego, że Edwart Prewett naprawdę stawał na głowie (i siwiał, bidulek) przez to, że jego syn ciągle pakował się w kłopoty. Albo był w nie pakowany.

Całkowicie zgrabnie odwrócił spojrzenie od towarzystwa, kiedy to pogrążyło się w rozmowie, szukając wzrokiem Victorii.

- Fatalny ze mnie szpieg, chyba od początku byłem skazany na porażkę. - Zwrócił się do Victorii, podnosząc się, kiedy ta podeszła - tak w końcu wypadało. Dopiero, kiedy dama usiadła, sam z powrotem zajął swoje miejsce. Zerknął jeszcze tylko na moment na Vakela, Eden i Lyssę, kiedy Victoria się do nich zwróciła, nim znów spojrzał na nią. - Przyjaźnimy się z Philipem. - Wyjaśnił Victorii powód swojego "zerknięcia" do drużyny przeciwnej i przywitania się z nimi. Czyli po prostu przywitanie się.