Nie zdążyła się na siebie zezłościć, że jej zaklęcie nie zadziałało. Nie miała czasu, bo poczuła wtedy rozdzierający ból w piersiach, jakby ktoś właśnie ścisnął jej serce i zaraz miało przestać żyć. Czy tak wyglądała śmierć? Była na nią gotowa, nie bała się umrzeć, chociaż spodziewała się, że raczej coś ją zeżre, jak widać nic nie można zaplanować. Miała nadzieję, że jej wybaczą, że nie zdążyła się pożegnać. Mellvyn, Gio, Pandora. Thes i cała reszta, powinni zrozumieć jednak sytuację. Nie do końca mogła to przewidzieć. Oczy miała otwarte, na twarzy uśmiech - nie zamierzała umierać ze smutkiem malującym się na ustach, mimo, że ból w klatce piersiowej był ogromny. Śmierć nie przyszła do niej w domu, tylko podczas jednej z wielu przygód, miała atrakcyjne życie, nie mogła narzekać i sporo już przeżyła. Może faktycznie to był na nią czas?

Erik uderzył z impetem w podłogę, przebił się nawet przez nią i poleciał dalej - nie mogła mu jednak pomóc, nie była w stanie, bo zajęta była chwilowo umieraniem.

Zaczęła tracić oddech, musiało już być blisko. Nie dała rady utrzymać się na nogach, osunęła się na ziemię i czekała aż nadejdzie śmierć. Widziała, że nie jest jedyna. No chodź już, kurwa, czekam. Żyła pełnią życia, nie miała sobie nic do zarzucenia, mogła więc odejść spokojnie - świadoma, że robiła, co w jej mocy, aby to życie miało jakiś sens i było kolorowe. Fajnie było. Pomyślała jeszcze, bo miała wrażenie, że to już ostatni oddech, że zaraz serce stanie i będzie po wszystkim.

Wtedy nastąpił koniec. Ból minął, a ona wcale nie umarła, a myślała, że poprzednie uderzenie serca i oddech będą tymi ostatnimi. Jak widać niczego w życiu nie można być pewnym - nawet nadchodzącej śmierci.

Bardzo dużo się wydarzyło przed chwilą. Yaxley uniosła się na nogi rzuciła wzrokiem, na dziurę w podłodze - nie mogła zostawić Erika, po drugie tej babie co przed nimi stała kompletnie odjebało i postanowiła spalić statek, na szczęście był trochę mokry, więc nie do końca poszło jej to tak, jak miało, tyle, że pojawił się dym, który zaczął drapać ją w gardło. Jako, że Victoria zaczęła czarowanie, a Geraldine usłyszała zaklęcia, z jakich korzystała postanowiła zająć się Erikiem. Fakt, były jeszcze żywe trupy, jednak to przyjaciel był w tej chwili najważniejszy - musiały go ściągnąć na piętro. Tyle że średnio miała pomysł, jak to zrobić, stanęła nad dziurą w podłodze i próbowała transmutować deski, które pękły w drabinę, po której Erik będzie mógł się do nich wspiąć.

Victoria, Geraldine, Mavelle, Brenna, Atreus

Erik

Sebastian

To wszystko było w ogólnym rozrachunku bardzo złym pomysłem. Całe wejście na ten przeklęty statek i cała ta przeprowadzona przez niego eksploracja, która miała swoje zwieńczenie w tym momencie... poczuł ból serca, jakby ono miało zatrzymać się w tym momencie pod wpływem niewidzialnego, lecz bardzo prawdziwego uścisku. Przycisnął dłoń do klatki piersiowej, w momencie gdy zabrakło mu tchu i osunął się zamroczony na podłogę. Zmrużył powieki, chcąc pozbyć się tych mroczków sprzed swoich oczu. Zdecydowanie nie chciał już tego oglądać i choć było mu wszystko jedno w tym momencie, tak ten przeklęty statek nie odpuszczał. Czując, że umiera widział mokre od wody ściany, odpadające tapety, zwiędłe kwiaty, szkło i ciemność, która zapanowała po awarii szalejącej sieci elektrycznej.

Czując nadchodzący koniec pomyślał o swojej rodzinie, którą pozostawił w prawdziwym świecie, czekającą na jego powrót. Nie pomyślał za to o swoim celu, którego nie zdążył zrealizować - nie wymierzył zasłużonej sprawiedliwości za krzywdy wyrządzone jego rodzinie, nie odpłacił krwią za krew nawet jeśli to nie przywróci światu wspaniałego człowieka, do którego niebawem dołączy. Zakręciło mu się w głowie, pociemniało przed oczami i stracił przytomność. Ostatnie, co poczuł przed osunięciem się w ciemność, poczuł słabnący uścisk pod żebrami, bijące serce.

Po przebudzeniu szumiało mu w głowie, czuł pod czaszką słabnący z każdą chwilą ból i czuł się naprawdę słaby. Powoli docierało do niego, że znajdował się na pokładzie statku, tam gdzie zapadł w naprawdę długi sen. Zatarła mu się granica między jawą i snem, czego zwieńczeniem była jego własna śmierć. Dla niego było to prawdziwe. Koszmarne, bolesne, ale prawdziwe. Nie podniósł się od razu, wsłuchując się w dobiegające z pokładu odgłosy.

Dopiero kiedy poczuł się zakorzeniony w prawdziwym świecie, z trudem i ciężkim westchnięciem podniósł się do siadu a potem ostrożnie stanął na drżących nogach. Potrzebował chwili na odzyskanie stabilności. Po rozejrzeniu wokół siebie nie dostrzegł żadnej z osób, które razem z nim wkroczyły na ten statek. Poza jedną - na drewnianych deskach leżała zwinięta w kłębek dziewczyna, która w tym śnie była żoną Sebastiana Heinzela. Jego żoną. Dostrzegał też nieruchome ciała. Martwi? Prawdopodobnie.

— Jak się czujesz? — Zwrócił się do młodej kobiety. Nie było to nad wyraz trafione pytanie, ale nieszczególnie teraz o to dbał. Będzie potrzebować po tym wszystkim kilku dni wolnego. Czuł się okropnie. Dotarły w końcu do niego odgłosy walki, dlatego zdecydował podążyć się w stronę atrium. Drogę znał bardzo dobrze, skoro w tamtym śnie zwiedził część tego statku - wyglądał on znacznie lepiej. Zbliżając się do wejścia do atrium, spostrzegł że ono płonie. Ktoś musiał podpalić ten statek, co nie było rozsądne. Ogień blokował mu przejście, a sam nie chciał zostać żywą pochodnią. Dlatego postanowił spróbować ugasić te płomienie wykształtowanym przez siebie potężnym strumieniem wody. Nie sięgnął po swoją różdżkę, posługując się własnymi rękami podczas czarowania.

Gerry się rozczarowała. Nie udało jej się wyczarować drabiny, która miała pomóc Erikowi wspiąć się do nich. Co za niefart. - Erik, chodź do nas, na górę. Nie zostawiaj na dole. Wszystko zaczyna płonąć. - Wolała go uprzedzić, jak wygląda sytuacja, nie chciała, żeby tam został i spłonął z tym statkiem. Musiał uciekać, a że znajdował się niżej, to pewnie zajmie mu to więcej czasu.

Coraz więcej skupisk ognia pojawiało się w pomieszczeniu. Yaxley czuła, że kończy im się czas. Jeśli nie spłoną tu żywcem, to zaraz zaczną się dusić tym dymem. Musieli stąd spierdalać. Definitywnie.

Żywe trupy zaczęły się nimi ponownie interesować. Jeden z nich wybrał sobie za cel Vikę, drugi Gerry. Nie zamierzała zwlekać. Tym bardziej, że na ziemi znajdowali się inni. Im też chciała pomóc.

Odwróciła się w stronę nadchodzącego nieumarłego. Machnęła różdżką i wypowiedziała głośno zaklęcie, które miało odciąć mu głowę.

W pomieszczeniu robiło się tłoczno, jednak bardzo dobrze, to oznaczało, że większość osób, która przybyła na ten statek powoli spotykała się w jednym miejscu. Jedyne, co nie dawało jej spokoju to to, że nie miała pojęcia, gdzie są jej kuzyni. Nie zamierzała się stąd jednak bez nich ruszyć. Zajmie się tym jednak później, jak pozbędą się tej jędzy, co to chciała ich tutaj spalić.

Odetchnęła i pogratulowała sobie w duchu, że od razu zabrała się za gaszenie pożaru. Nie chciała iść na dno, nie póki nie zebrali się tutaj wszyscy, a przede wszystkim martwiła się o Laurenta i nie wyobrażała sobie stąd uciec bez niego. Nigdzie go jednak nie było. Były za to żywe trupy, upiorna kobieta i płonące deski statku.

Była tak zaaferowana tym, co tu się działo, że nawet nie zwróciła w pierwszej chwili uwagi na to, że leżą tutaj trzy ciała – ta dziwna kobieta miała od początku jej pełną uwagę. Całe szczęście (tak sądziła), że udało się ją odepchnąć i uderzyła tak, że najwyraźniej zabolało. Bo przynajmniej przestała machać różdżką na lewo i prawo, podpalając kolejne części statku. Tylko, że wtedy zainteresowały się nimi trupy. Jeden szedł na nią, drugi na Gerry… I wtedy zobaczyła dwa inne, które szły w kierunku… ciał?

Czy to nie byli Brenna, Atreus i Mavelle…?

Szlag. Szlag!

– Trzeba zgasić ten ogień – rzuciła, ale najpierw trzeba się było pozbyć trupów. Geraldine zajęła się „swoim”, Victoria skierowała więc różdżkę do tego, który chciał zaatakować ją – i chciała go potraktować tak jak trupa, który zatrzymał ich na schodach, czyli ściąć mu łeb, bo to wyglądało na najbardziej skuteczne. – Brenna! – krzyknęła, chcąc zwrócić na siebie uwagę pozostałej trójki. Miała nadzieję, że dojdą do siebie na tyle szybko, że te dwa trupy, które szły w ich stronę, nic im nie zrobią. – Gerry… nadal wszędzie czujesz potwory? – chciała wiedzieć, czy ciągle byli otoczeni, czy może cokolwiek się zmieniło… Chciała na razie zneutralizować zagrożenie tutaj, bo bardzo to przeszkadzało w wyciągnięciu Erika… z dziury. Najwyraźniej mieli to rodzinne. Najważniejsze było, że żył.