Skup się. Takie proste i jednocześnie takie trudne zadanie. Skupiał. Próbował przynajmniej. Feniksy - przemielał je przez myśli, rozciągał jak gumę, zbyt starą, żeby ją po prostu odczepić i jednocześnie zbyt świeżą, żeby nadal się nie lepiła. Przelewały się trującą rtęcią i chyba odmierzały temperaturę jego ciała lub tylko głowy. To tam w końcu te pioruny przenikały do pseudo-słodkiej codzienności. Tej, którą żył, a nie tej, która została podarowana mu teraz. Pytanie się jednak zmieniło. Przesunęło dalej i sprawiło, że tamta książka z dziennika zdarzeń była niepotrzebna. Albo w ogóle cała biblioteka? Nie, to miejsce odpowiednie. Odpowiednie? Przerażające. Puste. Echo tu drgało jak kolibało się serce w jego chudej klatce piersiowej. Mury tego zamku nigdy nie były w pełni przyjazne, inaczej nie szukałby z nich ucieczki na drugi koniec kraju. Nigdy nie były miejscem, w którym czuł się w pełni dobrze, bo bezpiecznie - a i owszem. To tylko teraz ten gwałt na jego poczuciu bezpieczeństwa wysypał wszystkie mechanizmy odpowiadające za zdolność komunikacji, a każde kolejne zdanie ojca tylko pchało ten stan w objęcia zupełnej destrukcji. Bo pchane były nawet tam, gdzie Laurent gotów był zrobić sobie krzywdę, byle tylko skupić się na bólu, którego tak nienawidził, a nie na tym spustoszeniu, które działo się w jego sercu.

Chciał się odsunąć i zniknąć, nie skupiać na niczym ani na nikim. I jednocześnie chciał się skupić, żeby w końcu sprostać temu, co przed nim postawiono. Chaos nigdy nie służył, a Florence nie lubiła przecież chaosu. Jeszcze bardziej nie trawił go jego ojciec. I chyba tak by to wyszło, że gdyby wskazać osobę, która mogłaby zasiąść na tym tronie... byłaby to Florence Bulstrode. Podoba wręcz szokująco do Edwarda i jednocześnie tak różna we wrażliwości na drugiego człowieka. Pewnie dlatego, że ona kształciła się, by ludziom pomagać, Edward - by ludźmi władać i wykorzystywać ich każdy atrybut. Włącznie z wykorzystywaniem ich słabości przeciw nim samym. To było hartowanie. W oczach Edwarda ten cały proces wydawał się po prostu hartowaniem zbyt podatnego syna na bodźce. Słabego... a może po prostu obnażonego przed swoją słabością? Bo ludzie łatwo potrafili doprowadzić go do płaczu, ale nikt nigdy nie doprowadzał go do takiego stanu. W nikogo nie był też tak wpatrzony, jak wpatrzony był w Edwarda. Od nikogo nie pragnął aż tyle uwagi i pochwał, jak pragnął od niego. Wiedział to. Inaczej większość ich spotkań nie byłaby taka bolesna i nie wybrałby opcji znalezienia swojego życia, w którym nie musiałby się na Prewettów oglądać.

- L-lunaballe... - Powiedział na wydechu. Te cenne chwile mijały i choć wzrok mu skoczył w bok, chcąc znaleźć źródło ojcowskiego głosu to wrócił nim do Florence, nawet w końcu odnalazł jej spojrzenie. Nawet po tych cennie mijających minutach w końcu sięgnął po chustkę do kieszeni czując, jak fatalnie szczypią go oczy. I że łzy już się skończyły. Albo nie... nie skończyły. Po prostu zostały na granicy czekając na dogodną chwilę. - Kla-syfikacja stwo-rzenia jako łatwo oswa-jalne... - Próbował mówić dalej. Ta dłoń pomagała. Ta, którą chciał zabrać, żeby się zupełnie skulić w sobie. Czuł się tak intensywnie wypruty z energii i emocji, że oczy same mu się niemal zamykały. Skronie go uciskały. - Wychodzą... z do-domu... wychodzą tylko w czasie pełni. - Oddech mu się już uspokoił.

Zamknął powieki i podkulił ramiona z drżeniem ciała, kiedy po pytaniu Florence nastał ojcowski krzyk. Przedarł się do jego ciężkiej, pustej głowy, która przez kilka dobrych chwil nastawiona była na poszukiwania informacji o istotach magicznych. Odpłynął, przyciągnięto go do brzegu. Upadł kolanami na plażę, ale tam nie było piasku. Były tylko kamienie i odłamki szkła, które przyniosły fale. To nic, to nic. Fizycznie blizn już nie przybywało.

Laurent nie lubił spotkań z Aydayą i Edwardem, a przynajmniej znielubił je od jakiegoś czasu, kiedy zaczęło do niego docierać, że w zasadzie to jest lost cause. Przegrana sprawa, nie warto, tu już nie włożysz więcej energii, która cokolwiek zbuduje. Nie sprawi, że macocha spojrzy na niego inaczej, skoro do tej pory tego nie dokonał. Spotkania Florence i Edwarda były jednak zupełnie innym poziomem spotkań. Zazwyczaj kulturalne na granicy ich spojrzeń i nieprzyjemnych, pasywnie-agresywnych słów, choć oni sami upierali się, że wcale tak nie robią, nie, nie, skądże znowu. To też był inny wymiar. Mógł być mądrzejszy (w kolejnej sprawie) i nie prosić Florence o pomoc, tylko poradzić sobie samemu, ale spanikował. Nie myślał. Nawet teraz myśli przychodziły ciężko, rozmiatane na boki i wyciągane z tej oleistej, smolistej wręcz cieczy. Nawet wyciągnięte były oblepione poczuciem porażki. Byciem porażką.

Otworzył oczy i spojrzał na Florence. Widział ją. Teraz ją przynajmniej dostrzegał, a jej oczy mogły być jego oczami na ten świat chociaż przez kilka chwil. To spojrzenie wcale nie były miękkie. Było zdecydowane i zdeterminowane, było poważne i zrównoważone. Nie musiało być miękkie, bo jej spojrzenie zawsze miało w sobie ten wyraz, że wszystko jest pod kontrolą. Ono wymagało, ale jednocześnie rozumiało. Pomagało uspokoić rozedrgane nerwy, bo pozwalało zrozumieć, że nie ma niczego wstydliwego w tym, że upadając uszkodziłeś sobie kolana. To była naturalna kolej rzeczy. Wstydem byłoby tylko nie wstać z kolan. Tak samo jak jej słowa i ton, choć wcale nie był współczujący i domagał się w pewnym stopniu wykonania polecenia... a może to kwestia zaufania? Bo jak rozróżnić jedno od drugiego? Kwestia tego, że Laurent nie bał się odpowiadać i nie bał się tego, że podpierając się jedną ręką Florence, a drugą ściany zaczął w końcu dźwigać ciało w pion. Bo wiedział, że nawet jeśli Florence nie wyrazi aprobaty dla jego zachowania, może go nawet zbeszta to nigdy nie zabroni mówić do siebie pieszczotliwie, nie zagrozi, że jeśli wyjdzie to nie będą mieli o czym więcej rozmawiać, nie zamknie w wieży, nie będzie gróźb, ponieważ dowiedział się, że jego córka chyba znalazła miłość, a on chciał, żeby porozmawiał z nią o tym osobiście. Kiedy cofałeś się w tej sytuacji do samego początku to można dotrzeć do szoku, z czego ona powstała. I dokąd doprowadziła.

Opuścił wzrok, kiedy podszedł Edward, bojąc się spojrzeć mu w twarz. Pokiwał głową, podnosząc się na drżących nogach i zachwiał przez moment, zanim błędnik zaskoczył na swoje miejsce. Uderzył kilka razy w swoją klatkę piersiową, jakby to mogło jakoś ulżyć bólowi serca. Jakkolwiek. Niestety nie pomagało. Uścisk ja był tak pozostał. Przynajmniej płuca pracowały, jak należy i nie poddawały się dalej tej reakcji na stres, w której organizm był bliski wyłączenia się.

Ale kiedy już wstał to powoli podniósł wzrok na Edwarda. Teraz wydawał się taki obcy. Taki odległy. Wstydził się tego. Tego, jak tutaj przed nim stał. Tego, że przerażała go myśl, że Florence musiałaby wyjść i jednocześnie chciał ją wygonić jak najszybciej, żeby czasem przez niego nic złego się tu nie stało. Spojrzał na różdżkę w dłoni Edwarda, a potem znowu na jego twarz. Dreszcze przechodziły jego ciało od zmęczenia i poczucia zimna, wzdragając nim.

- Nie kłóćcie się... przeze mnie... - Jego głos był bardzo, bardzo cichy.

Ich scysja była straszna. Nie był już jednak dzieckiem, które by nie rozumiało, że niektórych ludzi się po prostu nie da pogodzić i nie mogą znaleźć między sobą języka wspólnego. Nawet to rozumiał. Nie potrafiłby traktować przecież tak samo Śmierciożercy co... co kogokolwiek innego? Porównywanie zbrodniarzy, którzy mordują do rodziny, heh. Ale oni dogadać się nie potrafili. Na żałowanie swoich decyzji i swojej słabości jeszcze miał przyjść czas. Tu i teraz była przestrzeń na bardzo niewielką ilość odczuć i myśli. O ile była na cokolwiek. Rozległa przestrzeń wydawała się być morzem, które obmywało samotną plażę z dala od domów, z dala od wsi i wielkich miast. Tylko wiatr, twoje ślady na piasku i sól, która wżera się w rany. Nigdy nie będzie już nic tak samo w tym domu. Nie będzie też takie samo poza nim.

Chciał się wtrącić między ich słowa, zaprzeczać, że przecież Florence nie jest tu niemile widziana, bo on ją zaprosił. Z tą małą różnicą, że to było rozpaczliwe wołanie o pomoc, a nie zaproszenie. To on jednak ją tu ściągnął - czy miał prawo? Zgodnie ze słowami Edwarda żadnego, bo to w końcu nie był jego dom. Dobrowolnie go opuścił, bo nawet kiedy tu był to nigdy do końca nie był jego. Czuł się tu obco. I nie zmieniło się to również teraz, kiedy zdecydował się wrócić sądząc, że znajdzie tu schronienie i spokój, którego nie mógł znaleźć w swoim własnym domostwie. Bardzo się pomylił. Nie miał więc prawa jej tu zapraszać ani prosić o zostanie, a nawet lepiej, żeby odeszła. Nie będzie jej szargać nerwów, ani Edward nie będzie się dalej pieklił. Nie chciał rozmawiać z ojcem sam na sam, nie chciał, żeby Florence zostawiała. Nie chciał odejść, ale nie chciał zostać.

Wyciągnięta do niego dłoń była jak mała iskierka, która rozpalała świece. Przy której było ci zimno, ale wystarczyło wyciągnąć dłonie do płomienia. Na razie to była tylko iskra, ale jego wyobraźnia już mówiła, że przecież mogłoby powstać z tego cokolwiek więcej, jeśli tylko odpowiednio mocno się postara. Florence znała go aż za dobrze. Chciał złapać tę dłoń z nadzieją, że magicznie coś się zmieni. Ale nie zdążył nawet unieść swojej ręki, kiedy rozległy się jej słowa. Słowa, które były jak ostry odłamek kamienia przesuwający się krawędzią po szkle. Drgnął. Patrzył się na wyciągniętą w jego kierunku dłoń i zwątpił. Jakie to wszystko było... marne. Całe to żałosne życie uganiania się za miłościami i spojrzeniami, żeby... skończyć w takim punkcie, gdzie chyba nie jest się niczego wartym nawet w oczach ojca. Ach, albo nie - jest się wartym! Dopóki było się takim, jakim on chciał, żeby się było. Dopóki tańczyło się do jego melodii. Zawahał się. Czy to było warte? Ha... Nie chcę tu być. Nie chciał zostawać w tym gabinecie, nawet nie chciał zostawać w Keswick. Poczucie własnej wartości zostało zmiażdżone już ojcowskim butem, co pozostało z niego zbierać? Edward sam porył to szkło swoimi pazurami. Florence dołożyła kolejną część.

Czuł się prawie tak, jakby zdradzał Florence, kiedy wyciągnął dłoń, by dotknąć ojcowskiej dłoni. Ciepłej. Silnej. Chciał się na niej uwiesić, uczepić niej, chciał, żeby była jego siłą. Ale nią nie była. Co by go bardziej unieszczęśliwiło? Brak jego akceptacji czy może... ale czy w nim w ogóle była jakakolwiek akceptacja? Może to po prostu nie miało sensu - te ciągłe próby.

Było mu to chyba wszystko już jedno.

Ile musiałby być wart, żeby zadowolić Edwara Prewetta?

Pozwolił swojej dłoni wyślizgnąć się z dłoni ojca.

- Dziękuję ojcze, ale pójdę się położyć. Przepraszam za... kłopot. - Za siebie? W zasadzie... Spojrzał w te piękne oczy wyrażające siłę i teraz odrobinę irytacji - zapewne względem Florence i niego samego. Chciał powiedzieć, że Florence ma rację, że to niesprawiedliwe, że na to nie zasłużył, że przecież tak się stara, więc zasłużył na coś lepszego. Zamiast tego z jego ust wydobyło się inne zdanie. - Nikt nigdy nie zranił mnie tak jak ty. Wiesz, dlaczego? Bo śmierć uczucia jest o wiele dotkliwsza niż śmierć cielesna. - Opuścił wzrok i obrócił się w stronę drzwi, żeby stąd wyjść. I niech to będzie nawet ucieczka. Trudno. Nie wytrzymałby powrotu na tamten fotel i nawrót tych wszystkich pytań, które były dla niego zbyt trudne. Minął się z Kevinem w drzwiach.

I tylko bilet został na podłodze tam, gdzie był.