odpisuję trochę szybciej, bo sowa tym razem miała znacznie mniejszy dystans do pokonania – a i tak zajęło to trochę dłużej niż powinno, bo chyba się zgubiła po drodze. Przyleciała do mnie, jak byłam na statku.

Pewnie się już trochę domyślasz kierunku tego, co Ci napiszę, ale i tak to zrobię – przyjechałam do Anglii! Cathal już jakiś czas temu mi to proponował, ale dla mnie to nie była po prostu kwestia spakowania się i wyjazdu, dlatego reszta ekipy jest na miejscu już jakiś czas, ja dołączyłam teraz. Nie na chwilę, a na dłuższy czas, może nawet liczony w latach – zobaczymy jak to się potoczy. Cal złapał jakiś węch na wykopaliska na terenie Walii, sama jestem ciekawa, co tam zastanę. Na razie nie bardzo mogę się tam udać, muszę załatwić całą papierologię w Ministerstwie, a jeden bucowaty auror już mi siedział na ogonie, nie bardzo wiem dlaczego. Thomas, czy ja wyglądam podejrzanie??

W każdym razie nie chcę nikomu robić problemów, muszę się też zarejestrować jako animag. Zapomniałam ile u moich dziadków jest zwierząt i ile roboty! Póki co będę pomagać im, póki nie dostanę wszystkich pozwoleń. Mam nadzieję, że uda nam się spotkać za jakiś czas. Teraz już w lepszych dla Ciebie warunkach niż palące słońce na pustynii.

A nawiązując do Twojego listu: Ty się tak cieszyłeś z możliwości skorzystania ze świstoklika, a ja załatwiałam jak zwykle taką trasę, żeby nie musieć tego dotykać wcale. Nienawidzę świstoklików. Ale za to macie w Anglii taką fajną opcję przejazdu Błędnym Rycerzem…

haha, nie do końca! Nadal leczę nierozważnych badaczy zapomnianych miejsc, zwłaszcza ich! Leczenia zwierząt się nie dotykam, bardziej… wiem jak je nakarmić, kiedy, jak zająć im czas, jak coś tam posprzątać… Takie rzeczy, nic wielkiego.

Tak, prawdziwy niuchacz. Strasznie śmieszne są te zwierzaki. Mają milutkie futerko i są niesamowicie cwane i sprytne, zwłaszcza jeśli chodzi o podwędzenie czegoś. Ale poza tym są prze-u-ro-cze, powiedziałabym nawet, że do pewnego stopnia głupiutkie… Na pewien sposób przypominają koty.

Jestem przyzwyczajona do śniegu, niekoniecznie do ciągle szarego nieba i wizji, że zaraz zacznie padać… a może jednak nie będzie. Moje włosy się tu trochę dziwnie zachowują, jeszcze nie do końca odkryłam jak sobie z nimi radzić bez ładowania w równanie transmutacji. Masz jakieś pomysły? Czasami zupełnie się nie układają, a nawet… moja babcia mówi, że się „puszą”? Wiesz, tak jak puszą się koty… Ale nie mówię o kociej formie. I tak, wychodzę na zewnątrz jak tylko jest słońce! Ale poza tym wcale nie jest tak źle – w obozie mówią, że znoszę to całkiem nieźle, ponoć się zakładali, że będę bardziej marudna. No i ciągle chcę wszystko próbować, Nell znosi mi różne słodycze z Hogsmeade. Ale muszę przyznać, ze kuchnia w Anglii jest… hmm… ciekawa. Coś tam wiedziałam, ale dopiero teraz mogę popróbować tak bardziej. Macie pyszną herbatę! Idealna do wróżenia z fusów.

Tak, mam sporo roboty i jeszcze myślę ciągle, żeby wrócić do malowania. Jako dziecko rysowałam, wiesz? Może to dobry pomysł.

Ale napisz mi lepiej co u Ciebie, bo ciągle piszemy tylko o mnie…

• wszelkie prace, które wiążą się z zejściem pod ziemię, odrzucamy;
  
• przygotowanie zabezpieczonego pomieszczenia, które będzie mogło posłużyć za schronienie w przypadku zagrożenia, pozostaje na stole.