Stał pomiędzy dwójką abraksanów, trzymając dłoń na szyi Michaela, a zaraz położył ją i na szyi Gabriela, uśmiechając się z rozmiłowaniem do stworzenia. Był z nich dumny. Były jego dumą. Jego przyjaciele, jego powiernicy. Istoty, którym mógł ufać w pełni, przy których mógł być sobą w pełni. Tak samo jak przy stworzeniach z tego magicznego lasu, przy którym się znajdowali i z którego dobiegał do nich trel ptaków. Chmury przetaczały się po niebie i kto wie? Może zaraz zacznie padać? Może zmęczone oczy Laurenta poczują krople inne niż te płynące spod powiek? Sądził, że deszcz nie złapie ich w trakcie przejażdżki, ale pogoda, szczególnie nad morzem, potrafiła być równie zdradliwa co samo morze. I tak teraz chciał, żeby Nicholas tej dumy doświadczył. Nie namawiał nikogo, kto nie wyrażał zainteresowania tematem do zbliżania się do tych stworzeń, a tym bardziej jazdy na nich. Tylko że Nicholas przyszedł tutaj, bo... był zainteresowany abraksanami. I już wtedy proponował mu przejażdżkę, choć została ona odłożona i odsunięta. Patrząc na to z perspektywy czasu to na całe szczęście.

Na abraksanach jednak dotąd Nicholas nie jeździł. A na koniach? Laurent spojrzał na blondyna, ale nie dojrzał tam żadnych oznak niepewności czy strachu przed czymś, jakby nie patrzeć, nowym. Ciekawe, czy w ogóle się w nim takowy pojawił, ale pewnie nie. Pewnie co najwyżej się zastanowił, czy to dobry pomysł, albo czy ma możliwość podjęcia nauki czegoś nowego. Nie zamierzam się zmieniać. Czym była zmiana dla tego człowieka? Tym samym, czym czułość? Czyli jakimś abstrakcyjnym... wyidealizowanym słowem przez poetów? Niezrozumiałym?

- Nauczę cię. - Powiedział spokojnie i lekko pchnął dłonią Gabriela, żeby ten się odsunął i ustawił bokiem do Nicholasa. Przesunął dłoń na nozdrza Michaela i przesunął go tak, żeby ten się wycofał i zrobił miejsce. Nie było w tym żadnych gwałtownych gestów ani ciągnięcia za lejce. - Konno w ogóle jeździłeś? - To już było istotne pytanie w przypływie wiedzy, że mężczyzna nie jeździł na abraksanach. - Jazda sama w sobie jest podobna do jazdy konnej, dopóki nie unosisz się w powietrze. Podejdź. - Zaprosił Nicholasa i złapał teraz uprząż Gabriela, żeby go przytrzymać w miejscu. - Skrzydła abraksanów są bardzo wrażliwe, dlatego należy uważać, żeby podczas wsiadania nie zahaczyć ich nogami. - Poinstruował mężczyznę. Przesunął się na bok konia, stając obok Nicholasa, żeby odgiąć klapy siodła i sięgnąć do sprzączki, by ściągnąć strzemiona bardziej w dół. Pewnie będą wymagały jeszcze dostosowania, ale akurat już wiedzy na ten temat nie wymagał i nie spodziewał się jej. Ważne, że on wiedział, co robi. Obszedł rumaka od przodu. - Abraksany, tak jak konie, mają szerokie pole widzenia. Jednak za sobą mają ślepy punkt. Dlatego nie należy się do nich zbliżać od tamtej strony. Zaniepokojenie rumaka może wywołać jego naturalny instynkt obronny. - Czyli kopnięcie, ot co. Nawet jeśli Gabriel nie zamierzał i nie planował krzywdzić Nicholasa, to pozostawał instynkt. Tak jak człowiek instynktownie się cofający przed ogniem, albo chowający głowę między ręce, kiedy coś nagle na niego spada czy leci. Poprawił również strzemiono z drugiej strony i powrócił do Nicholasa. - Jeśli wolisz, mogę wsiąść z tobą. - Na jednego abraksana. Nie chciał tu naruszać żadnej strefy komfortu Nicholasa czy testować jego pewności siebie względem abraksanów.

Skinął głową, kiedy Nicholas potwierdził, że już konno jeździł. To im oszczędzało bardzo dużo czasu na naukę samą w sobie i pozwalało naprawdę pojeździć. Lub wręcz - polatać. Spoglądał, jak Travers wspina się bez problemu na grzbiet wielkiego wierzchowca. Bo i abraksany były o wiele większe od przeciętnego konia. To było zadziwiające, że taka masa stworzenia mogła unieść się w powietrze z taką gracją. Z drugiej strony widzieli wielkie, potężne smoki, które swoim uderzeniem wzburzały ziemię do drżenia. Magia. Magiczne stworzenia były niesamowite i nie ważne, jak groźne były poszczególne gatunki - Laurent szanował i kochał je wszystkie po kolei.

Puścił lejce stworzenia, kiedy mężczyzna się usadził ufając, że teraz już sobie poradzi. A nawet jeśli będą problemy to on sam będzie obok, a i ufał Gabrielowi, że ten pomoże dosiadającemu go mężczyźnie i nie będzie utrudniał całej podróży. W przeciwieństwie do Michaela, którego najpierw w ogóle trzeba by było przekonać, że Nicholas wcale nie będzie się zasadzał na jego życie, kiedy na nim usiądzie... Laurent nawet nie próbował tego przerabiać. Podszedł do swojego rumaka, a Michael zgiął swoje nogi i położył się na ziemi, pozwalając Laurentowi usiąść w siodle bez najmniejszego wysiłku. Podniósł się następnie jednym ruchem i potrząsnął łbem, jakby chciał się otrząsnąć z drobin trawy, które mogłyby przylgnąć do jego śnieżnobiałej sierści. Delikatnym ruchem obrócił Michaela w kierunku plaży, kiedy już Nicholas umościł się wygodnie i dopasował do siebie wygodę siodła, i stworzenie ruszyło wolnym krokiem w tamtym kierunku.

- Minęło trochę czasu odkąd miałem przyjemność udać się z kimś na przejażdżkę. - Naprawdę to lubił. Jeździć - niekoniecznie samemu, chociaż w towarzystwie Michaela nigdy nie mógł powiedzieć, że jest "sam". Drugi człowiek jednak nie był do zastąpienia abraksanem, przynajmniej tak uważał Laurent. Tak jak nie zastąpiłby abraksana człowiekiem. Nie ważne było, jak byli mądrzy, czy jak gadatliwi. - Ostatnio nawet moje zdrowie nie sprzyja samotnym przejażdżkom. - Ten ciągły stres i napięcie odciskały piętno nie tylko na jego psychice. Poczekał, aż Nicholas się z nim w miarę zrówna i spojrzał w jego kierunku. - A co ciebie właściwie skłoniło do nauki jazdy konnej?

Gabriel zamierzał ułatwić bardzo wiele, ale choć rozumny abraksan potrafił nawet samodzielnie, bez woźnicy, przewieźć swoich panów, to nie znaczyło, że zamierzał zmierzać bezwiednie do celu. Ponieważ to nie był ten rodzaj podróży, w którym ten cel był najważniejszy. Cel mógł skończyć się równie dobrze w momencie, kiedy dojadą na plaże. Mógł się skończyć kilometr dalej. Mógł poprowadzić ich do lasów New Forest, którego bezpieczne ścieżki Laurent znał jak własną kieszeń. Mogła ich poprowadzić wszędzie i skończyć się wszędzie. Dlatego wymagało to odrobiny więcej niż wejście do powozu, który potem bezpiecznie doleci do celu.

Zaufanie było bardzo skomplikowaną, a jednocześnie banalnie prostą rzeczą. Wszyscy rozumieli, czym jest zaufanie. Nawet jeśli sumienie ich zawodziło, nie potrafili go w sobie odnaleźć, nawet jeśli szkiełko w oku pchało się do serca to pojęcie zaufania w relacjach tkwiło w głowie człowieka. Okłamiesz kogoś i przyłapie cię na tym - zawiedziesz zaufanie. Nie stawisz się na spotkanie, choć się umówiłeś - zawiedziesz. Zranisz, a zaufanie stracisz. Ono jednak mogło być budowane od różnych stron. Niektórzy zaczynali znajomości i już ufali, inni potrzebowali do tego dojrzeć. Pielęgnować ten owoc, dokarmiać go, poić wodą. Laurent i jego brak zaufania do Nicholasa miał tendencję odbudowy. Co jednak ciekawe w tej pielęgnacji nie wystarczyła chęć jednej strony. Potrzebne były dwie pary dłoni, a czasem nawet więcej. W tym wypadku dłonie Nicholasa były wystarczające. Czy powinien ufać? Ile miał wspólnego z Dante? Czy nadal robił z nim interesy? Ha... chciałby usłyszeć, że nie. Że już nie miał z nim kontaktu od lat. Że rzeczywiście napotkał tylko ciemne, zapuszczone Rose Noire, które kiedyś pieściło zmysły i oczy swoimi atutami. Chciał więc odpowiedzi... która by go usatysfakcjonowała. I jednocześnie nie chciał usłyszeć kłamstwa. Już wystarczy nazywania siebie samego Słodkim Kłamstewkiem. Wystarczy życia w obłudzie. Bo rzeczywiście - Laurent zaczynał Nicholasowi ufać. Przy tym niekoniecznie ufał samemu sobie, a na pewno nie ufał temu paskudnemu zagraniu, jakie robił. Tak jakby chciał mieć ciastko i zjeść ciastko. Jakby chciał złapać wszystkie sroki za ich ogony. Nawet on myślał, że to w jakiś sposób nie było sprawiedliwe... i jednocześnie myślał, że tego potrzebował. Jak wiele można usprawiedliwić własnymi potrzebami i do jakiego stopnia wolno było być egoistą?

- Hmm... - Spojrzał na swoją własną dłoń. Delikatną, słabą. Za słabą. Naprawdę pora było o siebie zadbać. Tylko jak o siebie dbać, kiedy wszystko jest przerażające, a jednocześnie czas pędził na złamanie karku? Nie mogłeś się zatrzymać. Nie mogłeś sobie na to pozwolić. - Bardzo poważnego, ale... nie nieuleczalnego. - Opuścił rękę i odwrócił głowę w kierunku mężczyzny, żeby uśmiechnąć się do niego ciepło. - Czasami ciężko wygrać z własnymi słabościami. Przynajmniej ja nie radzę sobie z tym najlepiej. - Nie było ideałów i każdy miał wady. Niektórzy po prostu dobrze te wady akceptowali, a inni nosili je jak krzyż za grzechy swoje i wszystkich wokół. Laurent miał niestety skłonności do tego drugiego, chociaż ostatnio z gniewem i poczuciem zdrady spoglądał w niebo. To Niebo, które łatwo zrzucało i paliło pióra, a rzadziej chciało je oddać.

- Mądra kobieta. - Przynajmniej jeśli chodzi o magiczne stworzenia. Czy nadal "jest" czy jednak "była"? Powinien o to pytać? Czy były w ogóle rzeczy, które poruszały Nicholasa? Normalnie byłoby mu głupio, strasznie by się przejmował, a przy Nicholasie czuł tą ciekawość. Chciał się przekonać, co jest w stanie go poruszać i nim wstrząsać. To też było egoistyczne. I podobało mu się to. - Miała całkowitą rację. Nad koniem jest o wiele łatwiej zapanować niż nad abraksanem czy granianem. - Choć te drugie były trochę łagodniejsze, zdaniem Laurenta, w swojej naturze. - Parę dni temu do mojej stajni wkradł się Śmierciożerca i chciał skrzywdzić moje abraksany. - Uśmiechnął się smutno i przesunął czule dłonią po cienkiej skórze Michaela, który na moment obrócił łeb w jego stronę. - Nic się nie stało, bo nie spodziewali się tego, że to miejsce, po artykule, będzie na to gotowe. Sprawca uciekł, zanim któremukolwiek ze stworzeń coś się stało. Ale... byli tu. Nie pierwszy raz i pewnie nie ostatni. Tak jakby tym aktem chcieli przekonać do tego, że wcale nie są terrorystami... - Jego uśmiech zmienił się na gorzki.

Michael żywił urazę do niemal każdego. A do niektórych osób po prostu trochę bardziej, kiedy mu nie podpasowali. Zimny jak lód Nicholas należał do takich osób, bo, no właśnie, wcale nie budował zaufania. Wystarczyło trochę ciepła, kostka cukru i dobry błysk w oku i abraksan gotów był dopuścić tego człowieka do siebie i swojego stada. Swojej rodziny. Mieli na ten temat nie raz i nie dwa pogadankę z Laurentem, bo w wielu kwestiach się nie zgadzali, ale to nie miało znaczenia. Michael nie słuchał innych - ale zawsze słuchał Laurenta. To on był, koniec końców, przewodnikiem tego stada, głową tej rodziny. Nie zamierzał zresztą odpędzać potencjalnych klientów, skoro nie robili szkody i szanował to, że jego towarzysz miał skłonności do dobierania sobie dziwnego towarzystwa, chociaż mu się to nie podobało. Za wielu ludzi skrzywdziło już Prewetta. I ciągle dawał sobie robić to samo, naiwny i głupi. Cóż zrobić, jeśli te dwunożne ssaki potrafiły być podstępne jak zakopujące się w pustynnych piaskach pająki, gotowe wyskoczyć z nory po wabioną ofiarę.

- Alexander? Och nie, nie tylko on... pracuje to naprawdę dużo ludzi. - Chociaż niekoniecznie byli widoczni na pierwszy rzut oka. - Alexander nawet nie jest stajennym, bardziej moją prawą ręką. - Nazwanie go tak, per "Stajenny" nie było niepoprawne i sam Alexander nawet wolał, niż taki dumny tytuł jak bycie Zastępcą. Nie był to człowiek, który był inteligentny, który by się zajmował księgowością i tym podobnymi, ale nie musiał być. Wystarczyło, że był mądry i miał wielkie serce. Laurent bardzo mu ufał. - To dobry człowiek, jest tu ze mną od początku. Nie miał domu, nie miał pracy, ale miał miłość do zwierząt. Pasja, jak widać, potrafi łączyć ludzi. - I to miało drugie dno, bo chociaż nie powiedziałby, że magiczne stworzenia były pasją Nicholasa, to widział zainteresowanie w jego oczach, widział szacunek, kiedy spoglądał chociażby na abraksany. To był wyjątkowy przejaw emocji jak na tego człowieka. - Ojciec próbował mnie namówić do pozostania w Keswick, ale tamto miejsce nie sprzyja mojemu zdrowiu. Poza tym nie mogę zostawić New Forest. - Chociażby chciał, o tym właściwie przelotnie rozmawiali na spotkaniu w domu Nicholasa. Laurent zdradził wtedy, że myśli o przeprowadzce. I myślał o tym bardzo poważnie. - W każdym razie na miejscu raczej zawsze jest ktoś na miejscu, żeby mi pomóc, kiedy dzieje się coś złego. - A działo się zdecydowanie zbyt często. Fakt, że jego dom był odsunięty, ale miał Migotka, który bez problemu sprowadzał chociażby Aleksandra czy Vincenta. Sam blondyn nie myślał o rozmowie o tym jako "odsłonieniu słabości". Dla niego to była informacja, którą należy dać, skoro już z kimś się wybierasz na przejażdżkę. I coś złego się może stać. - Dam ci szybką instrukcję, gdyby coś się złego działo. - Mignął uśmiech przez jego twarz. - Zajmij moje myśli. Chociażby powtórką z zasad Numerologii. - Dziwne na radzenie sobie z chorobą? Ach, jak najbardziej. Człowiek bliżej spodziewałby się jakichś mikstur pochowanych po kieszeniach... ale to nie była tego rodzaju choroba. Coś więc ich łączyło - tylko dolegliwości były inne.

- Nie musiałbym nawet prosić. Sprawiam wrażenie takiego bezradnego? - Zapytał to trochę zaczepnie, trochę psotliwie, ale właściwie to tak się czuł. Jak zdany na łaskę świata, rzucony na pożarcie krukom i wronom. Ale miał bardzo silnych przyjaciół, którzy nie pozwalali mu wyrządzić krzywdy. Bardzo się przy tym starali. - Moim ojcem jest Edward Prewett. To nie jest człowiek, który pozostaje bierny w takich sytuacjach. Tak jak zresztą reszta mojej rodziny. - I przyjaciół. - Poza tym - tak. Sprawa jest oficjalnie w biurze aurorów. - Pomijając prywatne środki, w które mógł zainwestować. I to zamierzał.

- Pomyślmy... - Kiedy się od tego odcinał to było wręcz zabawne. - Na początku czerwca dwa razy ktoś napadł na moje życie, później wezwało mnie morze na pełen nieumarłych statek, potem moje New Forest odwiedzili jacyś naśladowcy terrorystów. Ten miesiąc wcale nie wyglądał wiele ciekawiej, wiesz? Obyło się bez dwóch prób morderstw. - Pokiwał głową sam do siebie i swoich myśli. - Najwyraźniej jeszcze czeka mnie ponowne spotkanie z Dante. Słowo strach... wydaje mi się niedopowiedzeniem. Ale kiedy tak o tym myślę to wydaje mi się wręcz zabawne.

Uwielbiał prostoduszność Alexandra. Jego ciepło, szczerość. Nie uważał, żeby to, że nie radził sobie z samodzielnym planowaniem było czymś złym. Że nie radził sobie z rachunkowością, nie był wspaniałym mówcą i że po prostu wykonywał zadania, ale nie nadawał się na kogoś, kto je będzie wydawał. Nie było ludzi doskonałych, a w gruncie rzeczy wydawało mu się, że Alexander ze swoją prostotą jest o wiele bardziej szczęśliwy od niego. Mimo tego, że nie miał wspaniałego nazwiska, nie był czystej krwi, nie był nawet półkrwi... ale niekoniecznie ktokolwiek musiał o tym wiedzieć. Miał swój mały domek, dostawał regularną pensję, robił to, co kochał i co chciał zawsze robić. Był odpowiednim człowiekiem na dobrym miejscu i dowodem na to, że każdy zasługuje na drugą szansę. Że każdy może się zmienić na lepsze. Stanowił dla Laurenta inspirację.

- To prosty człowiek. Bez niego jednak bym sobie tu nie poradził. Jak pewnie zauważyłeś nie jestem najsilniejszy. - Och, do tego nawet nie trzeba było siłować się na rękę, żeby to stwierdzić. Ktoś takiej budowy po prostu nie mógł być mocarzem, najzwyczajniej w świecie. To również nie powinno być ujmą, nawet zostało powiedziane w lekkim tonie, ale była to zmora jego przeszłości. Dzieci uważano za szczere, ale potrafiły być niezwykle okrutne. I kiedy nie jesteś wystarczająco silny to stajesz się celem tych okrucieństw. Dlatego Laurent by za nic nie chciał wrócić do Hogwartu. Bardzo źle wspominał czas nauki.

- Nikt jeszcze tego nie próbował. - Ze zdziwienia nawet nie odpowiedział od razu na to pytanie, bo nie pomyślał o takim rozwiązaniu. Prychnął cicho śmiechem na tę propozycję, nim się odezwał. Fakt, nikt tego nie próbował, ale może dlatego, że jak dotąd pomagały mu osoby, które niekoniecznie były przy tym skłonne dawać buziaki. W jakiś dziwaczny sposób pomyślał, że to nawet urocze. Tak, na pewno urocze. Mieć napad paniki, przy którym nie możesz oddychać i ktoś ci daje buziaka. To może samo w sobie nie, ale jak sobie tak człowiek wyobrażał możliwość schowania się w pewnych, męskich ramionach... Laurent zamknął oczy, uśmiechając ciepło. Samo wyobrażenie tego było rozluźniające. Powodowało cieplejszy rumieniec na policzkach i rozpływające się po ciele ciepło, które kolidowało z chłodnym morskim wiatrem. Abraksany wjechały na plaże i kopyta Michaela częściowo podmywały morskie fale, kiedy skierowali się wzdłuż brzegu i wzdłuż samego lasu New Forest. Dla Nicholasa w nieznane, dla Laurenta w bardzo znane tereny. Otworzył jednak powieki słysząc następną odpowiedź i znów cicho się zaśmiał.

- To dobrze. Bardzo mnie to cieszy. - Bo bardzo lubił na takiego wychodzić. Nie uważał, żeby to mijało się z prawdą. Nie był wspaniałym czarodziejem. Nie był sprawny. Miał wiele ułomności i słabe ciało. Lubił to uczucie, że ktoś może o ciebie zadbać. Mógł być księżniczką w wieży i chciał czekać na swojego rycerza. Ten mógł przyjechać nawet na smoku zamiast na jednorożcu. Nie miało to znaczenia, bo przecież ludzie się zmieniają. I jak było powiedziane - każdy zasługiwał na drugą szansę.

- Najwyraźniej z niej wyszedł.. - I gdzieś tutaj kończyło się to rozbawienie. Ale na ten moment czuł się tak wydrylowany z tego strachu i wszystkich negatywnych emocji po wczorajszym dniu, że nie potrafił się nad tym spiąć, załamać rąk, nie potrafił z siebie wykrzesać tych naturalnych odczuć, które normalnie mu towarzyszyły. Każdy miał swój próg wytrzymałości. A Laurent nie chciał się nawet skupiać na tym, co złe. Natomiast i tak dobrze było móc o tym otwarcie powiedzieć. - Prawdę mówiąc sądziłem, że nie żyje.