Dlaczego nadal trzymali stronę Persephony? Może dlatego, że to nie ona zniknęła bez słowa, a w dodatku miała na siebie trud wychowania Megajry i Hadesa? Czy to naprawdę było takie ciężkie do zrozumienia? Gdyby się tak jednak zastanowić to próba - bezskuteczna - wychowania jej męża była zadaniem o wiele trudniejszym. W porównaniu do tego dryblasa, wszystkie McKinnon były niczym bezbronne aniołki.

Pojedynek zamiast zmierzać ku końcowi, rozpędzał się na nowo. Nikt nie chciał się poddać. Rosie gdzieś tam próbowała coś zdziałać, ale Hades miał to gdzieś, po prostu odsuwając ją na bok i rozbrając ją z broni. Nazwanie tego "odsunięciem", było jednak trochę umniejszaniem tego jak nią pierdolnął bez ksztu wychowania.

To jednak nie powstrzymały Ambrosii od kolejnej próby ataku. W tym momencie należało się zastanowić nad podstawowym pytaniem, który brzmiało - "Rosie była wróżbitką czy płatną morderczynią?". Ona na każdym rogu miała jakieś narzędzie zbrodni w postaci świecznika czy innego wazonu. Strach było się bać tego, do czego była ona zdolna, a żyłka to jej prawie wybuchła za pewne.

Trzeba było też przyznać jej to, że wkurwianie się na Alexandra, przynosiło efekty. Ćwiczenia i praktyka, którą podejmowała na Mulciberze, musiała teraz przynieść korzyści. Gdyby Borgin nie musiał teraz martwić się o swoje zdrowie, przyglądałby się temu z uśmiechem na ustach. W życiu nie chciałby być na miejscu Hadesa, który właśnie wyrwał listwę na dziąsło przy użyciu jakiegoś świecznika.

Role się odmieniły i to Stanley musiał się teraz bronić, co próbował skrzętnie zrobić. Tym razem postanowił zgasić próbę McKinnona w zarodku - tak, aby nic mu przypadkiem nie zrobił, wszak rycie ryjem po podłodze było czymś niefajnym. W tym akurat był dobry przez całą szkołę i liczył, że może się uda.

- Bo nic złego nie zrobiła do kurwy nędzy?! - odpowiedział na pytanie, pewnie jakoś chwilę po Rosie, a następnie skupił się na tyle, na ile potrafił. Musiało mu się udać obronić, bo jak nie... cóż, będzie wesoło.

Kolos padł. Czyli to prawda. Dawid pokonał Goliata. A może raczej dwóch Dawidów? Nie miało to teraz znaczenia. Zwyciężyli. Wygrali. Dokonali tego po wielu trudach i przeciwnościach losu.

Pojawiał się tylko jeden problem - przeniesienie Hadesa. To zadanie wymagało równie dużo gracji i wysiłku, co pokonanie go. Jebany był tak nabity mięśniami, zdenerwowaniem i niewiadomo czym, że równie dobrze mogliby go po prostu zawinąć w dywan, co by im tu przypadkiem nie zmarzł jak tak sobie leżał i odpoczywał.

Mijały kolejne sekundy, a do Borgina dochodziło, że żyją i że to koniec.

Stanley również spojrzał na Rosie, a w międzyczasie przetarł czoło ze zmęczenia. To był naprawdę męczący pojedynek.

- Nie. Na całe szczęście nie, chociaż było blisko... - pokręcił głową. W życiu nie sądził, że interwencja w Ataraxii może się zakończyć w ten sposób. Tego chyba nikt się nie spodziewał - To była najbardziej pojebana interakcja rodzinna jaką przeżyłem odkąd żyje na tej ziemii... - przyznał. Takich imprez to nawet w Teksasie by nie pogardzili. Zawody w to, który osoba ujarzmi byka? Brzmi jak coś co uwielbiają Teksańczycy! A pomyśleć, że oni byli tylko Anglikami.

- Masz mój głos. To brzmi jak idealny plan. Persephonę trzeba ostrzeć, że... - przeniósł wzrok na chwilę na ich śpiącą "królewnę" a może bardziej trolla górskiego? - Hades ma z nią do pogadania i może nie być to najłagodniejsza rozmowa na świecie. Mimo wszystko nie wiązałbym go. Nie ma co go rozsierdzać. Zaraz go przeniesiemy zaklęciem na kanapę, przykryjemy - wzruszył ramionami - Rano albo w nocy powinien się obudzić. Wszystko co mogliśmy zrobić to zrobiliśmy - zapewnił, powracając spojrzeniem do Rosie. Już chciał w zasadzie zadbać o zagospodarowanie Hadesa ale zaskoczyła go reakcja McKinnon.

Przez krótką chwilę nie bardzo był pewien jak powinien zareagować. Zapewne młody Stanley to by właśnie popłakał się ze szczęścia, a następnie napisał list do Alexa, że ten "tempy chuj przegrał, a Stan wygrał". Na całe szczęście był to starszy Stanley, więc po prostu położył dłoń na jej plecach i przejechał kilkukrotnie, aby ją uspokoić - Nie masz za co dziękować... - zapewnił, chociaż chciał coś jeszcze powiedzieć, jednak zostawił to dla siebie. Tak długo jak będę mógł coś zrobić, tak długo nic Ci się nie stanie... przewinęło się w myślach, ponieważ Rosie miała gdzieś tam szczególne miejsce w życiu Stanleya i na pewno wpłynęła za młodu na to jak kształtował się jego światopogląd.

Borgin musiał jednak trochę odsapnąć na swojej kanapie. Uprzednio jednak pomógł Ambrosii rozprawić się z Hadesem, a raczej po prostu przenieść go na jej kanapę. Może i jej brat był durnym tłukiem ale nadal był częścią ich rodziny - należała mu się chociaż odrobina wygody po tym wszystkim. Coś w rodzaju nagrody?

Kiedy tylko się uwinęli, Stanley pożegnał się ładnie i zawinął wrotki do Głębiny. Do swojej pieczary. W końcu będzie mógł napić się drinka i oddać się jakiejś intelektualnej rozrywce takiej jak krzyżówki. U człowiek na "M"? A no tak - miednica.