[08.08.72. Tropem przepowiedni] Wyspa, która pojawia się i znika

Gorące języki ognia pieściły mrok i ściany jaskini swoim ciepłem, dając na chwilę ułudę rozgrzania w przestrzeni. Morpheus miał przy tym wrażenie, że niemal może posmakować magię na języku, jak w sali pojedynkowej Srebrnych Różdżek, z tym, że to nie były kontrolowane warunki i metaliczne uczucie bardziej przypominało krew, niż przyjemną adrenalinę pojedynku. W całym przedsięwzięciu nie było prawie nic przyjemnego, poza jednym, małym szczegółem. Obcowanie z zagadką, tajemnicą i artefaktem przyjemnie gładziło zmierzwione futro ciekawości Morpheusa. Nie chodziło tutaj o moc skorumpowania jego osoby przez mrok, miał mocny kręgosłup moralny, ale o dogłębne pragnienie wiedzy. Chciał dowiedzieć się, jak działa ów nóż, jak go opanować, aby śpiewał dla nich i w ich sprawie. Nóż, który złem dla dobrego wojuje.

Aby jednak zabrać w bezpieczne miejsce ostrze, musieli najpierw je uwolnić i wydostać się z wyspy, w miarę w jednym kawałku. I najlepiej w pełnym składzie. Morpheus myślał o tym, że będzie chciał albo pochować Alistaira na wyspie, jeśli okoliczności pozwolą, albo zabrać go na ląd i przygotować skromny pochówek. Czuł, że jest mu to winny. Myśl tylko przebiegła przez moment w głowie Morpheusa, ale złapał ją i zapamiętał, po czym wrócił do początku tego planu.

Wydostania broni z jej okowów. Kolejny wdech, okraszony gorącem ognia i wydech w chłodzie i zaklęcia. Do skutku.

Miała szczęście. Wood była chyba w czepku urodzona, o czym przekonała się już nie jeden raz. Inferiusy w które wbiegła nie zrobiły jej krzywdy, udało jej się odepchnąć tego jednego od Brenny skutecznym czarem, nie zakładała jednak, że jej menotorka zacznie się palić. Niestety nie można było o niej powiedzieć, że jest najbystrzejsza, a szkoda, ale nie można mieć wszystkiego, czyż nie?

Longbottom rzuciła w jej stronę zaklęcie, które unieruchomiło inferiusy, usłyszała głośny dźwięk, jakby ktoś jebnął o skałę, tyle, że nie odwróciła się. Jej całe zainteresowanie było skupione na mentorce. Wiedziała, że reszta sobie poradzi, byli w końcu wprawionymi czarodziejami, co mogło pójść nie tak?

Olała te dwa spętane inferiusy i podbiegła do Brenny. Nachyliła się nad nią, aby pomóc jej wstać. Nie wyglądała dobrze, co zmartwiło Wood, chyba porządnie oberwała w tym starciu. - Przepraszam, zjebałam. - Rzuciła, bo było jej przykro, że nie wszystko poszło po jej myśli, że popsuła tę tarczę. - Chodź. - Podsunęła jej swoje ramię, aby przyjaciółka mogła się o nie oprzeć, kiedy będzie wstawać.

Łańcuch odczepił się od postumentu. Morpheus szybko owinął łańcuch dookoła przedramienia ręki, w której trzymał nóż, aby ten nie umknął mu w żaden sposób, nie wypadł, pozostał w jego posiadaniu, nawet jeśli będą musieli uciekać i walczyć jeszcze dalej. Myśl o pochówku Alistaira zdecydowanie wyparowała z jego głowy; musiał pogodzić się z tym, że jedynie będzie go pamiętał, a jego grobowcem stanie się ta jaskinia. Zacisnął rękę w gniewie na ostrzu.

Natrętna myśl ze snu, o tym, aby wbić go sobie w brzuch, powróciła na chwilę. Ach, to wołanie nicości.

— Mam go! — krzyknął. — Vincent! Bierz Brennę! Erik, obstawiaj resztę. Dora, bierzesz nóż, jakby mnie zabił.

Zbiegł z postumentu, kierując się w stronę wyjścia, z dala od ciemności, mając jednocześnie tę ciemność ze sobą, w swoich ramionach, niczym zapałkę, która może podpalić cały świat, niczym płatek śniegu, który zmienia się w lawinę. Nie był urodzonym dowódcą, ale powoływał się na swoje doświadczenie w Departamencie Tajemnic oraz siwiznę na skroniach, jako znak starszeństwa, nawet jeśli Brenna również już siwiała.

Nie wyszło mu, ale Brenna była cała. Wszyscy póki co byli cali. Dopiero rozkaz Morpheusa przywrócił go do rzeczywistości. Skinął jedynie głową i podszedł do dziewczyn, aby pomóc Heather podnieść Brenne. Złapał ją na ręce, lekko ją przy tym podrzucił, aby ułożyć ją sobie w ramionach. Wyglądała paskudnie, ale nie chciał jej teraz, aż tak pocieszać, więc tylko uśmiechnął się pod nosem czując ulgę, że była żywa.

– Nic nie mów, nie marudź, złap się tylko mocno – mruknął do niej, a potem ruszył za Longbottomem w stronę tunelu. Szedł w miarę jak najszybciej, aby te trupy, które został tam unieruchomione miały jak najmniej czasu na złapanie ich. Nie oglądał się za siebie, ale nasłuchiwał, czy każdy z tyłu niego dreptał. Trzymał Brenne dosyć mocno i ignorował fakt, że była ranna. – Paskudo, mam w kieszeni eliksir od Dory, dasz radę go wyjąć i wypić? – sam miał ręce dosyć mocno zajęte, więc nie miał szansy go jej podać, a wiedział, że jak dziewczyna go wypije to będzie czuła się lepiej. Nie chciał też, aby zemdlała, więc starał się do niej gadać. Póki miała otwarte oczy nic nie mogło pójść źle.

Przeciwnik znalazł się poza zasięgiem ich wzroku i wszystko wskazywało na to, że już było po nim. Zdaniem Erika był to wystarczający powód do radości. Nie musiał własnoręcznie łamać truposzowi pojedynczych kości, czy na własne oczy widzieć, jak ten obraca się w pył. Odepchnięcie inferiusa ku ścianie jaskini pozwoliło oczyścić nieco pole bitwy, a przede wszystkim uchroniło Morfeusza przed potencjalnym atakiem z zaskoczenia, gdy czarodziej mocował się z jakimś... Łańcuchem?

Longbottom nie był pewien, a nie mógł też na dłużej skupić się na poczynaniach wuja, gdy wokół niego latały zaklęcia. Mimowolnie zrobił krok w tył, chłonąc krajobraz toczącej się przed nim bitwy, nie wiedząc, czy powinien w ogóle dorzucać swoje trzy grosze. A nawet Brenna postanowiła dać coś od siebie i związać dwójkę wrogich jednostek. Przeklął w myślach.

— Nikt nie umiera! — warknął mocnym głosem na rozkazy rzucane przez Morfeusza, jednak nie sprzeciwił się im w żaden sposób. Wręcz wystąpił naprzeciw, gotów w razie czego ochronić najbliższą osobę przed niespodziewanym atakiem ze strony truposzy. — A już na pewno nie dzisiaj.

Obserwował, jak Brenna jest podnoszona z ziemi przy asyście Heather i Vincenta. Z trudem zwalczył instynkt, aby sam się nie rzucić w jej stronę, jednak wiedział, że to bez sensu. Powinni sobie poradzić. Muszą sobie poradzić. Doprowadzi siostrę do porządku, gdy znajdą się na statku.

Dupy jej z nogi powyrywam, pomyślał, nie przejmując się zbytnio złą konstrukcją powiedzonka. Nie przejmował się także tym, że w gruncie rzeczy się mylił, bo gdzie w tej całej sytuacji była wina Brenny? , Po jakiej wizji doświadczył, wiedział jednak jedno: chciał mieć siostrę, na którą mógłby krzyczeć i było to lepsze niż martwa siostra.

— Dora, możesz się podnieść? — zawołał, decydując się dopaść do panny Crawley i unieść ją do góry, co by postawił ją na nogi.

Chcąc na wszelki wypadek utrudnić tropuszom dostanie się do nich, Erik próbował także wznieść tarczę obronną. Wraz z tym, jak kolejne osoby zmierzały w stronę wyjścia z jaskini, wycofywał się wraz z nimi, opuszczając grotę jako ostatni.