Boski Prometeuszu, który przyniosłeś ludzkości ogień i wyznaczyłeś część ofiarną dla Bogów, Ty, którego skazano na codzienną torturę na skałach górskich, wejrzyj we mnie, ześlij na mnie deszcz krwi z Twojej rany po wątrobie i Twoich łez, obmyj mnie ze strachu, który jest Twoim udziałem.

To, że się źle czuł, to mało powiedziane, ale posłał Neilowi bardzo smutny, ale wdzięczny uśmiech. Wyglądało to niemalże na natychmiastową karmę, po tym jak bez większego ostrzeżenia, ledwie jedno zdanie uwagi, że Neil mógł nie patrzeć, nim zniszczył magiczną marionetkę. Morpheus przełknął ślinę.

Mentor. Zabawne. Gdyby miał rzeczywiście mentorować Neilowi, życie tamtego zmieniłoby się gwałtownie. Inny ubiór, więcej wymagań i koniec czułych gestów. Longbottom nie czynił awansów do swoich podopiecznych, nigdy w trakcie nauki i protektoratu, nawet jeśli częstą praktyką wśród jego podobnym było wykorzystywanie władzy nad asystentami. Miał standardy. Wobec innych i wobec siebie.

— Tylko się nie spieszcie — burknął pod nosem, patrząc na piasek w klepsydrze. Wyraźnie nie patrzył w dół, trwając jak słup soli w swoim miejscu. Kropelka potu spłynęła mu po karku, ukryty pod kadzidlanymi perfumami strach musiał być jednak wyczuwalny dla wiedźmy, która chuchała mu na kark. Nie bał się jej, o nie. Bał się jednak wysokości, braku barierek. Serce biło mi szybko w piersi.

Mojry uwielbiały czynić mu żarty, szydełkować i haftować gobelin jego życia w taki sposób, aby wydobywać strachy jego życia na wierzch. Ten wcześniej też miał uderzyć w niego, czuł to. Głos ojca, jego ojca na samym końcu. Teraz wysokość.

Zmrużył oczy i wbił ciężkie, niemrugające spojrzenie w cylidner Anthonego. I czekał na zagadkę.

Dywan nie nadszedł.

Najpierw ochronna bariera, teraz dywan. Nie mu nie wychodziło. Zacisnął zęby, zacisnął pięści, z czego jedna drżała, ta z cisową, jakże obrażoną obecnie różdżką, ze zdradzonym sercem smoka, które Anthony chciał porzucić, dufnie ufając, że sam doskonale będzie radził sobie z tkaniem surowej magii li tylko przy pomocy własnych rąk.

Morpheus nie odpowiedział. Był wściekły. Był przerażony. Był bezsilny. Bardzo dobrze – pomyślał sobie Anthony, wspaniałomyślnie odsuwając siebie z centrum zainteresowań, a skupiając się na tym, kto rzeczywiście w tym centrum winien się znajdować, nie ważne czy w zewnętrznych okolicznościach, czy wewnętrznych rozważaniach.
– Przy moim stanowisku jest tylko klepsydra. Podejrzewam, że są sprężone. – zamyślił się. – Spróbuję odepchnąć obraz od siebie, może ukaże mi się druga z sióstr – o drżącym stopniu nie wspomniał, może to czuł każdy z nich. Zamiast tego podniósł różdżkę i finezyjnym ruchem zakomenderował:

– Depulso!– aby wypchnąć magią klepsydrę w dal i sprawdzić, czy w ramie pojawi się więcej pejzażu. Kiedyś widział taki obraz w Hogwarcie. Zagadki... czyż nie była to ulubiona rozrywka wszystkich Krukonów?

Zamknij się. Zamknij się. Zamknij się. Daj mi myśleć. Zaraz puszczę pawia. O bogowie.

Na głos jednak zignorował całkowicie słowa Neila, blady, ze spojrzeniem utkwionym w suficie czy raczej ciemności nad nim. Do ciemności był przyzwyczajony.

Przejdź przez lustro. Co? To nie była jego myśl. Brzmiała dziwnie jak Rodolphus Lestrange? Może o to chodziło, to skojarzenie w kontraście. Jasne oczy, ciemne włosy, nawet wzrostem podobni, ale te różniące aspekty tak bardzo dominowały. Przede wszystkim charakterystyczna ciekawość odpowiednia dla Niewymownych. Rodolphus mógł być tylko kilka lat starszy od Neila, słodkie dziecko nepotyzmu, które pracowało w Departamencie Tajemnic dzięki kontaktom, ale nie brakło mu zacięcia oraz chęci parcia do przodu. Robił wszystko, aby Neil w końcu spróbował otworzyć się na magiczny świat i spróbował żyć życiem czarodzieja, ale najwyraźniej tamten tego nie dostrzegał.

— Zielarstwo — syknął, starając się nie myśleć o odległości, która pochłonęła Shafiq'a i Isaaca. Grupa rozdzieliła się na dwie, druga drużyna jest skazana na siebie. Na wyższe emocje przyjedzie czas później. Teraz nie było na to czasu. Odchrząknął i powiedział głośniej: — Zielarstwo.

Liczył, że mógł odpowiedzieć samodzielnie i że krytyka Neila nie skazała i jego na upadek.

Gdy zaklęcie odepchnęło go od ściany był przerażony, nawet lekko zdezorientowany, na tyle zszokowany, że nawet cień krzyku nie opuścił jego warg.

Zupełnie przeciwnie, gdy opadł na poduszki, a zaraz po nim pojawił się Issac, tak prosto na wyciągnięcie ręki. Zaczął się śmiać, serdecznie i szczerze, wciąż bowiem pozostawał istotą ludzką, która takim właśnie śmiechem rozładowywała napięcie zebrane w ciele, strzepywała stężenia mięśni.

Niepomny na leżący obok cylinder dźwignął się i zagarnął Isaaca do siebie, kładąc mu dłoń na kark. Wpierw ucałował go w czoło, a potem przytulił wciąż chichocząc.

– No to była dopiero zabawa! Doskonałe, nie spodziewałem się... – rozejrzał się po poduszkach, które po podrażnieniu przez dwa nagle pojawiające się na nich ciała oddały przestrzeni wibrujący w powietrzu biały pył. Poklepał je dłonią ukrytą w rękawiczce, wciąż kiwając z niedowierzaniem głową. Był w takim stanie, że nawet ten brud nie robił na nim aż takiego wrażenia, nawet fakt, że jego idealnie czarny frak i spodnie od niego pokryte teraz były białym osadem. Morpheus był Longbottomem wychowanym przez Longbottomów, więc odrobina brudu powinna być dlań swojska, czyż nie?

Podniósł się i zmniejszony cylinder schował do kieszeni kamizelki, na wszelki wypadek, gdyby znów ich gdzieś teleportowało.

– Nie mam problemu z urlopem, tylko przypomnij mi potem, jak już napijemy się herbaty, bo teraz jestem dość rozkojarzony i może mi wypaść to z głowy. – spojrzał raz jeszcze na różdżkę, ten cisowy patyk, którego tak bardzo pragnął pozbyć się ze swojego życia i westchnął. Czy włókno z serca smoka ukryte w niej czuło jego emocje?

Drzwi się otworzyły i okazało się, że to ekipa ze schodów weszła na ich szczyt i trafiła do wspólnego przedsionka komnaty na szczycie najwyższej wieży. Anthony uśmiechnął się szelmowsko, zupełnie jakby przed momentem nie zaorał swoją czystokrwistą dupą o poduszki. Zupełnie jakby ich ślad nie odciskał się na jego stroju.

– Dobrze więc, teraz moja kolej na to by czynić honory. Gotowi na spotkanie z księżniczką? – zapytał, choć akurat duch, który ponoć nawiedzał to miejsce stacjonował w mniejszej z wież i Anthony zakładał, że tam akurat dzisiaj się nie będą wybierać. W groteskowym ukłonie chwycił za klamkę i pchnął. A potem pociągnął. A potem westchnął i wziął różdżkę po czym z pełnią satysfakcji wywalił drzwi z zawiasów.

Głuchy łomot rozniósł się echem wzbijając kolejne tumany pyłu. Okute drzwi teraz pełniły rolę wycieraczki, czy też niepokojącego dywanika, gdy wchodzili do środka ciemnej komnaty. Jedyne okienko było zakratowane i pozbawione szyb, deszcz wkradający się do środka pozostawił na podłodze przy nim sporą już kałużę. Błyskawice uderzały w nieregularnym pulsie odsłaniając przed zwiedzającymi kolejną makabreskę.

Księżniczki nie było w środku, nie licząc samotnego kościotrupa przykutego do stołu który najprawdopodobniej służył niekoniecznie prozdrowotnemu rozciąganiu. Z jednego z kątów spoglądała na nich wysoka i stożkowata rzeźba kobiety, ze ścian zwisały łańcuchy, a na stole w okolicy świetlika pozostawione były zardzewiałe obcęgi, piły i noże.

Anthony przez moment nie wpuszczał ich do środka, marszcząc brwi i obrzucając spojrzenie nieprzychylnym wzrokiem stalowych oczu, potem jednak wszedł i usunął się na bok, dając grupie zbadać tę tajemnicę. Na razie nic na nich nie wyskoczyło. Szkielet zdawał się być przyjaźnie usposobiony w swym braku reakcji.