Longbottom może i pracował w Brygadzie Uderzeniowej. Może i starał się dbać o swoją tężyznę fizyczną poprzez liczne wycieczki z psami z Warowni. Może brał udział w treningach szermierczych z Brenną, Morfeuszem czy Geraldine. Wszystkie te elementy powinny budować jego ''legendę'' człowieka wysportowanego, który nie miałby najmniejszych problemów z wejściem na górski szczyt, nie mówiąc już o kilku zestawach schodów.

Niestety tego dnia szczęście Erikowi nie sprzyjało i na strych udało mu się dostać, dopiero gdy reszta grupy w gruncie mierze już wszystko załatwiła poprzez domknięcie zaklętego kręgu. W drodze na poddasze detektyw uderzył o kilka framug i prawie potknął się o wykładzinę, jednak dalej żył. Co samo w sobie wydawało się sporym osiągnięciem, biorąc pod uwagę, że przynajmniej jedna przepowiednia wskazywała na to, że złamie sobie kręgosłup podczas upadku ze schodów.

— Dobra robota — pogratulował całej trójce, przyglądając się z ciekawością kręgowi. Poruszył lekko barkiem, jednak zaraz poczuł ukłucie bólu. Ugh, zdecydowanie będzie potrzebował długiej gorącej kąpieli po powrocie do Doliny Godryka. I paru eliksirów z domowej apteczki. — Myślicie, że musimy zrobić coś je...

Przerwał, bo nagle ich rozmowy zostały ucięte przez obce słowa... Jednego z obrazów? Erik zaczął przesuwać wzrokiem po ścianach, szukając źródła kobiecego głosiku.

Longbottom krzywił się za każdym razem, gdy zerkał w kierunku pochwyconego poltergeista. Tyle zachodu, tylko po to, żeby dorwać jednego złośliwa ducha. I jaki teraz był właściwy plan? Pertraktacje z nim? Prośby? Groźby? Nielegalna utylizacja bez informowania Departamentu Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami? Pokręcił powoli głową. Teraz jednak na pierwszy plan wskoczyła sprawa obrazów i sprzecznych wersji zdarzeń, toteż... Poltergeist mógł się dalej miotać.

Dziwny punkt widzenia, jak na obraz, pomyślał przelotnie Erik, wsłuchując się w słowa dziewczyny z obrazu, która chwilę później została zidentyfikowana przez Millie jako Guinevre. Wprawdzie nie miał wielkiego doświadczenia z żywymi obrazami, kojarząc je przede wszystkim z czasów swojej edukacji w gmachu Szkoły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie, tak nie przypominał sobie, aby jakikolwiek tamtejszy obraz chciał tak kategorycznie ze sobą skończyć. A może po prostu ukrywano takie przypadki w szkole?

— Więc twierdzisz, że wszystko, co się tutaj wydarzyło to zwykły... splot niefortunnych przypadków? — Uniósł wysoko brwi, zakładając ręce na piersi. — Trochę ciężko w to uwierzyć, biorąc pod uwagę historię tej posiadłości.

Gdzieś z tyłu głowy kiełkowała mu myśl, że dziewczyna mogła mieć rację: że te wszystkie tropy, jakie odkryli na terenie Księżycowego Stawu, mogły okazać się po prostu kłamstwem. Niedopowiedzeniem. Domysłami, które popchnęły mieszkańców do wysnucia teorii o potężnej klątwie, która prześladowała lokatorów. Hardwick i Figg mieli jednak rację: klątwy rzadko kiedy po prostu znikały. Mogły osłabnąć lub zostać uśpione, ale zazwyczaj pozostawał po nich jakiś ślad.

— Idź, może nie uciekną nigdzie w międzyczasie — zgodził się z panną Moody.

Skoro ubiegłej nocy napotkała przy jednym z obrazów na siostrę dziewczyny, to równie dobrze mogli wykorzystać tę przewagę.