Wydawałoby się, że obecność Laertesa może nieco ostudzić zapał walecznej trytonki. Że ranna, zmęczona, nie rzuci się na nikogo, tym bardziej, jeśli nikt z nich nie przejawił jakiejkolwiek agresji względem niej. Że rozpozna selkie, że będzie miała choć moment refleksji nad sytuacją, jeśli Laurent się do niej odezwał… Zgoda, mógł do niej mówić cokolwiek, Laertes nie próbował tłumaczyć i mogła to odebrać jakkolwiek chciała, ale nawet nie spoglądała na trytona nerwowo, nawet nie szukała w nim choćby odrobiny zrozumienia i wyjaśnienia dla sytuacji. Victoria dobrze zrobiła mając się na baczności i obserwując jej ruchy. Perseus mówił o tym, że tej… kobiecie? Samicy?... trytonce potrzeba pomocy, a w zamian dostał… co dokładnie?

Nie, ona nie przypłynęła tu rozmawiać. Ona przypłynęła ranić, zabijać. W jej oczach widać było jakiś obłęd, szaleństwo, żądzę krwi. Laertes nie zrobił nic, ale Victoria nie zamierzała na niego czekać. Nie miała też czasu na wielkie przemyślenia o tym, że nie był im przychylny, ani o tym, że to nie była jego walka, skoro rzuciła się na nich, a on był tylko przewodnikiem, nie. Gdzieś obok niej przepłynęły jego słowa, że one zawsze wybierają przemoc, ale Victoria cały czas ściskała w ręku swoją różdżkę. Spojrzenie, jakie magipsychiatra jej rzucił, zostało przez nią zignorowane, widziała je, ale miała teraz ważniejsze rzeczy na głowie. Widząc, jak gwałtownie trytona rzuciła się w kierunku Perseusa, Victoria zamachnęła różdżką, chcąc wytworzyć falę uderzeniową, do odepchnięcia jej od Blacka. Następnie spróbowała wyczarować więzy, mające ciasto opleść trytonkę tak, by nie mogła się więcej ruszyć. Póki co nie zamierzała zrobić jej krzywdy, ale jeśli to jej nie ostudzi, to Lestrange nie zamierzała dopuścić, by jej towarzyszom zrobiono krzywdę.

Przemoc. Ostatnio przemoc była wyborem i odpowiedzią na wszystko, co wokół się działo. Nie ważne jest to, czego naprawdę pragniesz, czego szukasz w swoim wnętrzu, bo z zewnątrz zawsze przyjdzie ona. Pani Wojna z buńczucznym uśmiechem, błyskiem zwycięstwa w oku, chociaż Gloria miała jaśnieć dopiero na niebie w towarzystwie trąb anielskich. Koniec świata, albo dopiero jego początek - różne religie potrafiły się mieszać co do tego. Łączyło je jedno - niepodważalny fakt, że po wojnie zawsze przychodziła ciemność. Tylko nieliczni mogli liczyć na nowy wschód słońca.

Laurent nie chciał tu oglądać śmierci i nie chciał nikogo krzywdzić. Tak samo nie chciał krzywdzić trytonki, nawet jeśli nie miała ona tak szlachetnych zamiarów, bo, jak powiedział ich kompan, zawsze wybierała przemoc. ZAWSZE to znaczy kiedy? Odkąd źle zaczęło się dziać? Odkąd coś się zmieniło i Adria, następczyni, powołała się na wojnę, wezwała Ją, pokazała to jezioro i powiedziała: będzie moje? I tak miało być. Więc czemu wszystko przyśpieszać, czemu grzebać...

Laurent z przestrachem odpłynął na bok, kiedy trytonka błyskawicznie ruszyła do przodu nawet mimo posiadanych ran. Pisnął, co dla Leartasa było krótkiem "nie!". Obnażył kły i gotów był nawet gryźć - miał czym. Ale obeszło się bez tego. Zaklęcie nekromancji zabrzmiało w powietrzu, a Laurenta aż przeszyła gęsia skórka. Victoria jak zawsze bezbłędnie pociągneła w opornej wodzie różdżką - nawet mimo tego jej zaklęcia zadziałały tak, jakby była więcej niż przyzwyczajona do działania pod wodą - prawie jakby się pod nią urodziła. Podpłynął szybko do jednej z kołyszących się roślin, żeby ją zerwać zębami i podpłynąć do trytonki. Warto było związać ją w normalny sposób, bo przecież zaklęcie niedługo przestanie działać.

- Poprowadź nas dalej. - Zapiszczał do trytona.

Sam jednak chciał nieco zajrzeć do tych otworów, ale nie zamierzał do nich wpływać - tylko spojrzeć z bezpieczniej odległości. Zaraz wrócił do swoich towarzyszy, żeby nie zaniechać bezpiecznej odległości.

Oczywiście, że usłyszała wykrzyczaną inkantację. Widziała zamachnięcie się różdżką Perseusa. Znała się trochę na nekromancji, wiedziała, czym jest to zaklęcie i co powoduje. Nawet, jeśli intencją była samoobrona, to jednak Perseus również musiał wiedzieć, że wykonane poprawnie wywołuje ból. Nie chciał jej więc zranić? Raczej chciał. Co na to jego dusza? Nie wyglądał jak ktoś przeżarty spaczeniem, czy czarną magią, której zapach rozpływał się w wodzie… Patrzył na nią z przestrachem, ale Victoria nic nie mówiła. Raczej po prostu odetchnęła z ulgą, gdy trytonkę udało się odrzucić od Blacka, a następnie związać.

Tak, jak wolała milczeć w przypadku zaklęcia Laurenta, wiedząc, że potrafił się posługiwać nekromancją, nie chcąc zwracać na niego nadmiernej uwagi, tak zamierzała milczeć w przypadku Blacka. Nie była naiwna. Na domiar wszystkiego sama potrzebowała pomocy nekromanty ze swoim Zimnym problemem, musiałaby wiec być pieprzoną hipokrytką, jeśli za próbę samoobrony miała łapać Perseusa za fraki. Dość powiedzieć, że zaklęcie chyba mu nie wyszło, może mu przeszkodziła, inkantując to swoje… Może to i lepiej.

Kiwnęła do niego głową, kiedy podziękował. Nie do końca wiedziała, co mu na to odpowiedzieć: taka była jej praca, czuwała nad ich bezpieczeństwem, ale to był fakt, że uratowała mu życie. Nie chciała sobie umniejszać i jednocześnie nie chciała obrażać wdzięczności Perseusa, stąd uznała, że to kiwnięcie głową będzie najlepszym, co mogła dać… Tym bardziej, że cały czas starała się zachować czujność, w tych wodach czyhało zbyt wiele niebezpieczeństw, by sobie odpuścić.

Dobrze, że Laurent wraz z Perseusem chcieli związać trytonkę również rzeczywistymi wodorostami, chociaż bardzo wątpiła, by ta zechciała za nimi płynąć w tym stanie… Zaklęcie Victorii musiało ją jeszcze bardziej osłabić, sądząc po większej ilości ciemnej wody obok niej. Sama to na siebie sprowadziła.

Popłynęli za trytonem i Victoria starała się płynąć na samym tyle, by mieć baczenie na plecy trytona oraz swoich towarzyszy. Zerkała na otoczenie, na dno, na dziwaczny budynek. Było tu ciemno, nic nie połyskiwało w wodnej otchłani, i kiedy wpłynęli do wybranego przez Laertesa otworu, Victoria musiała zapalić światełko na końcu swojej różdżki. Tak, byli przez to bardziej widoczni, ale w przeciwnym wypadku niczego by nie widzieli. Dostrzegła składowisko małż i Lestrange zastanawiała się, czy to może tutaj podawano im truciznę, a następnie wypuszczano bliżej siedziby Ultha… Nie mieli jednak teraz czasu tego badać ani się zastanawiać; sprawę należało załatwić od początku, a nie od dupy strony.

Mogła się więc tylko rozglądać.

Zostawianie tutaj tej trytonki było zupełnie niepoprawne. Powinni ją uleczyć, ale leczyć pod wodą? Jak w ogóle? Czy to możliwe? Może nie znał się na medycynie, ale znał się wystarczająco na budowie ludzkiego ciała, żeby sobie zdawać sprawę z problematyki takiego przedsięwzięcia dla człowieka. Pewnie tutaj mieli swoje sposoby na poradzenie sobie z ranami, a nawet na pewno. Takie, których człowiek niezaznajomiony z tymi istotami po prostu nie pojmował. Obejrzał się za trytonką, czego nie zrobił nawet jej pobratymiec.

Krew była wszędzie, a jednak rozmywała się w lazurze wody.

To było zupełnie niepoprawne - zostawienie jej. Wrócimy po nią. I co? Ktoś jej pomoże, a może wywloką ją na zewnątrz, żeby ją opatrzeć? Może miał zacząć myśleć, że ofiary są konieczne? Zaciskały się jego wnętrzności na samą taką myśl. A może robiło mu się bardziej słabo na myśl, że nie przeszkadzało mu to aż tak bardzo jak powinno? Bo nie bolało aż tak. Przez adrenalinę, albo przez to wszystko wokół, może przez to, że miał dość wszystkiego, albo przez jeszcze inny element - nie bolało aż tak.

Zagościła między nimi cisza. Laurent spojrzał na Perseusa tylko przelotnie, kiedy ten postanowił trzymać się bliżej, tylko zupełnie źle to zinterpretował - sądził, że sam czuł się przez to bezpieczniej, więc trochę zwolnił, bardziej dopasował się do tempa Blacka i Lestrange. Wydanie z siebie nawet jednego fałszywego dźwięku wydawało się grzechem, który rozpęta tu piekło. Więc cisza...

Która nieomal została przerwana, kiedy Laurent dojrzał więźnia. Zatrzymał się nagle i smagnął lekko Perseusa ogonem, żeby zwrócić jego uwagę, nim sam skierował się od razu do tego miejsca, by przyjrzeć się mężczyźnie. Wolał nie napotkać na swojej drodze żadnego strażnika, więc wstrzymał się przed wpłynięciem do wnętrza, zaglądając dość niepewnie do środka. Czy to w ogóle był czarodziej czy jednak wyglądał jak mugol? A może to ten zaginiony, którego szukała Victoria? Jeśli to był czarodziej (po szatach, a może widać różdżką?) to Laurent zakręcił się w poszukiwaniu sposobu na jego uwolnienie, zanim udali się dalej.

– Wydaje mi się, że jesteśmy gdzieś pod wyspą – odezwała się dość cicho w którymś momencie, ale miała nadzieję, że towarzysze ją usłyszeli. Miała takie przeświadczenie już od jakiegoś czasu, ale im więcej błądzili po dziwacznej budowli z wapienia i kamieni, tym bardziej to wszystko jej się sklejało w całość. – Laertesie, czy to miejsce jest połączone z lądem? – nie była pewna, czy jej w ogóle odpowie, ale może akurat… Może w razie czego, gdyby coś poszło nie tak… to ta informacja okaże się dla nich istotna.

Bez pomocy trytona chyba by sobie nie poradzili, zgubiliby się już dobre kilkanaście razy i to na samym początku, nigdy nie dopłynęliby aż tutaj. Po drodze co prawda zatrzymali się, bo Laurent zwrócił na coś… na kogoś uwagę i Victoria przyjrzała się człowiekowi (jednak nie przypominał Bagshota z opisu nijak, może to jeden z zaginionych mugoli? Albo jeszcze ktoś, o zaginięciu kogo nikt nawet nie wiedział?) i teraz raczej nie mieliby go jak wyłowić i tak. Ale to ją tylko utwierdzało: te wszystkie zniknięcia i śmierci na przestrzeni ostatnich kilku lat… To nie był nowy konflikt. Trytony musiały w tym maczać palce już wcześniej, może tym razem się po prostu nasiliło… Albo zwyczajnie tym razem po prostu służby zostały ostrzeżone na czas, w przeciwieństwie do tych pozostałych…

Gdy Laertes wskazał im jeden z korytarzy i nakazał ostrożność, Victoria kiwnęła głową, poprawiając uchwyt na swojej różdżce. Perseus spojrzał na nią, widać myślał o podobnych sprawach jak ona – że Adria kombinowała jak podtruć nieprzychylnych jej trytonów i innych mieszkańców jeziora. A może już wtedy wabiła pojedyncze ofiary do wody; mało ofiar, mniejsze prawdopodobieństwo, że ktoś się połapie. Tylko, że niestety się połapali. Nie mówiła tego wszystkiego na głos, żeby tym bardziej nie straszyć swoich towarzyszy tymi wszystkimi śmierciami, zaginięciami… Bo w tej chwili to już niczego nie zmieniało. Popłynęli dalej.

Jeśli musieli wleźć do tego tunelu, to trudno. Victoria całe szczęście nie cierpiała na żadną klaustrofobię, zresztą to była praca do zrobienia, nie zamierzała odpuścić w takim momencie. Zresztą byli czarodziejami, mieli ze sobą magię – jeśli coś się będzie działo… wapień nie był nazbyt twardym materiałem, poradzą sobie.

– Będę was osłaniać – szepnęła cicho, dając znać, że wciśnie się do tunelu jako ostatnia z trójki. Perseus zresztą stanął na wysokości zadania i popłynął jako pierwszy i to pomimo miny, jaką miał. I Victoria, gdy już znalazła się w środku, starała się być jak najciszej, obserwując wielką salę przez otwory, dzięki którym do środka wpadało światło. Na tym etapie zgasiła już światełko na krańcu swojej różdżki, by przypadkiem nie zwrócić na nich uwagi trytonów, od których odgradzała ich bardzo cienka ściana.

Było wiele elementów tego otoczenia i tej sytuacji wpływających na to, że skupienie było problematyczne. Im dłużej i dalej płynęli tym Laurent miał coraz większą ochotę zawrócić. No bo co z Cyrilem? Co z Esme i Geraldine? Czy oni byli bezpieczni? Zawracanie mądre nie było - ta trójka miała większe szanse na bezpieczeństwo, jeśli zabezpieczą sytuację tutaj. Mugol w bańce też wcale nie prezentował się zachęcająco, żeby go zostawiać. Zabrać go ze sobą, pomóc mu, wydobyć ponad powierzchnię... lecz znów - dopóki sytuacja tutaj nie zostanie uporządkowana próby wyrywania go z tego miejsca były bez sensu. Perseus miał rację: później. Wszystko trzeba było zostawić na później w obliczu sprawy, jaką mieli się zająć. Wypłynął nieco bardziej do przodu, bliżej Leartesa. Miał ochotę mu mówić, żeby zaczął się śpieszyć. Żeby przyśpieszył, żeby wywiązał się ze swojego zadania, żeby w końcu wypełnili część tego, co zrobić mieli. Czy to naprawdę jakaś mara dręczyła to miejsce i Adrię, czy to jej własny umysł zawiózł ją na próg zdrady? Perseus mógł im to powiedzieć. Mógł przekonać się, czy ten fiolet, czymkolwiek był, chronił ją, czy może czerń przynosiła jej takie same myśli, jakie przynosiła Laurentowi? Łudził się, że to było to. Powinien dawno wyleczyć się z naiwności, ale ona ciągle i uparcie wracała.

Niepokój uderzył w jego serce jak dzwon, gdy pojawiło się poruszenie. Niecierpliwość i napięcie rozpłynęły się po jego żyłach. Szybciej. Nie wiemy, co się dzieje, nie wiemy dokładnie, gdzie jesteśmy, nie wiemy, co czeka nas na końcu drogi. Pod wyspą - być może. W zasadzie to była bardzo trafna uwaga i spostrzeżenie od Victorii. Czy to nie na wyspie był Owen? Szukał czegoś, badał, może miało to coś wspólnego z trytonami? Tylko gdzie się podział, skoro zniknął? Teraz bardziej przejmował się tym, gdzie Esme i Geraldine zniknęli i się podziali.