Najwyraźniej jej wiedza przyrodnicza nie była tak duża, jak zakładała, powinna spędzać więcej czasu w książkach, była to dla niej całkiem dobra lekcja, która mocno zachwiała jej pewnością siebie. Wiedziała, że nie jest to zwyczajna roślina, ale spodziewała się, że uda jej się dowiedzieć czegoś więcej. To, co wydarzyło się podczas Beltane zamieszało, dosyć mocno, najprawdopodobniej miało też wpływ na rośliny, Voldemort chyba nie do końca zdawał sobie sprawę z tego, co mogą przynieść jego czyny, z drugiej strony, może właśnie o to mu chodziło? Żeby nie czuli się bezpiecznie. Krwiożercze rośliny mogły skutecznie wystraszyć ludzi, szczególnie, gdy dawały o sobie znać w sytuacjach jak te, kiedy znajdowało się tu tak wiele osób.

Nie trzeba było być Merlinem, żeby domyślić się tego, iż pył jest trujący, najwyraźniej większość osób tutaj obecnych zdawała sobie z tego sprawę, bo zaczęli go rozdmuchiwać. Mniejsza o to, roślina nie była teraz jej głównym problemem. Skupiła się na dzieciach, jak przystało na typową matkę, kto jeśli nie ona pomoże najmłodszym? Na szczęście nie wpadła na to, żeby zabrać tutaj ze sobą Mabel, wtedy pewnie dopiero zaczęłaby panikować, nie zmieniało to jednak faktu, że chodziło o niewinne dzieciaki, nawet jeśli nie była to jej córka. Skutecznie ją to motywowało do działania.

Udało jej się dobiec do nich, nieco przeraził ją fakt, że jest ich tutaj piątką. Piątka płaczących dzieciaków, przełknęła głośno ślinę, nie miała czasu na to, aby jakoś specjalnie zastanawiać się nad sytuacją. Nie mogła udać się z nimi w stronę niebezpieczeństwa, najprościej byłoby pomóc im się wydostać przez drugą część sadu, tam powinni być bezpiecznie, tyle, czy na pewno? Niczego nie mogła być pewna.

- Skarbeńki, musimy uciekać, wiem, że się boicie, ale nie tylko wy, wszystkich nas to przeraża. - Odezwała się łagodnym głosem do dzieciaków leżących na ziemi. - Mam pewien pomysł, może pobawimy się w berka, będziemy biegli w stronę tamtych drzew. - Pokazała dłonią miejsce, o które jej chodziło. - Kto dobiegnie tam pierwszy, ten dostanie ode mnie niespodziankę. - Jeszcze nie wiedziała jaką, ale to był problem Nory Figg z przyszłości, aktualnym problemem było to, aby zapewnić bezpieczeństwo tym dzieciakom. - Gdy dobiegniecie tam, wyczarujemy wielką trampolinę, na której będziecie mogły poskakać. - To powinno pomóc szybko przerzucić ich w bezpieczne miejsce.

Już miała ruszyć z dzieciakami w stronę płotu, aby przerzucić je na zamkniętą część sadu, gdy pojawił się Shafiq, miło, że ktoś poza nią zainteresował się dziećmi. - Spróbuję, ale później ma mi pan pomóc przerzucić dzieciaki przez płot. - Dorośli byli w stanie sobie poradzić sami, w przeciwieństwie do tych niewinnych istot.

Przeniosła wzrok w stronę namiotu o którym wspomniał i machnęła w pośpiechu różdżką, mruknęła pod nosem zaklęcie, nie będąc do końca pewna, czy jej się uda zamienić namiot w konfetti, bo nie oszukujmy się, panna Figg była rzemieślnikiem, a nie magiem i zdawała sobie z tego sprawę.

Nie zwróciła uwagi na to, czy jej się udało, czy nie udało. Co innego było ważne. - To trzy, cztery, kto pierwszy przy płocie ten wygrał! - Krzyknęła jeszcze do dzieci.

Philip nie chciał się przekonać o tym, z czym wiąże zetknięcie z tą chmurą. W tak istotnym momencie magia go zawiodła i postawiła go w konieczności polegania na innych czarodziejach, którym udało się rozwiać tę niewątpliwie toksyczną chmurę. Nie zamierzał jednak chować swojej różdżki, tym bardziej, że zagrożenie nie zostało jeszcze zneutralizowane. Porastające te pnącza macki wciąż mogły uwalniać chmury tego toksycznego gazu i same pędy wciąż mogły ich atakować. Jakby na potwierdzenie swoich przypuszczeń jedna z zielonych macek atakowała Penny, a kwiaty pęczniały mogąc uwolnić swoje toksyczne wyziewy.

Do jego uszu dotarł także donośny głos Morpheusa, wydającego mu polecenia. Philip nie lubił słuchać i wykonywać poleceń za wyjątkiem kilku sytuacji - tej, w której się znaleźli w żadnym stopniu nie mógł zakwalifikować do jednej z nich. Niemniej nie zamierzał przypominać mu o tym, bo nie był na to czas ani miejsce. Wszyscy znajdowali się w niebezpieczeństwie i z tego względu zamierzał spróbować ochronić pannę Weasley. Gdyby jednak wiedział, że Longbottom zamierza rozpalić jeszcze bardziej ten wieczór to starałby się wybić mu to z głowy. Nie brakowało tutaj łatwopalnych obiektów. Przebywali w sadzie.

Postanowił w pierwszej kolejności wytworzyć tarczę chroniącą rudowłosą (podjęta przez nią decyzja o ucieczce nie wydawała mu się rozsądna) po czym sam zamierzał spróbować za pomocą machnięcia różdżką i wytworzoną w ten sposób siłą przeciąć te pnącza licząc, że to zdoła je powstrzymać przed atakowaniem ich i sprawi, że wpełzną z powrotem pod ziemię. To sprawiało, że działanie zaordynowane przez Anthony'ego bardziej sprzyjało jego przekonaniom, choć byłoby dobrze gdyby on i Morpheus uzgodnili wspólny front.

Może nie była jakimś wspaniałym magiem, ale udało jej się zamienić ten nieszczęsny namiot w konfetti. Jak widać panna Figg w sytuacji zagrożenia czasem potrafiła nawet rzucić zaklęcie. Kto by się spodziewał... na pewno nie ona sama.

Niestety nie poszło jej jakoś wspaniale z dzieciakami, ale się nie poddawała. Nadal próbowała je przekonać do tego, aby jej posłuchały. - Mama i tata teraz wam nie pomogą. Musicie podbiec do płotu, pomożemy wam stąd uciec. - Spróbowała je przekonać nadal łagodnym tonem głosu, chociaż zaczynała się coraz bardziej martwić o to, że jej nie posłuchają.

Póki co jednak mieli szczęście, bo Anthony wyczarował tarczę, która skutecznie broniła ich przed krwiożerczą rośliną, nie zmieniało to jednak faktu, że powinni zabrać stąd dzieciaki, albo same mogły się stąd zabrać, tak jak im już sugerowała.

- Nie ma sensu ryzykować, nie może pan ryzykować. - Rzuciła jeszcze do Shafiqa. Oczywiście, jeśli będzie chciał to zrobić to mu nie przeszkodzi, ale jej zdaniem było to zupełnie bezsensowne.

Norka była dobrej myśli, wierzyła w to, że nikomu nie stanie się tutaj krzywda, w końcu w ogrodzie było wiele osób, które były wprawione w czarowaniu, jakoś powinni ogarnąć to wszystko.