Chętnie uczestniczył w konwersacji z udziałem Agnès, jak i towarzyszącej mu Sophie. Nadejście rodziców dziewczyny postrzegał jako swoiste zakłócenie w ich planach na ten wieczór. Jego oczekiwania co do tego wieczoru gier hazardowych można było podsumować: szampańska zabawa. Nie brakowało mu kobiecego towarzystwa, nie zabraknie mu pieniędzy a alkohol będzie lał się strumieniami. Będzie też mógł raczyć się tymi wszystkimi smakołykami.

— Podejdziemy do nich niebawem. — Zapewnił swoją towarzyszkę, unosząc w tym momencie kąciki ust w delikatnym uśmiechu. Nawet jak zupełnie nie zdawał sobie sprawy z tego, co działo się pomiędzy członkami tej rodziny, to i tak zdążył zaobserwować pewne rzeczy - niuanse skomplikowanych relacji między krewnymi, jak chociażby ojcem a córką. Widocznie nie istniała rodzina idealna.

— Dowiesz się pierwsza, ciociu. — Utwierdził w tym przekonaniu starszą czarownicę, do której zwrócił się i tym razem po francusku. Prawdopodobnie było to jedno z wielu kłamstw, którymi regularnie ją karmił. Posłał kobiecie pełen wdzięczności uśmiech.

— W moim odczuciu to dobry interes... nie tak dobry jak inwestowanie w gorzelnictwo. — Zabrał głos. W jego odczuciu świece i kadzidła potrzebowała tylko pewna grupa ludzi, natomiast alkohol będzie zawsze się sprzedawać.

Tym razem to on znalazłszy się w ogniu pytań ze strony ojca rudowłosej otwierał usta aby odpowiedzieć na zadane mu pytanie. W tym jednak ubiegła go Sophie. Częściowo był w stanie się zgodzić się, co do tego, że obecne otoczenie przytłoczyło młodą Mulciberównę, która zdawała się zupełnie inaczej zachowywać przed spotkaniem z rodzicami, którzy rzucali zbyt długie cienie. To było coś, co znał z czasów, kiedy wiódł swoje prawdziwe życie.

Nie zamierzał utrudniać ojcu kontaktów ze swoją córką, nawet jak wychodził z założenia, że jedno męskie ramię z zasady wystarczało kobietom. W tym przypadku to miało być jego ramię zamiast tego ojcowskiego. To też do niego powinno należeć pytanie swojej towarzyszki o to, czy czuje się dobrze, zechce się przewietrzyć czy może opuścić posiadłość jego ciotki. Jedno było pewne - wszystkie rozmowy rodziców z córkami będą musiały poczekać - nie po to zaprosił piękną dziewczynę na takie przyjęcie, aby oni popsuli ten wieczór. O ile to nie miało już miejsca.

— Zapewniam panią, że pani pasierbicy włos z głowy nie spadnie. — Poinformował kobietę, która do nich podeszła na chwilę. W tym aspekcie wydawała się być bardziej rozsądna od swojego męża.

— Akurat finansami nie powinnaś się martwić podczas tego wieczoru. — Postanowił w tym momencie zabrać głos jako ktoś, komu organizatorka tego wspaniałego przyjęcia nie szczędziła galeonów. Mógł je rozdysponować wedle własnego uznania, w tym przekazać ich część Sophie tak aby zabawiła się jak najlepszy i przyniosła mu szczęście oraz dostatek. Jak zostaną sami to będą mieli okazję szczerze porozmawiać. — Ile razy to ja zapomniałem portfela to nawet nie zliczę. — Mrugnął do niej porozumiewawczo, uśmiechając się ze zrozumieniem. Ile w tym było prawdy to wiedział tylko on. Teraz była przy nim i podczas tego wieczoru mógł spróbować uchronić ją przed złą macochą i surowym ojcem.

— Zechce pan towarzyszyć nam w drodze do tego stołu wymiany? Ja również jeszcze nie wymieniłem galeonów na żetony. — Zwrócił się stanowczo i zarazem uprzejmie do pana Mulcibera, stawiając w ten sposób pewną granicę. Jest przecież towarzyszem Sophie i to nie miało ulec zmianie przez cały ten wieczór. — Jeśli nie to musimy pana przeprosić. — Dodał po tym jak jego ciotka zdecydowała się ich opuścić celem przygotowania się do wzniesienia toastu. Nie powinni dłużej zwlekać, gdyż nie mogli tego przegapić. A przecież nie mieli w dłoniach kieliszków szampana. Na szczęście... obsługa tego przyjęcia temu zaradziła.

— Dokonamy wymiany po toaście, petit écureuil. — W pierwszej kolejności zapewnił swoją towarzyszkę, a dopiero potem jej ojca... jeśli nadal przy nich stał. Przemowy swojej ciotki wysłuchał z prawdziwą przyjemnością. Była to nad wyraz przemyślana wypowiedź. Taki toast bardzo mu odpowiadał. Po jego wygłoszeniu wzniósł swój kieliszek i upił pierwszy łyk szampana.

— Bonsoir monsieur Flitwick. Chcielibyśmy dokonać wymiany zanim zasiądziemy przy stole... z ruletką, jak sądzisz moja droga? — Poinformował tego czarodzieja, przed którym złożył równo odliczone pięćset galeonów. Zwrócił się do swojej towarzyszki.

Zaśmiała się cicho, kiedy Longbottom wspomniał, że teraz jest oczkiem w głowie swojego ojca. Może było w tym trochę prawdy, od zawsze była jego ulubienicą, miało na to wpływ pewnie to, że była jego jedyną córką, przy okazji najbardziej podobną charakterem do Gerarda. Pozwalał jej naprawdę na wiele, w końcu dzięki niemu mogła zajmować się tym, co potrafiła najlepiej. Sam wyszkolił ją do tego, aby stała się wybitnym łowcą. Byli tacy ojcowie, którzy nie pozwoliliby swoim córką biegać z kuszą po lesie, jej nie miał z tym najmniejszego problemu. Był z niej dumny. Kupił jej nawet ostatnio konia, bo wspominała, że ma chęć się nauczyć jeździć. To musiało coś znaczyć. Geraldine odwdzięczała się ojcu swoją uwagą. Zawsze znajdowała dla niego czas i godnie reprezentowała ich rodzinę wśród innych czystokrwistych, chociaż kiedyś tego nienawidziła. Wiedziała jednak, że sporo aktualnie spoczywa na jej barkach, bo Astaroth trochę został ograniczony swoją klątwą. - Nie dam rady stracić w jedną noc naszego całego majątku, nawet jeśli bardzo się postaram. - Nie ukrywała wcale, że jest obrzydliwie bogata, chociaż Erik na pewno zdawał sobie sprawę z tego, że Gerry średnio zależy na majątku, nie była to wartość, którą uważała za najważniejszą. - Naprawdę myślisz, że nieźle sobie poradziłam na Lammas? - Dodała jeszcze trochę ciszej, mógł zauważyć w niej zwątpienie. Rzadko kiedy występowała publicznie i nie było to coś, w czym czuła się pewnie. - Tak właściwie to chyba nie zdążyłam ci podziękować za to, że zgłosiłeś się do tej zabawy na scenie. - Wypadało to zrobić, miała wrażenie, że gdyby nie Erik, to nie byłoby tak kolorowo, bo kiedy postanowił zaangażować się w jej pokaz od razu znaleźli się kolejni chętni.

- Nie widzę sensu, żeby ich uciszać, niech gadają. - Pannie Yaxley zupełnie nie przeszkadzały te wyssane z palca plotki, zdecydowanie wolała, żeby gadali takie głupoty, niż zaczęli faktycznie śledzić jej poczynania, wtedy dopiero powinna zacząć się martwić. Na całe szczęście jeszcze nikt nie zaczął zbyt wiele gadać o Thoranie. - Tak, ponoć też pojechałeś za mną do Windermere bo wybrałam się tam z kochankiem i zakończyliśmy nasz romans. - Uśmiechnęła się pokazując zęby. Niezmiernie ją to bawiło. - Myślę, że już pisali coś o upijaniu się, na pewno, zbyt wiele razy robiliśmy to razem. - Znali się w końcu tyle lat, że ciężko było zliczyć ile przyjęć spędzili w swoim towarzystwie.

- Bardzo dobry wybór! - Najwyraźniej ucieszyło ją to, że będą się raczyć tym samym trunkiem. Nie było tu może baru, ale stół, spróbowała wypatrzyć na nim dokładnie tego, czego szukali. - Jest! - Sięgnęła po dwie szklanki, jedną wręczyła Erikowi, drugą trzymała w lewej ręce, upiła z niej niewielki łyk. Nie zamierzała się schlać przed tym, jak zaczną grać, nie żeby jej umysł bez alkoholu należał do szczególnie błyskotliwych, ale zawsze mogło być gorzej.

Skierowała swój wzrok w stronę w którą pomachał Longbottom, była ciekawa, kogo znajomego wypatrzył w tłumie. Sama Yaxley miała wrażenie, że pojawiło się w tym miejscu wiele znajomych twarzy, ciekawe kogo dziś ogra, albo kto wyjdzie stąd z jej pieniędzmi.