Nastrój płynął przy stole, rozlewając się niczym rzeka pozbawiona koryta i celu. Nie odpowiadało mu to, jakby realnie woń nadgnitej wody wgryzała się we wrażliwe nozdrza. Ekscytacja z wyjścia, z maskarady, ze spotkania z rodem Delacour, czy choćby z szansy wyrwania dla siebie kilku chwil więcej z Erikiem, dogasała szybciej niż zakładał. Gra nie bawiła go, Morpheus drażnił manierą, rozmowa nie kleiła się w tak różnorodnym towarzystwie, a on nie miał ochoty być tego dnia klejem, który zabawiałby wszystkich.

Może to kwestia zmęczenia, minęło ledwie trzy dni od incydentu w teatrze i nawet jeśli eliksiry działały swoje cuda, na twarzy próżno było szukać siniaków, to był wciąż osłabiony. Był wciąż w procesie regeneracji.

Może to kwestia tego, że wolałby, o zgrozo! pić paskudne piwo w innych okolicznościach, niż raczyć się wybornym francuskim winem tutaj.

Skrzywił się na słowa Lorraine i odruchowo przejechał dłonią po swojej głowie.
– Może słońce zbyt mocno rozjaśniło mi włosy, ale błagam... ja i morskie fale? To po prostu ze sobą nie współgra. Idź jednak i pamiętaj, że bez dwóch oboli nie ma przejścia – dodał w roztargnieniu, po czym różdżkom transmutował tacę w srebrzystą sakiewkę, w której łatwiej mu było przemieszczać się z drobnicą.

– Chyba przed tymi atrakcjami muszę jeszcze zaczerpnąć powietrza. Wybaczcie proszę, widzimy się za moment. – Pożegnał się dziwnie nieobecnym tonem z pozostałą dwójką i wyszedł z pokoju do gry, kierując się na moment ku balkonom.

Nie dostrzegał, a może raczej nie chciał dostrzegać rozdrażnienia Anthony'ego. Czy wynikało to z frustracji? Braku humoru? A może tego, że w niezobowiązującej rozmowie padło nazwisko Malfoy w powiązaniu z jego własnym? Erik wypuścił powoli powietrze z ust, obserwując, jak kolejne osoby podnoszą się z miejsc, zgodnie z sugestią krupiera. Obrócił głowę, aby wbić na moment spojrzenie w plecy Shafiqa.

Wiedział, że tego rodzaju wyjścia nie będą łatwe. Przed paroma tygodniami złożyli sobie dosyć poważną obietnicę i chociaż początek miesiąca ułożył się dla nich zaskakująco dobrze, biorąc pod uwagę wspólne obchody Lammas, tak... Reszta miesiąca już tak dobrze się nie układała. Nawet ostatnie wyjście do teatru okazało się skalane interwencją porywaczy. Erik wypuścił głośno powietrze z ust. Nie, to nie była odpowiednia pora, aby to roztrząsnąć. Pokręcił głową i zerknął na swoją opokę.

— Zapraszam panno Yaxley — odezwał się do Geraldine, kiedy reszta zebranych zaczęła zmierzać z powrotem do głównej sali. — Zobaczymy, co też przygotowała dla nas gospodyni... Może chwila rozrywki nam się przysłuży. Czuję się oskubany przez Eden, wiesz?

Po tych słowach wstał od stolika, biorąc przyjaciółkę pod rękę i prowadząc w stronę tego całego zbiegowiska. Kompletnie nie rozumiał idei nagłego przerwania rozgrywki, skoro ledwo zostali powitani i zaproszeni do gry. Z drugiej strony, rzadko kiedy angażował się tak mocno w przyjęcia organizowane przez Agnes. Może to była jakaś tutejsza tradycja? A może kobieta tak się ucieszyła z tego, jakie grono zdołała zgromadzić tej nocy pod swoim dachem, że chciała im podziękować i... Znowu życzyć owocnej gry?