Czy gdyby wszyscy znali prawdę, głębię jego myśli, patrzyliby na niego inaczej? Widzieliby tego węża, który przecież potrafił przewidzieć pewne zachowania, a i tak kusił? Widzieliby to, co widział on - teraz, kiedy trzymał drugą szklankę, a fale ciepła ogrzewały już nie tylko z zewnątrz, jak w wodzie. Ogrzewały od wewnątrz skuteczniej niż herbata, o której zaparzenie prosił. Gdyby tylko Astaroth był ciepły, gorący, pełen życia... nie pozwoliłby mu wyjść z tej wanny, dopóki by nie zaspokoił potrzeby bliskości, której nie mógł zaspokoić żaden słodziutki i niewinny przytulas. One wypełniały jego potrzebę bliskości tylko w idiotycznie malutkiej części. A gdyby Laurent znał myśli wampira - bałby się bardziej? Na pewno. Wszystkie te niedomówienia, niedopowiedzenia, które zostawialiśmy na brzegu, jakby nasz świat był łódką gotową do rejsu, były po coś. Istniały po coś. Nawet jeśli Astaroth wydawał się tak prostym i szczerym człowiekiem... wampirem. A potem zastanawiał się, czy to nie jest największy manipulant, z jakim przystało mu się spotkać, ale chyba nie. Chyba gorszy był The Edge, którego obecność tutaj wyłoniła się w jego głowie jako coś niezbędnego i potrzebnego. Sam nie wiedział, czemu. Bo liczył na to, że to on tutaj będzie częściej? Że mu naprawdę pomoże? Zamiast tego przesiedział dzień w jeziorze z wampirem i miał teraz przesiedzieć z nim noc. Wcześniej sądził, że to może być Philip. Że to on się nim zajmie tak, jak tego potrzebował. Jeszcze wcześniej - Kayden. Nabrał głębszego tchu i przysunął dłoń do ust. Nie chciał znowu wybuchać płaczem. To chyba to hasło o psach powiodło jego myśli w kierunku Fleamonta. Odsunął dłoń i zamiast płaczu był uśmiech - krytyczny, zmęczony i smutny, ale uśmiech w odpowiedzi na pierwsze zdanie wypowiedziane z ust Astarotha.

- Cóż, jesteś od Dumy znacznie przystojniejszy. - Chciał nadać na tej nucie żartu, którą mężczyzna wysunął. Uniósł na niego wzrok - odebrał niebezpieczną iskrę, która bardzo chciała sięgnąć lontu dynamitu. Rozpalić go. Spoglądać, jak będzie błyskawicznie się spalała i dążyła do tego, żeby nastąpił wybuch. Tylko jaki wybuch by ich tutaj czekał? Z jednej strony szukał czegoś niegrzecznego, z drugiej nie szukał wcale. Nie spędził dnia z Astarothem, bo czegoś od niego chciał. - Astaroth. - Odezwał się w końcu takim samy tonem, jakim zwracał się do Dumy, żeby zwrócić jego uwagę. - Be a good boy. - Kręcili go grzeczni chłopcy? Nie. Kręcili go niegrzeczni chłopcy, którzy dla niego chcieli być grzeczni. Którzy nie byli tacy prości do owinięcia sobie wokół paluszka, którym trzeba było poświęcić czas i którzy chcieli warować przy jego nogach. Tacy, którzy mieli kły, szpony i mogli go rozerwać, gdyby tylko..! I nie robili tego. To była władza. A władza podniecała Laurenta.

- W obu tych przypadkach chyba zemdlałbym w połowie. Co za nieszczęście dla nas obu. - W dużej mierze przemawiała przez niego gorycz, nie pamiętał, kiedy sam był tak pełen cynizmu. Byłoby go więcej, gdyby nie to, że te dźwięki harfy w spojrzeniu były takie smutne. Tak głęboko, spierdolenie smutne. To też poruszało struny w jego wnętrzu w odpowiedzi na to brzmienie - nawet jeśli brzmiał w rzeczywistości tylko głos wampira.

- Nie gardź sobą... To tylko wrażenie, Astaroth. Jesteś żywy. To, że twoje serce nie bije nie znaczy, że ciebie nie ma. Martwe są inferiusy, które nie mają już uczuć, myśli. Ty tu jesteś. Czujesz. Chcesz być lepszy. - Nie powstrzymał się przed oparciem dłoni na odsłoniętym obojczyku mężczyzny, przesunął palcami w dół, na jego pierś, a za swoim dotykiem powiódł oczami. Prosto w miejsce, gdzie serce powinno bić w piersi. - Tak, nie powinno cię tu być. - Myślał podobnie, identycznie, a jednak - oto byli. - Jestem ostatnią osobą, która powinna mówic o walce z pokusami. - Powinien czuć się winny z tego powodu, ale teraz nie czuł nawet malutkiego ukłucia winy. - Sam nie potrafię z nimi walczyć, a gdybym chciał ci pomóc w walce z twoją to nie rozbierałbym się przed tobą i nie łasił do ciebie jak kotka. - Dlatego zasługiwał na krytykę. Dlatego był egoistyczny dupkiem. Za często wystawiał ludzi na testy. - Ale bez wystawiania na pokusę nie ma walki z nią. Bez walki nie ma tresury. Bez tresury - nie ma oswojenia. - I nie było też zwicrowanych myśli, w których fantazjowanie o tym, że jest się pożądanym - w jakikolwiek sposób - była przyjemnym wypełnieniem ego Laurenta.

Nie spodziewał się podziękowania. Nie spodziewał się w ogóle... tego. Tej wylewności. Mówił, że niewiele osób wie, już wcześniej, bardzo szczerze, mówił o tym, że próbuje się kontrolować, ale jest taki niepewny siebie i swoich myśli. To wszystko musiało być niewyobrażalnie ciężkie, a Laurent nie wiedział nawet, jak powiedzieć coś, co brzmiałoby jak chociaż malutkie zrozumienie. Uniósł dłoń i musnął palcem jego policzek.

- To wszystko musi być bardzo ciężkie. Przykro mi, Astaroth. - Tak ciężkie, że powiedzenie "rozumiem, przez co przechodzisz" byłoby zarozumiałością, na którą nawet jego nie było stać. - Och, dziękuję. - Tym razem on. A powiedział to z lekkim opóźneniem po tym, co powiedział Astaroth. - To chyba pochlebstwo, skoro jest się tak pożądanym, że doprowadza to do szaleństwa?

Czym była władza? Ludzie mieli na to wiele odpowiedzi. Laurent tylko jedną. Władza to władza. Może być wypowiadana rozkazami, a może być szeptana do uszka tak, by dostać to, czego chcesz. Diabeł, och tak. Nie miał tutaj pełnej władzy, chociaż był we własnym domu. Ledwo miał władzę nad sobą samym, co dopiero nad Astarothem, który był ciągle nieprzewidywalnym ogniwem. Ukąsi czy nie ukąsi? Zada ból, czy tego nie zrobi? Ten test, jakże arogancki, który mógł przesunąć tę znajomość w kierunku czegoś... złego. Będzie krzyk? Czy nie będzie? Blondyn nawet nie wiedział, czy będzie go od siebie odpychał tym razem, czy może jednak zatonie w tym negatywie zastanowienia, że może to w końcu czas odpocząć. Na zawsze. Myśląc o tym nie mógł nie pomyśleć o Astarothcie - o tym księciu tej bajki, o rycerzu. Ten, który poświęca swoje własne, dobre życie, który szukał czegoś ciepłego, a otrzymuje znów to samo. Śmierć. To była niebezpieczna gra.

- Nie jestem w kondycji na to, żebym pozwolił ci być "gorszy". - Aż sam sobie nie dowierzał, że wypowiedział to mądre zdanie, którego powinien się o wiele bardziej kurczowo trzymać. Przede wszystkim powinno nie być zwykłym hasłem rzuconym wronom na pożarcie, ale... ach, znowu te wrony. Wrony, wrony, wrony, cholerna Wrona. Jak bardzo zły i niedobry Astaroth chciał się stać? Mógł sobie to tylko wyobrazić po uczuciu jego dotyku, po tym, jak brzmiał jego głos, jak na niego spoglądał. Mógł - ale teraz tego nie robił. Wystarczyła pełna świadomość, że wpuszczenie go między swoje nogi byłoby... wspaniałym doznaniem. Puszczenie wodzy, pozwolenie sobie na wszystkie pragnienia. I pomyślenie, że tym razem to wbicie kłów nie zaboli aż tak mocno. Kłamstwo - zaboli. A on tego bólu ciągle nie chciał. - Ach, jaki słodki... - Astaroth nie miał w sobie za grosz charyzmy, ale Laurent jakoś nie wątpił, że miał swój wianuszek fanek, które pożądały jego twarzyczki, jego mięśni i jego naturalnego czaru predatora - był nim jeszcze zanim został wampirem.

Migotek znał aż za dobrze metodykę postępowania z gośćmi Laurenta. Wiedział, kiedy usunąć się z drogi, kiedy zabrać Dumę, kiedy przygotować kąpiel, kiedy wszystko. Jak odprowadzić gości do domu i kiedy jego Pan potrzebował spokoju. Astaroth nie był pierwszą osobą. A jednak tym razem Migotek nie zniknął od razu. Usunął się w kąt, trzymając butelkę alkoholu i obserwował. Ten gość, który był tutaj dzisiaj, był wampirem. I cokolwiek się stało - Duma został sprowokowany, a ten pies nie atakował bez powodu. Przynajmniej tak było z perspektywy samego Migotka.

Laurent Migotka nie widział. Miał zbyt rozjechane zmysły do tego, był zbyt skupiony na Astarothcie i słabości własnego ciała. A teraz serce mu uderzyło nieco mocniej, kiedy te dłonie spoczęły na jego biodrach i zaczęły go przyciągać. To było małe uderzenie strachu i niepewności. Cała ta chwila była coraz bardziej niepewna. Sam jesteś sobie winien. Wyciągnął ręce tak, że jego przedramiona krzyżowały się teraz za głową Astarotha, kiedy ten przyciągał go bliżej i bliżej.

- Nie wiem... nie potrafię sobie wyobrazić jak to jest - stracić to. - Błogosławieństwo? Nie, kiedy było wymienione na to, co ofiarowano w zamian Astarothowi. Wtedy to była klątwa. Tak jak klątwą dla Laurenta było to, że był uzależniony od tego, o czym Astaroth mówił. Mógłby teraz podskoczyć i opleść go nogami - był pewien, że Astaroth by utrzymał ich obu. Och, jakże on uwielbiał kochanków o silnych ramionach. Takich, którzy mogli cuda robić z twoim ciałem i nadawali wszystkiemu swojego tempa. Powoli odsuwał swoją głowę, odsłaniał szyję, dając mu to przyzwolenie do zbliżenia doń swoich ust. Faeria barw, intensywność doznań atakujących jak igły, bo nadwrażliwość wpisana była w stan przemęczenia. Chyba dałby się pożreć za ramiona, które by go tak trzymały - już na wieczność. Mogli się w tym zniszczyć, a za każdym razem Laurent powtarzał sobie, że ma już dość zniszczenia. Chciał czegoś ciepłego - chciał słońca, chciał budować, chciał tworzyć. Tętno przyśpieszało, ale to nie było wcale przyjemne uczucie - nie w tym stanie, w jakim się znajdował. Teraz wręcz malowało mroczki przed oczami, znowu osłabiało kolana. Dopiero uświadomił sobie w tej chwili, że ciągle trzymał szklankę w dłoni - w chwili, w której zamknął powieki, myśląc czy to już alkohol? W chwili, w której ta szklanka mu się z tych palców wyślizgnęła - ale nigdy nie dotknęła podłogi. Tylko dlatego, że Migotek ją pochwycił i odłożył na blat.

- Tak, Astaroth... - Wyszeptał. - Nie... ja tak nie myślę. Ja to wiem... - Nabrał głębokiego, nierównego wdechu w swoje mizerne płuca. - Ale teraz muszę iść... spać. - Wytchnął na drugim wydechu. - Słabo mi... - I trzeci, w którym rozchylił powieki. Kręciło mu się w głowie.

Sam sobie winien. Sam winien. Winny.

Poprawił się trochę w tym ułożeniu, w którym (wiedział dobrze) był ofiarą dla drapieżnika. Możesz pozwolić drapieżnikowi podejść do siebie tylko na tyle, na ile granica bezpieczeństwa zapewni ci możliwość kontrolowania sytuacji. I Laurent czuł się w tej kontroli. Och, gdyby nie czuł to czy by ryzykował aż tak? Chyba? Nie wiem? ... może? Zepsuty gdzieś od środka, przełamany obojętnością wizji na świat, za którym wypłakane łzy obojętności zaprzeczały. Obojętność jednak wobec swojego istnienia? Oj tak. Marzenia o końcu świata, żeby się nie obudzić? Wszystko odhaczone. Dwa potwory ciągnące się w dół, kiedy chcieli wędrować w górę. Tak nie mogło wyglądać życie i nie mogło wyglądać nieżycie. Fantazje o pragnieniach ukazywały się jako koszmary, kiedy uzmysławiałeś sobie, co najlepszego zrobiłeś. Bestii Astarotha było to teraz obojętne i Laurent zdał sobie sprawę z tej cienkiej granicy zbyt późno, albo w ogóle jej nie wyczuł. Powinien się wycofać już w momencie, w którym te dłonie oparły się na jego biodrach, ale zaufał im tak samo jak ufał w tamtej wannie, która jeszcze była pełna, bo Migotek nie zdążył jej opróżnić. Róże. Ich słodki zapach ciągnął się tą wstążką od łazienki za nimi. Za mokrymi śladami na podłodze, które zaraz wyschną. Szybciej niż wyplątanie się z ramion, w których Prewett się poprawiał. Trochę, odrobinę, ale właśnie sprawdzał swoją możliwość ruchu w kleszczach, w jakich się znalazł. Zgodnie z przewidywaniami - nie były one zbyt duże.

- Astaroth... proszę, opamiętaj się. - Miał takie złudne wrażenie, że membrana jego głosu była ledwie jego myślą, bo nie wydostawała się z ust przy tych coraz szybszych wdechach, które jak po złośliwości nie dostarczały odpowiedniej ilości tlenu do jego płuc. Więc te pracowały szybciej. Mocniej. Aż oddechy staną się urywane. Znał ten stan - sądził, że miał go już za sobą. Tak dawno nie miał napadu paniki... A "dawno" było tu dziś liczone w dniach i tygodniach, nie w miesiącach czy latach. Przesunął ręce nad barkami wampira, żeby teraz oprzeć na nich swoje dłonie. Spróbować się odsunąć. Przesunął nawet głowę czując - słysząc - że Astaroth przesunął granicę za daleko i że to już przestała być gra. Przestała być zabawą. Wiedziałem - zdradliwa myśl w głowie, bo brzmiała jakby była usatysfakcjonowana. Usatysfakcjonowana udowodnieniem samemu sobie, że kolejny raz udowodnił, jak ludzie są skłonni do zdrady i że nie wolno im ufać. Że to panicznie bijące teraz serce chcące wyskoczyć z klatki piersiowej Laurenta powinno być złożone tylko morzu - Matce Wodzie i tylko jej. Jej falom, jej pianom, jej niezbadanym głębinom. A przecież Astarothowi nawet go nie oferował - proponował mu tylko odrobinę ciepła. W tej ilości, dokładnie w tej, w jakiej chciał ją odebrać. - Astaroth... proszę, proszę, przestań... - Obrócił swoją głowę, chciał zmniejszyć dostęp do swojej szyi, ale twarz Astarotha już tam była i ani zamierzała się ruszyć. Nacisnął na niego mocniej swoimi śmiesznie słabymi rączkami. Dreszcz przesunął się po całym jego ciele i zatańczył na niej gęsią skórką od pocałunku chłodnych ust.

Krzyknął. Krzyk został zduszony ze spazmu bólu, który sprawił, że zacisnął przez moment palce na jego koszuli. Jakże zdawało się to czułe - to trzymanie go, to głaskanie. Gdzie moja różdżka? Różdżki nie było. Została razem z ubraniami... gdzieś. Gdziekolwiek zabrał je Migotek, który krzyknął "Panie!" zaraz po nim, łapiąc się za długie uszy. Przez moment krew tak mocno szumiała mu w uszach, że w towarzystwie pisku chyba zagłuszyła wszystkie inne odgłosy. Próbował się oddalić od wampira, wyszarpnąć, wyrwać z jego objąć, odpychając od niego.

- Astaroth, puść... mnie... - Uderzył dłońmi w jego barki kilka razy i w końcu, w odruchu, nawet wbił w jego skórę paznokcie, próbował odepchnąć jego twarz, szarpnąć za włosy. - Nie... nie Dumę... idź po... po Vincentiusa. - Dotarło w końcu do niego, że Migotek próbował się wywiedzieć, czy ma iść po Dumę, czy ma go tu sprowadzić. Oddychał już przez rozchylone usta i mylił krople potu z kroplami wody sunących z włosów. Było mu za zimno na pot. A może to był jednak on? Pomiędzy fatalistycznym zmęczeniem w końcu przestał się ruszać. Płonne to były próby. I właściwie - dlaczego walczył? O co walczył? Chciał umrzeć. Miał życzenie śmierci tego dnia, zapadnięcia się w nicość, w ciemność, w próżnię, za którą tęsknił. - Przestań... - Jego oddech zwalniał. Jego mięśnie słabły. Jego serce się uspakajało, a jednocześnie uspokoić nie chciało - tak strasznie próbowało walczyć o podtrzymanie życia tego mizernego ciała, z którego ubywała reszta uświęconej, czystej energii.

Więc to tak? To już? Tak się miało to skończyć?

Umknęła mu chwila, w której wszystko stało się takie ciche. Kiedy on przestał być utrzymywany przez własne nogi i był już podtrzymywany tylko ramionami Astarotha i chyba blatem kuchennej wyspy. Zauważył dopiero moment, w którym jego ręce już bezwładnie zsunęły się z ciała wampira, bo nie miał siły utrzymywać ich w powietrzu.

Nie chcę umierać.

Całe to życzenie śmierci nagle nie miało żadnego znaczenia. Łzy na jego policzkach były świadectwem tego, że chciał żyć. Victoria... Vincent... Atreus... ktokolwiek... Miał zamazany obraz, kiedy spoglądał na ten pusty, ciemny dom. Jego własny dom. Crow... proszę, pomóż mi... proszę... Przesunął palcem po pierścionku, przymykając powieki.

Dla postronnej osoby jakże jednoznacznie mogło to wyglądać. Ciało oparte o kuchenną wyspę, przyciśnięte przez drugie ciało do niej. Szlafroki, mokre włosy, namiętny pocałunek w szyję - jak dwójka kochanków, gdzie nic złego się nie mogło dziać. Nie powinno. Tylko że ciało Laurenta przelewało się przed ramiona wampira.

W którymś uderzeniu jego słabego serca chyba stali się już jednym. W którym? Nie wiedział. Może w którymś-wcale. We wcale-momencie, który gościł im tutaj i spajał w całość. Musieli jednym się stać. Tak ufnie się już o niego opierał, leżał wręcz na nim, przytrzymywany i podtrzymywany, przytulany jak największy skarb na świecie, którym chciał się czuć. Teraz się nim nie czuł. Powoli nie czuł niczego. Znikało potworne zmęczenie, znikały smutki agresji i przemocy, które wbiły się gwoźdźmi w jego mózg, znikały ten potworny bór rozerwanej i przeciętej skóry wampirzymi kłami. Notował tylko obrzydliwe odgłosy połykania tej krwi, ruch języka na własnej skórze i ciepło. To jego własna krew płynęła po skórze, o której wspomnienia chciał zmyć najbardziej. Nie było mu to dane. Ta krew wracała i wracała, klątwa dodana do całego zespołu zapisanych przekleństw.

Nigdy nie sądził, że tego pierścionka użyje. Właściwie rozważał schowanie go w kąt swojej garderoby jako cenny klejnot - zbyt cenny, żeby go wyrzucić, a jednocześnie zbyt bolesny, żeby trzymać go na palcu. Po tym ślubie? Po tym wspaniałym liście? O tak, wcale nie chciał oglądać Edga w tym domu. Jednocześnie (jak każda kobieta) czekał na jego pojawienie się. Wręcz oczekiwał go. Ale jego nie było, New Forest dręczyła kolejna ruina, a jemu przyszło wyjechać - i wrócić dopiero dzisiaj.

Ostatnie, czego się spodziewał, to sięgnięcie po to imię w momencie spotkania ze Śmiercią.

Piękne miała ramiona, przystojne, Laurent przecież za łatwo zadurzał się w mężczyznach z charakterem o silnych rękach, które mogły go przytrzymać w momencie upadania. Kiedy już nie mógł zaufać własnym mięśniom. Oto jesteśmy - och tak, był trzymany. Z największą troską i największą siłą, żeby czasem nie miał szans na wymknięcie się. Padły tu różne słowa. Przesunęły się różne emocje. I już wcześniej jego myśli powędrowały do tej Wrony, która wybrała życie z innym. Co za paradoks, prawda? Nie chcesz kogoś krzywdzić, więc zostawiasz go. Zostawiasz go, a on wyciąga ręce nawet ku samej Śmierci. Nie, ostatnim czego się spodziewał nie było błaganie o ratunek z własnej strony. Nie sądził, że pragnąc umrzeć tak bardzo się wystraszy, kiedy Kostucha zajrzy w jego okienko i zapuka do drzwi. Nagle nie była wcale taka kusząca - ta forma ciemności. Nagle stała się odrażająca, a on przypomniał sobie, jak bardzo chciał żyć - pomimo przeciwności, pomimo trudu, pomimo bólu.

Palący ból zamienił się w pulsowanie, kiedy Astaroth oderwał od niego swoje usta. Odetchnął głośniej słysząc znajomy głos, nawet koniuszki jego warg zadrżały w zaburzeniu świadomości. Bawili się tutaj w bajki, Laurent, swoim stylem bycia, wiele opowiadał, wiele dryfował między chmurami, ale jak szybko role potrafiły się odwrócić? Z obrońcy w napastnika - jak widać wystarczyło tylko parę chwil, żeby śliczna bajka popadła w ruinę. Przyszedłeś. Chciał się odezwać, ale jego świat zawirował wraz z momentem, kiedy Astaroth postanowił się odwrócić.

Starał się zachować jakieś minimum równowagi, ale ręce i nogi miał jak z waty. Prawie jak szmaciana lalka zawisnął w tych ramionach, próbując się złapać miękką ręką jego przedramienia. Udało się? Chyba tak? Chyba poczuł jakieś oparcie pod odrętwiałą kończyną. Przetoczył półprzytomnym wzrokiem po pomieszczeniu, szukając nim Kruka, którego skrzydła bardzo pasowały do pleców Muerte. Rzucały na nich długi cień. A światło? Nie ma światła!

- Crow... - Nie był nawet pewien, czy jakiś dźwięk wydostał się z jego ust, z jego gardła, czy brzmiał już tylko w jego głowie. - pomóż... mi... - Ten głos wybrzmiewał. Tak cicho, że mógł zaginąć w szeleście ruchów.