Nie odpowiedziała mu, nie zamierzała dyskutować o wzajemnym szacunku, bo w sumie najwyraźniej nie istniał. Nie miała zamiaru dalej w to brnąć, spierać się z nim. Niech spierdala na drzewo. Na jej twarzy widać było obojętność, zależało jej na tym, żeby nie widział, że strasznie ją wkurwił. Najchętniej sięgnełaby po papierosa, ale wiedziała, że palenie w lesie nie było wskazane, to też ją kurewsko irytowało, i nie ułatwiało jej przechadzania się po tym lesie. Żałowała, że znaleźli się tutaj tylko we dwójkę, tyle, że teraz nie mogła już cofnąć podjętej decyzji.

Nie wydawało jej się niczym nienaturalnym to, że ją tak do niego ciągnęło. Uczucia, które pojawiły się niby znienacka musiały być bardzo mocno w niej zakorzenione. Nie kocha się kogoś tak mocno przez chwilowy zachwyt. To musiało być coś więcej. Nie kwestionowała tego, tak musiało być, wręcz przeciwnie strasznie podobało się jej to, jak na nią patrzył.

Gdyby tylko wiedziała, że dali się wplątać w jakąś grę, ich umysły zostały oszukane, weszli w rolę jakby nie było w tym nic dziwnego, jakby to było jedyne, co znali. Nie walczyła z tym w żaden sposób, bo nawet przez chwilę nie poczuła, że to może nie być prawdziwe, że to tylko iluzja, że są jedynymi materialnymi bytami w tym dworku.

- Bardzo dobrze się składa, bo to słońce nie zamierza cię nigdy opuścić. - Nie miała pojęcia, jak to możliwe, że żyli bez siebie przez tyle lat. Wtedy czuła, że czegoś jej brakuje, teraz miała wszystko na wyciągnięcie ręki, tuż obok siebie. To było niesamowite. Nie widziała w nim mroku, był najlepszym, co ją w życiu spotkało.

- W bajkach potwory porywały księżniczki, a ty jesteś prawdziwym księciem, a nie potworem. - Może nawet wydawało jej się to atrakcyjne, ucieczka w aurze tajemniczości do miejsca, w którym nikt nie mógłby ich odnaleźć, jednak wiedziała, że na dłuższą metę by się to nie sprawdziło. Zdecydowanie lepiej było zrobić wszystko po kolei, tak jak inni od nich oczekiwali, a później wreszcie będą mogli wieść życie, o którym marzyli.

Wszystko działo się szybko, nie mieli żadnego wpływu na osoby, które ich mijały, teraz byli jednymi z wielu, którzy chcieli uratować swoje życie, właściwie póki co nie miała pojęcia przed czym. Nie wiedziała kto, lub co było zagrożeniem. Nie chciała tego widzieć, pozwoliła się podnieść Charlesowi, zająć mu się wszystkim, chociaż może i ona powinna o nich zawalczyć? Czuła się jednak taka słaba, niedoświadczona, nie posiadała odpowiednich umiejętności, które mogły przydać się podczas walki z zagrożeniem. Była wychowywana w duchu, że kobiety powinny polegać na mężczyznach, nie musiały nigdy sięgać po siłę, tylko czy aby na pewno, przez moment pojawiła się dziwna myśl, że mogłaby sama się obronić, ich obronić, ale bardzo szybko zniknęła.

Charles jej nie zostawił, nadal ją obejmował, nie uciekł stąd sam. Czekał, aż ktoś postanowi im pomóc. To było budujące, przecież była dla niego balastem, nie musiał tego robić, mógł się troszczyć tylko i wyłącznie o siebie. To tylko upewniło ją w tym, że ich uczucie było prawdziwe, że zależało mu na niej całkowicie.

Nie zmieniało to jednak faktu, że znaleźli się w niebezpieczeństwie, na całe szczęście pojawiła się osoba, która zaprowadziła ich na piętro. Beatrice nawet nie zarejestrowała kim była, wtulona w narzeczonego skupiała się tylko i wyłącznie na jego osobie. Nikt inny się nie liczył. W między czasie dotarł do niej głos wuja, jednak nie była w stanie zrozumieć, co mówił, nie mogła się na tym skupić, była za bardzo wystraszona.

W końcu dotarli do jakiegoś pokoju, nie miała pojęcia, gdzie właściwie się znajdują, chyba jej ciotka? tak to była ciotka, zamknęła ich w środku, tylko dlaczego na klucz? Na pewno chciała ich bezpieczeństwa.

Charles posadził ją na szezlognu, dopiero teraz pozwoliła swoim emocjom wziąć nad nią górę, zaczęła szlochać, nie spodziewała się bowiem, że tyle złego wydarzy się podczas ich zaręczyn.

Trwało to dłuższą chwilę, ale wreszcie się uspokoiła, pomagała jego obecność, to, że znajdował się przy niej - bezpieczny. To było dla niej najważniejsze. Nie liczyli się inni członkowie rodziny, rodzice, nikt, tylko on.

Minęło pewnie z pół godziny, kiedy tkwili obok siebie, aż w końcu postanowiła się poruszyć. Nie mogli tu czekać, szczególnie, że wydawało jej się, że głosy na dole ucichły, przerażała ją ta cisza.

- Charles, musimy pójść zobaczyć co się dzieje, nie możemy tu zostać. - Czuła, że jeśli tak będzie to wydarzy się coś złego, właściwie to nie opuszczało ją to uczucie nawet na moment. Wiedziała, że to się skończy źle, że wydarzy się tragedia.

- Chodźmy. - Znalazła w sobie siłę, aby go o to poprosić. Chwyciła mężczyznę za dłoń, aby ruszyć razem w kierunku drzwi. Okazały się być zamknięte, szarpnęła mocniej za klamkę, nie miała pojęcia jakim cudem, ale udało jej się je otworzyć.

Uchyliła je delikatnie, aby wyjrzeć na korytarz, nikogo jednak tutaj nie było. Nadal towarzyszyła im przerażająca cisza, jakby wszyscy żywi zniknęli z tego miejsca.

Czasem milczenie bywało złotem, postanowiła sprawdzić, czy takie podejście faktycznie ma sens. Może było raczej dla niej nietypowe, jednak podczas kłótni z Greengrassem była skłonna spróbować nowych metod. Zależało jej na tym, aby w końcu to wygrać. Nie miała pojęcia, kiedy się to stanie, bo przecież to był dopiero początek, ale kiedyś będzie musiało dojść do ostatecznego starcia, zamierzała zrobić wszystko, aby je wygrać. Nie miało być łatwo, wiedziała to, ale z drugiej strony wygrana z godnym siebie przeciwnikiem była taką najwspanialszą, a uznawała Ambroise'a za właśnie takiego.

Bardzo szybko jednak jej umysł przestał myśleć o zemście, skupiał się teraz na ciepłych uczuciach, które jeszcze chwilę temu wydawały się nie istnieć. Teraz przejmowały władzę nad jej duszą i ciałem.

Pomysł zorganizowania jednego wielkiego przyjęcia był naprawdę wspaniały. Dzięki temu nie musieli się skupiać na tym, aby organizować kolejne, mniejsze, które miały zadowolić każdego. Pojawili się w tym miejscu wszyscy istotni dla nich ludzie, aby już jutro móc towarzyszyć im podczas dnia, na który tyle czekali. Już jutro mieli wziąć ślub. Piękna suknia czekała na Beatrice w jej sypialni, nie mogła się doczekać, aż wreszcie ją ubierze i wypowie słowa przysięgi.

- Nie mogło być inaczej najdroższy, przecież jesteśmy dla siebie stworzeni. - Dotknęła przy tym delikatnie dłonią jego policzka. Nie mogła nacieszyć się bliskością mężczyzny, właściwie to młodzieńca, mieli przed sobą przecież całe życie, jej marzenie o tym, że wspólnie wejdą w dorosłość, później się zestarzeją miało się spełnić już niedługo.

- Nie wątpię w to, kto jeśli nie ty? - Nikt nigdy nie traktował jej jak centrum swojego świata, wierzyła w jego słowa, była pewna, że nie dałby jej zrobić krzywdy. Nie były to tylko słowa rzucane na wiatr, czuła się wreszcie naprawdę ważna, niby była jedynaczką, rodzice też zawsze wokół niej skakali, jednak to było coś zupełnie innego. On ją pokochał za to, jaka była, a nie dlatego, że musiał. Rodzice kochaliby ją jakaby nie była, bezwarunkowo, on mógł przecież znaleźć dla siebie kogoś innego, ale to właśnie jej chciał. Wybrał ją.

Nie sądziła, że tak szybko będą musieli przekonać się o tym, czy faktycznie będzie w stanie uchronić ją przed potworami. Nie zakładała, że w tym miejscu, wśród znajomych ich osób ktoś postanowi ich skrzywdzić. Nie była przygotowana do takiego biegu wydarzeń. Nie była silna, bliżej jej było do kruchości szkła, nigdy nie musiała się mierzyć z żadnymi trudnościami, dlatego dłuższą chwilę zajęło jej szukanie w sobie siły, aby stawić temu czoła. Nie mogła jednak być bierna, nie mogła pozwolić na to, aby ktoś zabrał im to, o czym marzyli.

Robiła to wszystko dla niego, Charles był dla niej najważniejszy.

- Nigdzie nie pójdziesz sam, nie ma takiej możliwości. - Mógł próbować ją zamknąć w tym pokoju, jednak nie zamierzała tutaj czekać, nie wiedząc co wydarzyło się za zamkniętymi drzwiami. Nie mogła pozwolić na to, aby sam wszedł do jaskini lwa, musiała mu pomóc. Byli w tym razem, czuła jednak, że wydarzy się coś złego, ta myśl nie chciała jej opuścić.

Ona również nie znalazła swojej różdżki, dosyć szybko przypomniała sobie, że zabrali je im, kiedy znaleźli się we dworku. To nieco ograniczało ich możliwości, ale nie zamierzała się bać, musieli stawić czoła temu, co się tam wydarzyło. Musieli sprawdzić, czy ich bliscy są bezpieczni. Przerażająca cisza i mrok przekonywały ją o tym, że coś było nie tak.

W końcu usłyszała skrzypnięcie, pierwszy dźwięk, który dotarł do jej uszu, od kiedy postanowili wyjść z zamkniętej sypialni. Wypatrywała miejsca, z którego dochodził. Dostrzegła mężczyznę, jednak twarz nie wydawała się jej być znajoma. Musiała to być jakaś dalsza rodzina Charlesa, bo ten wydawał się go rozpoznać.

Ścisnęła mocniej dłoń mężczyzny, bo trochę się bała tego, co zaraz się wydarzy.

Zauważyła, że postać nieco się chwiała, nie wydawało jej się, aby ktokolwiek zdążył się już upić, przecież niedawno rozpoczęli przyjęcie, to musiało być coś innego.

Z początku nie chciała odchodzić, nie chciała zostawiać go samego z tym mężczyzną, wyjątkowo jednak postanowiła posłuchać wydanego przez niego polecenia. Światło mogło im pomóc odnaleźć się w tej ciemności. - Już idę ją przynieść. - Pognała przed siebie ile tylko miała sił w płucach, nie chciała zostawiać ich samych zbyt długo, bo czuła, że jeszcze moment, a wydarzy się coś złego. Aura, która panowała w tym pałacu była strasznie nieprzyjemna, nawet osoby sceptycznie nastawione do tego typu praktyk magicznych byłyby w stanie to wyczuć, a Beatrice zawsze była nieco bardziej wyczulona.

Udało jej się znaleźć świecę, wracała do pomieszczenia, w którym się rozstali. Zatrzymała się gwałtownie, gdy zobaczyła, co się dzieje. Jej wuj, zbliżał się do Charlesa, wyglądał jakby chciał mu zrobić krzywdę. - Nieeee - Wyrwało jej się z piersi, było słychać w tym ogromny ból. Czuła, że nie będzie w stanie mu pomóc. Uratować go. Byli straceni.

Zauważyła kuszę, która stała oparta o ścianę. Nie widziała jej tu wcześniej, Beatrice nie wiedziała jak korzystać z tego typu narzędzi, nie miała pojęcia, czy kiedyś trzymała coś podobnego w dłoni. Prędzej łuk, pojawił się jednak dziwny instynkt, który przejął władzę nad jej ciałem. Musiała jakoś pomóc swojemu ukochanemu. Wzięła w dłoń kuszę, nie miała pojęcia dlaczego potrafiła ją sobie ułożyć w dłoni. Nie było to jednak ważne. Nie czekała na dalszy rozwój wydarzeń, wycelowała ją w szamoczących się mężczyzn, nie zastanawiała się nad tym co może się wydarzyć jeśli nie trafi, każda opcja była lepsza od tej, w której jej wuj zrzucał Charlesa za balustradę.

Strzała pomknęła w stronę mężczyzn, Cygnus nie spodziewał się ataku, przez co wypuścił Charlesa z dłoni, bełt który leciał w ich stronę ranił niestety jej narzeczonego, na szczęście jedynie w nogę.

Mężczyzna zaczął iść w jej kierunku, jakby chciał teraz zająć się nią. Tyle, że wydarzyło się coś dziwnego.

Poczuła, że coś wyrwało się z jej ciała. Zobaczyła nad sobą ciemny cień, który unosił się w powietrzu. Odezwał się do niej cicho - Dziękuję... - Najwyraźniej Beatrice nie mogła stąd odejść dopóki nie udało jej się uratować miłości swojego życia przed swoim wujem.

Yaxleyówna zachwiała się w miejscu, dopiero teraz dotarło do niej, że ten dwór był opuszczony. Wypełniały ją dziwne emocje i była pewna, że nie wszystkie są jej. Przypomniała sobie o tym, że nie znalazła się tutaj sama. Ruszyła przed siebie widząc mężczyznę, w którego trafiła.

Znalazła się przy nim bardzo szybko, musiała sprawdzić, czy jest przytomny, przypadkiem przecież postrzeliła go w nogę. - Kurwa mać, Ambroise, wszystko w porządku. - Miała aktualnie gdzieś to, że jeszcze przed chwilą się kłócili, czuła zresztą jakby stało się to naprawdę dawno temu.

Dosyć szybki ruch, jaki wykonała w jego kierunku nie należał do specjalnie przyjemnych. Poczuła, że zaczęło jej się kręcić w głowie, zachwiała się na nogach, ale udało jej się złapać równowagę. Obraz zaczął jej się nieco rozmazywać. Nie została ranna fizycznie, ale czuła, że zaczyna boleć ją głowa. Nie mogła się pozbyć tego dziwnego uczucia przywiązania, które nawiedziło ją zupełnie przypadkiem, a raczej resztki tego, co po nim została. Wydawało jej się, że zaczyna się robić pusta, jakby ktoś wydarł jej serce, a może nawet jeszcze kawałek duszy. Zimny dreszcz przeszedł jej po plecach. Nie miała jednak czasu, aby teraz się na tym skupić, bo kurwa udało jej się zrobić to, o czym marzyła, kiedy zbliżali się do dworku, tyle że wcale nie zrobiła tego celowo. Miała za swoje, zrobiło się jej nawet głupio, że wcześniej była skłonna go skrzywdzić.

- Obojętne, chociaż wolałabym uzyskać potwierdzenie, więc powiedzmy, że pytam. - Najwyraźniej nie było z nim tak źle, jak się jej wydawało, bo nadal kąsał, czyli był sobą. Dobrze, kamień z serca, może nie uszkodziła go za mocno. Oby tak było, naprawdę wolała, aby to nie było nic poważnego, tak naprawdę przecież wcale, ale to wcale nie chciała go zranić, mieli współpracować. Tyle, że nie do końca była sobą, gdy trzymała kuszę w dłoni, ona by nie chybiła, nie było nawet takiej możliwości. Wiedziała, że stało się tutaj coś dziwnego. Potwierdzały to chociażby te ubrania, które mieli na sobie, przecież gdy pojawili się na terenie dworku byli odziani w rzeczy typowe do wyjścia w teren, te stroje wieczorowe musiały się tu pojawić przez jakieś zaklęcie, rytuał, iluzję, chuj wie z jakim rodzajem magii mieli właściwie do czynienia. Nie potrafiła tego do końca wyjaśnić, bo a to ciekawostka! zupełnie nie znała się na tych umiejętnościach związanych z mieszaniem w głowie. Nigdy jeszcze nie spotkało jej nic podobnego, to wszystko, co wydarzyło się przed chwilą było takie realne, jakby faktycznie miało miejsce.

- Nie umiem za bardzo. - Westchnęła rozczarowana, bo nie nadawała się do udzielania pierwszej pomocy, nie potrafiła mu jej zapewnić, była na siebie wkurwiona, że znowu wychodziły jej takie braki. - Chyba, że mnie poinstruujesz. - W końcu on się na tym znał, gdyby przeprowadził ją przez procedurę pewnie byłaby mu w stanie pomóc, naprawdę chciała to zrobić.

- Pójdę poszukać, nie ruszaj się stąd. - Dodała jeszcze nie wiadomo dlaczego, bo przecież z tą nogą zapewne nie mógłby się nawet podnieść. Zdecydowanie była zestresowana całą sytuacją, która im się przydarzyła. Nie czekała, ruszyła na dół po schodach, aby poszukać jego rzeczy. Dopiero teraz dotarło do niej, że rezydencja nie wyglądała tak, jak ją zapamiętała kiedy się tutaj pojawili. Budynek w tej chwili faktycznie wyglądał, jakby niedługo miał się rozsypać, a przecież dałaby sobie rękę uciąć, że byłaby w stanie odtworzyć to, jak było tutaj kiedyś, w czasach jego świetności. Dziwne.

Nie znalazła jego torby na dole, postanowiła więc wyjść na zewnątrz, dostrzegła daleko na trawie ich rzeczy, a przynajmniej okrycia wierzchnie i jego ekwipunek. Podbiegła więc po to, a po chwili znowu znalazła się w dworku i wspinała po schodach. Okropnie ją to zmęczyło, chociaż przecież nie był to praktycznie żaden wysiłek dla kogoś o jej sprawności fizycznej.

Rzuciła rzeczy tuż obok mężczyzny, sama w końcu przykucnęła przed nim. - Co mam robić? - Kurewsko bała się, że nie podoła, że tylko mu zaszkodzi, starała się jednak wierzyć, że uda jej się mu pomóc.

- Mogłam trafić w głowę, wtedy byłoby mniej w porządku. - Dodała jeszcze na rozluźnienie atmosfery, chyba trochę na pocieszenie siebie, bo czuła się źle z tym, że go raniła. Naprawdę nie chciała tego zrobić. Miała nadzieję, że było to tylko draśnięcie i że nie przyniesie jakichś większych komplikacji. Krew, która wylewała się z rany zupełnie jej nie przerażała, bo Yaxleyówna przywykła do widoku posoki. Nie było to dla niej nic nowego, nic co wzbudzałoby obrzydzenie i powodowało, że czuła się nieswojo. Nie była wrażliwa na takie sposobności, na całe szczęście, bo brakowało tylko, żeby tutaj zemdlała od tego widoku.

Gerry nie do końca wiedziała, jak to się właściwie stało, że go raniła. Byli razem w tym dworku, żeby wykonać zlecenie, jasne, coś mogło pójść nie tak, ale czy, aż tak bardzo? Nie, była wyśmienitym strzelcem, zawsze trafiała tam gdzie chciała, bez względu na to, w jakim niebezpieczeństwie by się nie znajdowała, nigdy nie chybiała. To musiał byc jakiś niefortunny zbieg okoliczności, mimo wszystko, było jej za to naprawdę głupio. Czuła się bardzo źle z tym, że zrobiła mu krzywdę, co też było dziwne, bo jeszcze zupełnie niedawno miała chęć go rozszarpać. Teraz coś się jednak zmieniło, miała inne podejście do jego osoby.

- Mam nadzieję, że to faktycznie prawda. - Pamiętała, że kiedyś usilnie jej wmawiał, że mogłaby się odnaleźć w Mungu jako uzdrowiciel, jasne, były to tylko żarty, co nie zmieniało faktu, że całkiem śmieszne było to, że teraz mogli sprawdzić, czy faktycznie miała w sobie to coś.

- Jasne, to ty dzisiaj jesteś damą w opałach, nie zamierzam przejmować tej roli, zostanę twoim rycerzem. - Rzuciła z uśmiechem, oczywiście nie zamierzała dać się zaatakować czemukolwiek. Nie mogła na to pozwolić, bo miała z tyłu głowy myśl, że Ambroise potrzebował jej pomocy, sam się stąd nie wydostanie, ona go skrzywdziła i to ona była odpowiedzialna za to, aby go stąd dzisiaj wyprowadzić, najlepiej jak najszybciej, bo to miejsce nie miało szczególnie przyjemnej aury. Wolała, aby nie zostawali tutaj zbyt długo.

Gdzieś w ogóle zgubiła powód dla którego się tutaj znaleźli, nie było to dla niej teraz zupełnie istotne. Może pogodziła się z niepowodzeniem misji? Nie było w dworku mężczyzn, których szukali, a przynajmniej nie dawali znaku życia, co oznaczałoby że albo szukali w złym miejscu, albo leżeli gdzieś martwi. Nie miała zamiaru tego sprawdzać, jej priorytetem stała się pomoc, której miała udzielić Greengrassowi.

- Nie mam nożyczek, ale posiadam sztylet. - Mimo tego, że była ubrana odświętnie nadal miała przy sobie jeden z noży, raczej niewielki, który miała przy swojej stopie. Sięgnęła po niego jednym, zwinnym ruchem. Słuchała przy tym uważnie wskazówek siedzącego przed nią mężczyzny. Nie zwlekała, im szybciej będą mieli to za sobą, tym szybciej będą mogli opuścić to miejsce. Rozcięła materiał spodni, przesunęła go tak, aby dostać się do rany, była przy tym bardzo delikatna, aby nie daj Merlinie nie dotknąć go przypadkiem tam, gdzie nie powinna. Syknęła cicho, kiedy zobaczyła miejsce, w które go trafiła. Nie wyglądało to najlepiej, na krótką chwilę odwróciła wzrok i zacisnęła zęby. Musiała się jednak bardzo szybko ogarnąć, żeby móc mu pomóc.

- Zniknęła? - Dziwiło ją to, bo przecież strzała nie powinna rozpłynąć się w powietrzu, zastanawiała się przez chwilę, czy nie byłoby bezpieczniej, gdyby zostawili ją w jego nodze, ale na to było zdecydowanie za późno, zresztą najwyraźniej i tak przepadła w czeluściach.

- Powinieneś wypić swoje zdrowie, nie moje. - Zasugerowała jeszcze, bo w sytuacji w której się znaleźli to byłoby bardziej wskazane. Przyglądała się mu, kiedy pił eliksir, nie miała pojęcia, w czym miał mu pomóc, ale na pewno nie robił tego bez powodu.

- Czy powinnam ci to jakoś zatamować, w sensie jakoś to zawinąć? - Najwyraźniej bardzo chciała już to zrobić, żeby mogli opuścić to miejsce. Nie byli tutaj bezpieczni, czuła to pod skórą, a nie chciała, żeby cokolwiek im się stało. Nie chciała, żeby jemu się coś stało, nie wiedzieć czemu zaczęło jej zależeć na tym, aby doprowadzić go do domu w jednym kawałku. Coś się zmieniło w tym, jak widziała Ambroise'a.

- Ale nie byłoby cię tutaj, kto byłby moją solą w oku? - Wrzodem na tyłku, czy jeszcze czymś innym. Tak, próbowała mu przekazać, że by jej go brakowało, gdyby trafiła go w głowę, w dosyć szorstki sposób, ale nadal się do tego przed nim przyznała, powinien to docenić. Gerry raczej rzadko wspominała o takich rzeczach.

- Trochę chujowo, że muszę ćwiczyć na tobie. - Nie podobało jej się to, bo zdecydowanie nie wiedziała, co powinna robić, był to chyba pierwszy raz kiedy faktycznie miała udzielić komuś pomocy, zazwyczaj po prostu transportowała rannych do uzdrowicieli, ewentualnie wzywała ich na miejsce, w którym byli potrzebni. Nigdy jeszcze nie udzielała komuś pomocy w ten sposób, była to dla niej nowość i nie czuła się specjalnie dobrze z tym, że to akurat Ambroise miał być jej pierwszym pacjentem. Naprawdę nie chciała go skrzywdzić.

- Bez nerwów, wyjmij ten patyk z tyłka, czasem trzeba przyjąć czyjąś pomoc, wiem, że może nie jestem twoją wymarzoną osobą jeśli o to chodzi, ale niestety zostałeś na mnie skazany. - Nie chciała go zirytować, to miał być głupi żart, który potraktował zbyt dosłownie. Najwyraźniej niczego się nie nauczyła po kłótni od której ich relacja się oziębiła. - Przepraszam, jeśli cię to zirytowało. - Powiedziała jeszcze łagodniejszym tonem, naprawdę nie chciała, aby tym razem żywił do niej urazy, zależało jej na tym, żeby zmienił o niej zdanie. Nie miała pojęcia dlaczego. Kiedy znaleźli się w tym dworze coś się zmieniło, coś namieszało jej w głowie, przez co zachowywała się trochę bardziej przystępnie niż zazwyczaj.

- Nie wiem, co się tutaj dzieje. - Dlaczego bełt zniknął? Jak to możliwe, że przedmiot rozpłynął się w powietrzu? Nie miała pojęcia, ale wiedziała, że było to możliwe. Magia nie miała granic, a to miejsce było pełne tajemnic, coś dziwnego się musiało tutaj wydarzyć. Zresztą ten chwilowy spokój wokół nich też nie do końca jej pasował, co jeśli za chwilę znowu coś namiesza im w głowach?

Przełknęła głośno ślinę, gdy wspomniał o tym, że go postrzeliła, uciekła też wzrokiem i zaczęła spoglądać na podłogę. Czuła się temu winna, nie mogła jednak cofnąć czasu, miała wrażenie, że tłumaczenie tego, że wcale w niego nie celowała na nic się nie przyda. Było jej tak kurwesko głupio. Miała być jego wsparciem, okazało się, że sama zrobiła mu krzywdę. Pięknie Yaxley, pewnie nikt nie będzie chciał jej zatrudnić po czymś takim. - Tak, zrobiłam to. - Musiała wziąć to na siebie, przyznać się do błędu, przecież jedno i drugie wiedziało, co się wydarzyło. Przynajmniej częściowo. Faktem było to, że ona mu to zrobiła.

- Nie mam pojęcia jakim cudem to się stało Ambroise, ja naprawdę nie chciałam cię skrzywdzić. - Dopiero teraz podniosła wzrok i wpatrywała się w niego dłuższą chwilę. Mógł zauważyć skruchę na jej twarzy. - Może faktycznie, chujowy ze mnie strzelec. - Dodała jeszcze, chociaż takie słowa nigdy nie przeszłyby jej przez gardło.

Kotłowały się w niej różne emocje. Poczucie winy, tęsknota, niepewność. Nie miała pojęcia, co się z nią działo. Nigdy nie czuła, aż tak dużo, nie potrafiła sobie z tym wszystkim poradzić, to było dla niej zbyt wiele, wiedziała jednak, że nie może sobie teraz pozwolić na takie rozchwianie emocjonalne, bo przez to nie mogła się w pełni skupić na tym, co miała zrobić. Musiała odsunąć od siebie te myśli.

Przestała się poruszać, kiedy wyciągnął dłoń w jej kierunku. Drgnęła delikatnie, kiedy wsunął jej kosmyk włosów za ucho, dlaczego tak reagowała na ten dotyk? Nie miała pojęcia, nie przeszkadzało jej to jednak zupełnie, że wykonał taki gest, wręcz przeciwnie, wpatrywała się w niego dłuższą chwilę wstrzymując oddech, serce zaczęło jej bić w przyspieszonym rytmie.

Kiedy zaczął udzielać jej dalszego instruktażu odsunęła się od niego, aby znaleźć odpowiednie przedmioty w torbie. - Fioletowy eliksir. - Mruknęła do siebie pod nosem. Chwilę trwało zanim go znalazła, ale w końcu jej się udało. - Czy to ten? - Uniosła fiolkę do góry, aby się upewnić, że wybrała odpowiedni. Znalazła też maść i bandaż, chyba miała pod ręką wszystko, czego potrzebowała.

Uśmiechnęła się do niego, gdy wzniósł toast, poczekała, aż wleje w siebie kolejną dawkę eliksiru i wtedy przeszła do rzeczy.

- Uwaga. - Wolała go uprzedzić, że zaraz wyleje eliksir na jego nogę, wiedziała, że to może zaboleć. Zrobiła to szybkim ruchem, chociaż ręce nieco jej się trzęsły, wydawało jej się, że dzięki temu mniej zaboli. Później bardzo delikatnie położyła na ranie maść, bała się, że sprawi mu tym ból. Na koniec przeszła do bandażowania rany. - Do góry. - Poprosiła jeszcze, aby uniósł nogę, dzięki temu mogła zrobić to dokładniej. Chwilę trwało, zanim udało jej się owinąć kończynę, ale skończyła. Nie miała pojęcia, czy jest zadowolona ze swojego dzieła, czy nie, jednak wykonała wszystkie kroki po kolei. - Myślisz, że to pomoże? - Nie odrywała od niego wzroku, chciała wyczytać z jego twarzy, czy się spisała, czy coś po drodze spierdoliła.