Wpatrywała się w niego dłuższą chwilę, czy faktycznie myślał, że zadawanie mu bólu sprawiało jej przyjemność, czy był to tylko kolejny, głupi przytyk? Nie czerpała z tego żadnej przyjemności. Nie mogła jednak zaprzeczyć, że to się nie wydarzyło, tak kiedyś to robiła, ale była do tego prowokowana, odwdzięczała się więc tym samym. - Lubiłam. - Zaakcentowała bardzo mocno to słowo, aby zwrócić uwagę na czas przeszły. - Teraz to już nie lubię. - Dodała jeszcze do niego, jakby nie zrozumiał do czego zmierzała.

Podkreśliła zmianę, która w niej zaszła. Najwyraźniej jej nie zauważył, albo po prostu chciał znowu ją pozaczepiać, to musiała być ta druga opcja, bo nie dało się nie zauważyć tej zmiany. Zachowywała się inaczej, była spokojniejsza, potrafiła ugryźć się w język. Nawet ślepy by to dostrzegł, zresztą sama widziała, że on też nie był taki jak przedtem. Nie mogli przed tym uciec, bo to już się działo.

Spieranie się z nim nie miało najmniejszego sensu, straciłaby pewnie w tej kłótni o jedzenie z godzinę, a skończyła z talerzem w dłoni kolejne pół godziny, a może mniej później. Wiedziała, że nie było sensu z nim dyskutować, a na pewno nie w takiej kwestii. Jedzenie było istotne, zgodziła się z nim, żeby w przyszłości znowu mogła mu zwrócić uwagę jak zobaczy, że zapomina o tej prozaicznej czynności.

- Brzmi idealnie. - Tak, mięso, mięso i jeszcze więcej mięsa. To mogło się udać.

- Niech będzie i brązowa, nie pogardzę żadną. - Tak samo miała z alkoholem, były to dwa napoje, które nie musiały być w jej przypadku szczególnie wysokiej jakości, najważniejsze by choć trochę trzepały.

Spojrzała na niego, gdy urwał swoją wypowiedź. Łatwo było jej się domyślić do czego zmierza, westchnęła jedynie cicho, bo mogłaby się odezwać i po raz kolejny sprowokować niewielką kłótnię, że nie ma racji i że jej dusza jest taka ciemna, jak mówiła, ale ponownie - nie widziała takiej potrzeby. Najwyraźniej pokazała mu coś przez co myślał inaczej. Nie zamierzała się upierać przy tym, jaka to nie jest zepsuta, bo wiedziała, że to były pozory. Kreowała się na taką, a tak naprawdę w głębi była całkiem przyzwoitym człowiekiem, o czym wiedzieli wszyscy, którym była bliska. Nie była to żadna nowość, aczkolwiek wolała, aby nie każdy widział tę część niej. Tak było wygodniej. Nie przeszkadzało jej, że często, gdy pojawiała się w pomieszczeniu ludzie odwracali wzrok i zaczynali szeptać. Było to trochę piętno, które przynisół jej wykonywany przez nią zawód. Jej rodzina od zawsze spotykała się z różnymi reakcjami na to, czym się zajmowała. Przywykła do tego.

- Myślałam, że dasz mi bardziej skomplikowane zadanie. - Skomentowała jeszcze tę tackę, którą przesunął w jej stronę. Cóż, może faktycznie i lepiej, że nie musiała robić nic innego. Niby wyśmienicie radziła sobie z nożami, jednak nie do końca była przekonana co do korzystania z nich w kuchni. Zajęła się więc rozpakowywaniem ich przyszłego posiłku.

- Nie mogło być inaczej, trafiłeś w mój gust. - Tak ogólnie, to raczej nie miała jasno określonego gustu, no ale smoki? To zdecydowanie było coś, za czym przepadała. Na co dzień zresztą nie przywiązywała wagi do tego, co na siebie ubierała, nigdy nie była jedną z dziewcząt, które przejmowałyby sie jakoś specjalnie swoją aparycją, najważniejsza była wygoda. Jedyny wyjątek w jej przypadku stanowiły przyjęcia arytokracji, wtedy faktycznie dbała o to, aby wyglądać dobrze, bo chodziło o reprezentowanie jej rodziny, nie chciała im narobić wstydu na tych oficjalnych spędach.

Poczuła ciepło na policzkach, kiedy parsknął po tym, jak podzieliła się z nim swoimi przemyśleniami na temat kolejnej nocowanki, która zapewne była przed nimi. Trochę ją zawstydziła jego reakcja, ale tylko trochę, dlatego zaczeła się przyglądać temu bekonowi jakoś bardzo dokładnie, byleby tylko nie musieć teraz na niego patrzeć, zrobiło się jej głupio.

- Jasne, już zapominam. - Dodała lekko, jakby jej to w ogóle nie obruszyło. Nie miała nic złego na myśli, zrozumiała aluzję, co do ulubionego motywu literackiego. Naprawdę chciała dobrze, przez to rzuciła tę propozycję, a nawyraźniej wyszło jak zawsze. Powinna się tego spodziewać.

I nie, Geraldine nie czytała tych typowych, babskich książek, ani teraz, ani kiedy była młodsza. Nigdy nie pociągały ją historie o miłości, bo nie potrafiła sobie wyobrazić tych szczęśliwych zakończeń. Nie potrzebowała faceta, aby być zadowoloną z życia, a te opowieści zazwyczaj sugerowały, że to była najważniejsza część życia. Meh. Nie wierzyła w miłość.

Uniosła wzrok znad tego nieszczęsnego bekonu dopiero wtedy, gdy wspomniał o leżance. Nie była już taka purpurowa jak jeszcze przed chwilą, ale policzki nadal ją piekły. - Okay. To całkiem dobre rozwiązanie. - Nie wpadał na nie, bo jednak kupno leżanki sugerowało, że była potrzebna, a to że była potrzebna wiązało się z tym, że ona by się tutaj często pojawiała, nie tylko pojawiała, ale spędzała noce. To wydawało jej się być nieco zobowiązujące, no bo skoro już zamierzał ją kupić, to dobrze by było z niej skorzystać, skoro to robił. Bardzo pokrętne myślenie, dostała swoje kapcie, teraz będzie mieć swoje miejsce do spania, co będzie następne?

Większość czasu, który się znali traktowali się chłodno. Na samym początku był ten całkiem sympatyczny epizod, a później robiło się tylko coraz bardziej ozięble. Miała tego świadomość i zakładała, że tak to będzie wyglądało, ba - tak szczerze, to nawet o tym zbytnio nie myślała, bo miała to gdzieś, dopiero kiedy pojawiał się gdzieś przypadkiem, przypominała sobie o tym, że nie chce mieć z nim nic wspólnego. Teraz było zupełnie inaczej, widziała go w swoim przyszłym życiu, zastanawiała się chociażby, co będą robić w następny weekend, bo zakładała, że spędza go razem.

Uśmiechnęła się, gdy powtórzył w głos jej zamówienie. Niczego nie pomylił, czyli ją słuchał, to naprawdę niezłe osiągnięcie.

- Nie musisz być w zasięgu dźgnięcia, abym trafiła cię nożem, ale to wcale nie oznacza, że chciałaby to zrobić. - Mrugnęła do niego porozumiewawczo. Chciała mu przypomnieć o tym, że to była jedna z jej ulubionych zabawek, bardzo lubiła rzucać do celu. Nie zamierzała poruszać jednak tematu celności, bo definitywnie Ambroise sugerował, że miała z tym problem, ten poranek zaczął się zbyt przyjemnie, aby teraz psuła sobie humor.

- Tak, tak, chyba całkiem nieźle nam idzie ta nauka. - Uśmiechnęła się uroczo, nawet trochę zbyt uroczo, jakby było to nieco wymuszone, bo jednak nie wolała wracać do tych czasów, kiedy strzelali w siebie piorunami z oczu. To co działo się między nimi teraz wydawało się być jakieś takie bardziej słuszne, przynajmniej tak czuła, może też lepsze? Dobrze było widzieć, że mają w stosunku do siebie sporo wyrozumiałości. Nie łapali się za słówka, nie próbowali dopierdolić drugiej osobie, to naprawdę miła odmiana.

Nie miała zamiaru się przed nim otwierać, znaczy trochę przypadkiem to zrobiła, ale nie chciała dalej drążyć tematu. Zastopował ją, poczuła się głupio i pewnie szybko nie wprowadzi rozmowy na podobny tor, właściwie powinna się domyślić, że to coś, co wyczuwała między nimi mogło być tylko i wyłącznie wytworem jej wyobraźni. Za dużo sobie myślała, na pewno o to chodziło.

- Jasne, nic takiego, dotarło. - Zrozumiała aluzję, zgodziła się z nią, zamierzała zapomnieć o tej części rozmowy. Tyle. Miała nadzieję, że on również do tego nie wróci. Tak było lepiej.

Nie, żeby zazwyczaj miała problem z prowadzeniem konwersacji na każdy temat. Tutaj jednak trochę bała się tego, że popsuje to, co udało im się ułożyć. O ile w ogóle można było to nazwać ułożeniem. Tkwili w tym dziwnym układzie, spotykali się niemalże codziennie, teraz robił jej śniadanie, kupował kapcie i myślał o tym, żeby miała gdzie spać. To nie było normalne, nie miała pojęcia, czy tak zachowywali się przyjaciele. Nie miała w swoim życiu podobnych relacji. Jasne, posiadała przyjaciół, ale żaden z nich nie robił dla niej takich rzeczy. Może dlatego też nie wiedziała do końca jak się zachować, w jaki sposób dowiedzieć się o co w tym wszystkim chodziło.

Miała wrażenie, że odpłynął gdzieś na moment, nie słuchał jej, nie przywykła do tego, że ją ignorował, potwierdziło to fakt, że prawie poparzył sobie dłoń. Wspaniale. Skrzyżowała sobie ręce na piersiach i przyglądała mu się przez chwilę bardzo oceniająco. - Nie słuchałeś mnie. - Stwierdziła fakt, który zaobserwowała, nie było w tonie jej głosu jednak pretensji, raczej obojętność. Nie miała pojęcia, czy nudziło go ją jej gadanie, czy chodziło jeszcze o coś innego. Nikt się przy niej nie nudził, to byłby naprawdę spory cios w jej krnąbrne, łowcze serduszko, jakoś by to przeżyła, ale na pewno by ją to zabolało.

Cóż, miała jednak nadzieję, że nie jest to znudzenie, łudziła się, że jeszcze nie była, aż taka męcząca. Szczególnie, że liczyła na to, że będą spędzać ze sobą więcej czasu, że dopiero zacieśniali więzi, nie wyglądał jej na osobę, która trzymałaby się nudziarzy. Zmarszczyła nos, kiedy przyłapała się na tej myśli. Kurwa mać, przecież ona była przeciwieństwem nudy, dlaczego więc usilnie próbowała sobie to wmówić. Bała się, że coś było nie tak i że postanowi odstawić ją w kąt jak zabawkę, którą już nie chciał się bawić. Nie chciała, aby tak się stało, bo naprawdę zaczęło jej zależeć. Właśnie zaczęła sobie zdawać z tego sprawę, to też nie wróżyło nic dobrego. Westchnęła ciężko i pokręciła głową, nie zamierzała już więcej dyskutować ze sobą w swojej głowie, bo nie przynosiło to niczego dobrego.

- Na pewno, nic więcej nie potrzebuję. - Pierwszy wybór był przecież zawsze najlepszym

Oczywiście, że zauważyła tę drwinę, nie brała tego jednak jakoś specjalnie do siebie. Nie przejmowała się opinią innych jakoś specjalnie. Mógł myśleć, co chciał, ale ona była świadoma swoich umiejętności, nad którymi przecież pracowała od lat.

- Cieszę się, że to jasne. - Wiedziała, że się z jej nabija, ale nie dała tego po sobie poznać.

- Jak dużo jest tych klas? - Nie miała pojęcia o tym jak wyglądał jego ranking, czy coś, więc wolała się upewnić, w którym miejscu są. Czuła, że do dopiero początek tego, co mogliby razem stworzyć. Pewnie byłoby to prostsze, gdyby zdecydowali się na szczerość, jednak tej trochę brakowało w ich relacji.

- Tak, ta leżanka to idealne chwilowe rozwiązanie. - Starała się, aby nie wyczuł w jej głosie goryczy. Jasne, spędziła tutaj dzisiaj pierwszą noc, zakładali, że będzie ich więcej, ale szybko to sprostował i zasugerował, że to nie będzie się ciągnęło nie wiadomo ile. To trochę ściągnęło ją na ziemię. Powinna spodziewać się, że prędzej, czy później się rozejdą, zapewne wtedy, gdy uda im się znaleźć rozwiązanie ich problemu. W końcu tylko dlatego tak często się spotykali, czyż nie? Gdyby nie to, to na pewno by się do siebie tak nie zbliżyli.

Mimo wszystko wolała mieć nadzieję, że jednak nie będzie im dane tak łatwo pozbyć się swojej obecności. Spodobało jej się całkiem to, że gdy zaczynała doskwierać jej samotność miała do kogo pójść, jasne nie musiała póki co tłumaczyć powodu swoich wizyt, bo przecież musieli pracować nad rozwiązaniem sprawy, ale może po wszystkim też mogłaby go odwiedzać? Lubiła słuchać tych jego mądrości, chociaż czasami ją irytował tym, że wszystko wiedział najlepiej. Zaczynała jednak to akceptować, jego styl bycia.

Miała wrażenie, że próbowała być przy nim najlepszą wersją siebie. Naprawdę się pilnowała, utemperowała, nie pozwalała sobie na pyskówki, starała się też nie być lekkomyślna. Nie było to dla niej typowe zachowanie, nic raczej nigdy nie robiła na pokaz, nie miała problemu z tym, aby być sobą. Tutaj jednak wyjątkowo zależało jej na jego opinii, nie chciała, aby wziął ją za jakąś nieogarniętą gówniarę, a przecież kiedy ją poznał wydawał się na samym początku polubić ją taką jaka faktycznie była (do czasu felernego zakopania Farciarza w lesie). Może to nie było do końca zdrowe, bo przecież kiedyś pęknie, nie da się pilnować całe życie i temperować na siłę swojego charakteru.

Nigdy też nie miewała problemu z tym, aby pokazać komuś, że jest nim zainteresowana w inny sposób, niżeli tylko przyjaźń, zazwyczaj nie bała się odrzucenia, co mogło się stać, dostałaby kosza i tyle. W tym przypadku lękała się tego, że mogłoby to za mocno zamieszać w tym, co udało im się stworzyć, a zdecydowanie nie chciała tego zepsuć.

- Dzięki za szczerość. - Mruknęła jeszcze. To było zdecydowanie lepsze, niż udawanie, że słuchał. Nie miała tylko pojęcia dlaczego tak się zamyślił, no nic, nie zamierzała w to wnikać, bo im bardziej zagłębiała się w swoje myśli, tym bardziej czuła się nieswojo. Wolała się skupić na tym, co działo się wokół nich, niżeli znowu uciekać w czeluści swojej wyobraźni.

- Jasne, z tym powinnam sobie poradzić. - Akurat to zadanie nie było specjalnie skomplikowane, i raczej nie byłaby w stanie go spieprzyć.

Nachyliła się więc do szafki, którą jej wskazał. Wyjęła z niej talerze, a później sięgnęła po sztućce.

Ruszyła w stronę stołu na którym leżały książki, które miała przeczytać. Ostrożnie położyła je na ziemi, żeby ich przypadkiem nie uszkodzić i dopiero wtedy nakryła do stołu. Kiedy naszykowała im talerze usiadła na swoim miejscu, to znaczy na swoim fotelu i czekała, aż Ambroise do niej dołączy.

- To dobrze, bo ja też. - Yaxleyówna nie miała najmniejszych problemów z nauką, ale działała na zasadzie zakuć, zaliczyć, zapomnieć. Nie zaśmiecała swojej głowy niepotrzebnymi informacjami, skupiała się przede wszystkim na tych dziedzinach magii, które mogły jej się przydać w dorosłym życiu, a że od zawsze wiedziała, czym się będzie zajmować w przyszłości, to wiedziała na czym powinna się skupić. Od najmłodszych lat była przecież szkolona na łowcę, zresztą większość część życia skupiała się nad swoją sprawnością fizyczną. To było dla niej najistotniejsze, jasne czasem posiłkowała się magią, ale w jej przypadku nie był to priorytet, nie oznaczało to jednak, że była przeciętną czarownicą. Należała do klubu pojedynków, gdzie szkoliła się jakże inaczej w walce, tyle, że przy pomocy różdżek.

Westchnęła ciężko, gdy usłyszała kolejne niedopowiedzenie. Zmierzyła go jedynie wzrokiem i wzruszyła ramionami, później co? Ona miała decydować o tym, co będzie później? Nie miała zielonego pojęcia o co mu chodzi. Strasznie ją to irytowało. Przeszkadzało jej to, że nie umieli się określić, trudno jej było odgadnąć na czym stała. Tyle, że sama nie była lepsza, przecież też nie mówiła wprost, miała problem z przekazaniem mu jasnego przekazu, na siebie również była zła. To nie było w jej stylu. Najbardziej wkurwiona była na tę siłę nieczystą, która zaczęła mącić jej w głowie.

- Widzę i doceniam, tylko zastanawiam się po co? - Dlaczego się starał? Zastanawiało ją to. Chciała poznać jego intencje, szczególnie, że nie była w stanie zbyt wiele z niego odczytać. Może nie powinna zadać tego pytania, ale aktualnie przestawała myśleć jasno. Miała wrażenie, że zaczęła się między nimi robić napięta atmosfera, nie, że w jakiś negatywny sposób, ale w powietrzu można by było zawiesić siekierę.

Czy starał się jej słuchać po to, aby się z nią faktycznie zaprzyjaźnić? Nie musiał tego robić, przecież i bez tego się tutaj pojawiała, nie unikała go, bez względu na to co kiedykolwiek mówił, czy miałby powiedzieć. Nie przeszkadzało jej to jaki był, może powinien sobie to uzmysłowić. Bez względu na to co się wydarzy, będzie gdzieś obok. Nie zamierzała uciekać, nie kiedy zaangażowała się w to tak mocno.

Przebywania w jego towarzystwie nie ułatwiał fakt, że nie opuszczało jej dziwne uczucie ciepła, które pojawiało się za każdym razem, gdy na niego spoglądała. Akurat z tym nie była w stanie walczyć, był to odruch bezwarunkowy, jej ciało samo decydowało o tym, jak się zachowywało, zupełnie traciła nad tym kontrolę. Bezpieczniej pewnie byłoby stąd wyjść, tyle, że tego też nie chciała zrobić. Czuła się jak dziecko błądzące we mgle, nie podobało jej się to uczucie.

Czuła jego spojrzenie na sobie, kiedy nachylała się, aby wyciągnąć talerze z szafki, paliło ją w plecy, nie zakładała jednak, że aktem obserwacji był jej tyłek. Na szczęście, bo przecież mieli się tylko przyjaźnić, prawda? Tak ustalili, w sumie nie ustalali tego nawet, ale tak miało być, ona to czuła, on to czuł. Nie mogli sobie pozwolić na więcej.

- Nie zamierzam. - Nie było to w końcu jakieś wystawne przyjęcie, a śniadanie dwójki przyjaciół. Gdyby się postarała pewnie potrafiłaby mu pięknie nakryć do stołu, pomagała wiele razy Triss kiedy przygotowywała stoły na różne oficjalne okazje. Tak, pomagała skrzatce, właśnie taka okrutna była Geraldine, chociaż tamta tego nie chciała nie mogła odmówić pannie Yaxey, gdy chciała udzielić jej pomocy.

Czekała, aż podejdzie do stołu z przygotowanym przez siebie posiłkiem. Zapach, który unosił się w pomieszczeniu uświadomił jej, że faktycznie była głodna. Nie spuszczała wzroku z mężczyzny nawet na moment, miała dobre miejsce do obserwacji z tego fotela.

- Wzajemnie. - Cóż, sięgnęła i po bekon i po kiełbaskę, chociaż czuła, że żołądek jej się zacisnął, kiedy usiadł niedaleko. Powinno jej się udać jakoś to zjeść, musiała się do tego zmusić, jeszcze przed chwilą przecież była głodna. Przesunęła też bliżej kubek z kawą. Wbiła wzrok w talerz i zaczęła kroić jedzenie, bezpieczniej było wpatrywać się właśnie w nie. W końcu powoli wbiła widelec w pierwszy kawałek bekonu i wreszcie wsadziła go do ust.

- Całkiem smaczne. - Skomentowała, gdy go połknęła. Wypadało docenić pracę kucharza.

- i to jak. - Właściwie zawsze było lepiej współpracować z kimś swojego pokroju, przynajmniej zdaniem panny Yaxley. Nie musiała martwić się ocenianiem jej niewiedzy, kiedy ta druga osoba miała podobne podejście. To nie tak, że była zupełną ignorantką, w małym palcu miała podstawy większości dziedzin, ale w tych bardziej skomplikowanych problemach to nie wystarczało. Gdyby przyszło jej współpracować z kimś innym, bardziej sumiennym może byłby w stanie znaleźć jakąś lukę, coś więcej w tym co się wydarzyło. Zresztą to przecież nie tak, że nie mogli skorzystać z pomocy innych osób, na pewno ktoś ze znajomych byłby w stanie im pomóc, nakierować na inny tor. Póki co jednak nie mówili o tym nikomu, we dwójkę angażowali się w sprawę i szukali rozwiązania razem. Nie do końca wiedzieli co im się przytrafiło, więc to też była bezpieczna opcja, omijali plotki na ich temat, które mogłyby się pojawić. Jasne, powinni ufać znajomym, ale wiadomo, że ściany mają uszy nawet w tych najbezpieczniejszych miejscach. Wolałaby uniknąć gadania o wątpliwej jasności jej umysłu. Musiała utrzymać swoją reputację, zresztą spodziewała się, że Ambroise kieruje się tym samym.

Drgnęła jej powieka, kiedy po raz kolejny odbił piłeczkę. Jak dzieci. Nic w tej rozmowie nie było proste, musiała naprawdę bardzo mocno skupiać się na jej przebiegu, aby się nie zgubić. Zresztą mimo, że to robiła to miała wrażenie, że zagubiła się w tym wszystkim już jakiś czas temu. Westchnęła znowu, nie miała argumentu na to dlaczego ma tego nie robić, więc znowu spasowała i się nie odezwała. Robiła to zatrważająco często kiedy ze sobą dyskutowali.

- Wydawało mi się, że przyjaciele po prostu są, nie muszą wykazywać chęci ani się starać, bo akceptujemy ich bez tego. - Najwyraźniej jej wizja przyjaźni różniła się od tej jego. Wiadomo, wypadało wykazywać jakiekolwiek zainteresowanie, aby nie zaniedbać osoby z którą chciało się przyjaźnić, jednak przesadne nadskakiwanie nad nią nie było metodą. Czuła, że coś jej umykało, nie miała pełnego obrazu całej sytuacji, zresztą nie było to tylko przeczucie, miała pewność, że tak jest. Dlatego tak bardzo się irytowała, bo sama pierwsza nie miała zamiaru brnąć w ten temat. Próbowała, nie dał jej odpowiedzi, to postanowiła się wycofać. Potężna łowczyni miała problem z tak podstawową rzeczą jaką była prosta komunikacja.

Gubiła się, błądziła po omacku, do tego sama siebie pilnowała, aby nie przegiąć. To nie był dla niej najłatwiejszy czas. Może skupiali się na nieodpowiednich rzeczach, zdecydowanie łatwiej byłoby jej podejmować decyzje, gdyby miała pewność, że nie ma z tym nic wspólnego ta część, która została wyrwana z niej podczas wizyty w magicznym dworku. To tam wszystko zaczęło jej się mieszać, zastanawiała się, czy też sobie czegoś nie wmawiała, bo jaką miała pewność, że faktycznie to była siła wyższa? Zraniła go, chciała mieć pewność, że nic mu nie jest, przez to zmieniła do niego nastawienie, przecież odpowiedź mogła być taka prosta. Dlaczego nie chciała jej przyjąć i uwierzyć, że to jest prawdziwe? Nie miała pojęcia.

Nie wiedziała, czy to dobrze, ale nie zamierzała mu imponować na siłę. Nie była osobą, która przywiązywała wagę do szczegółów, nie miała pojęcia, czy on by tego od niej oczekiwał. Jasne, mogłaby zaznaczyć swoją obecność w tym mieszkaniu, ale czy te kapcie, które jej kupił już o czymś nie świadczyły. Może powinna pokazać jakąś swoją inicjatywę, ale bała się wpakować z buciorami w jego życie. Działała po omacku. Mogłaby mu przynieść któryś ze swoich skarbów przywieziony z jednej z wielu wypraw, ale nie miała pojęcia, czy by tego chciał. Nie chciała go osaczać, bo nie miała pojęcia czy go tym nie wystraszy, bardzo zależało jej, aby nie popsuć tego wszystkiego, co już udało im się utkać, bo miała świadomość, że coś tam im wyszło. Tyle, że to nie do końca było to, czego chciała.

Sięgnęła w końcu po tę kawę, która była jej pierwszym życzeniem. Podmuchała na kubek, żeby nie poparzyć się wrzątkiem i dopiero wtedy upiła z niej niewielki łyk. Potrzebowała kofeiny, aby myśleć jaśniej, musiała wlać w siebie ten cały kubek.

Zjadła ten jeden, nieszczęsny kawałek bekonu, ale nie czuła, że będzie w stanie wcisnąć w siebie więcej, zajęła się więc kawą, bo zdecydowanie łatwiej było jej przełknąć płyn.

- Nie mam żadnych planów na dzisiaj. - Ostatnio mało polowała, trochę bała się, że nie była w pełni sił, bo nawet gdy od niego wychodziła kierowała swoje myśli ku jego osobie. Ta cała sytuacja powoli pożerała ją od środka. Czuła narastające między nimi napięcie, jednak kiedy zapytał ją o plany na ten dzień pojawiła się nadzieja, że może ma ochotę spędzić go z nią. Lgnęła do niego niczym ćma do światła, chociaż wiedziała, że to ją niszczy. Jeszcze trochę, a pewnie całkowicie się spali, a może pozwoli w pełni zatracić w tym wszystkim.