Zenon Kozioł

klawiszowiec, mugolak, snowidz

Icarus Prewett

Skąd można go znać?

• Jako ucznia Hogwartu: Icarus, jako przedstawiciel rocznika 1955, należał do Slytherinu. Chłopak był dość brutalnie dręczony przez rówieśników, przez bękarcie pochodzenie i niemal przesadne zamiłowanie do historii magii. Nosił w szkole łatkę kujona.
  
• Jako historyka: Po ukończeniu Hogwartu, do 1970 roku uczył się historii pod skrzydłami ojca. Działał w kręgach magihistoryków, a znany jest ze swojej pasji do tematyki starożytnego Rzymu.
  
• Jako barmana: Od 1971 Icarus prowadzi bar zwany "Convivium". Lokal mieści się na Alei Horyzontalnej, stylizowany jest zaś na lokal z epoki antycznej, dokładniej z czasów starożytnego Rzymu. Icarus często stoi za barem, a także on przychodzi, gdy prosi się o "rozmowę z menedżerem".
  
• Jako członka mafii: Icarus wciąż teoretycznie jest aktywnym członkiem "Oka". Może więc być znany niektórym drobniejszym przestępcom, a także dawnym bywalcom Prewettowskich kasyn i zakładów bukmacherskich.
  

Baldwin G. Malfoy

Pierwszy Swego Imienia
Malarz, aktor, hipnotyzer i przede wszystkim huge pain in the arse

Hogwart i dzieciństwo

Chodził do Hogwartu w latach 1963 - 1970 Slytherin. Nie należał do klubu ślimaka (uważał jego członków za bandę lamusów i nerdów). Trzymał się raczej z czystokrwistymi podobnymi mu cwaniaczkami.
Wychował się w posiadłości w Oxfordshire, ale odkąd skończył 14 lat większość czasu w wakacje spędzał na Nokturnie.
Jeśli jesteś mugolakiem, mógł być twoim utrapieniem (nie było mu za dzieciaka po drodze z odmiennokrwistymi).

Rodzina Malfoy i inne rody czystokrwiste.

Jest synem Marcusa Malfoya - młodszego brata zdetronizowanego Ministra Magii, a do tego wyjątkowo  poczytnego historyka magii i religioznawcy. Więc jeśli nie kojarzysz jego, istnieje duża szansa, że wpadła ci w ręce któraś z książek jego ojca (wyjątkowo ciężkostrawna lektura, wierz mi Baldwin zrozumie jeśli stwierdzisz, że “Współczesnym Komentarzem do Skorowidza Czystości Krwii Cantankerusa Notta” grubszym od samego skorowidza, podpierasz rozchwianą meblościankę).
Gdy był młodszy i nie miał większego wyboru, często uczestniczył w życiu towarzyskim bliższej i dalszej rodziny. Zwykle w towarzystwie swojej siostry bliźniaczki. Od kilku lat omija jednak wszelkie bale i przyjęcia, nie mniej jeśli chcesz - mogą się znać z jakiegoś takiego spotkania. Albo lepiej, z urządzonego w sekrecie przed starymi prykami after party.

Kowen Whitecroft  + wszystko co związane z religią

Baldwin jest tam częstym gościem, personalnie zna Arcykapłanów. Poza nabożeństwami, na które zawsze uczęszcza ze swoją siostrą stryjeczną (Lorraine Malfoy) kojarzony może być również ze swoich prac konserwacyjnych na rzecz kowenu - w wolnych chwilach zajmuje się odnawianiem fresków na ścianach świątyni i malowaniem obrazów Bogini.

Teatr Selwynów i artystyczny światek Wielkiej Brytanii

Od 1971 roku Baldwin jest aktorem w The Globe. Dobrym aktorem. Bardzo charyzmatycznym i uzdolnionym. Członkowie trupy teatralnej i londyńskiej bohemy z pewnością go znają.
Ponadto Malfoy jest malarzem (uprasza się o nie przysyłanie próśb o odmalowanie kuchni). Co prawda jego prace nigdy nie zawisły w muzeum, nie organizuje też wernisaży, a on sam nienawidzi samej idei Organizacji “Muza”, to niewątpliwie o sztuce można z nim rozmawiać godzinami. Ta jego - jest zwykle przesiąknięta magią, religijną symboliką i balansuje na granicy szeroko rozumianego horroru. Prowadzi własną “Galerię Sztuki” na Podziemnych Ścieżkach, ale na specjalne życzenie może przygotować portret pośmiertny. Więcej informacji można otrzymać w Zakładzie Pogrzebowym…

… Necronomicon

Nokturn jest “jego” miejscem. Baldwin Malfoy rozsiadł się w tych dzielnicach, z czasem odnajdując się również na Podziemnych Ścieżkach. Jednak najważniejszy zawsze pozostaje Necronomicon. Jeśli znasz jego właścicielkę Lorraine Malfoy, na pewno będziesz znać też Baldwina.
Co prawda nie operuje na nieboszczykach, ale często można go znaleźć z nosach w księgach rachunkowych zakładu, gdy zasiada na wysokim stołku za ladą.

Podziemne Ścieżki (głównie: Madame Fontaine, Orfeusz, Galeria Sztuki “Eurydyka”)

Jego głównym sojusznikiem na Podziemnych Ścieżkach jest niewątpliwie Orfeusz, w którego towarzystwie Baldwin spędza najwięcej czasu. Patrząc na ich relację, osoby, które nie znają zawiłości drzewa rodzinnego Malfoyów raczej w 99% przypadków sądzą, że są sobie ojcem i synem.
Trzyma się blisko również Madame Fontaine, choć formalnie nie należy do grona jej szczurów. Ze względu jednak na bardzo dobrą znajomość Katakumb, Baldwin często przyjmuje od niej zlecenia co by kogoś w korytarzach odnaleźć lub wręcz odwrotnie - wyprowadzić na pewną śmierć.
Raczej się go nie uświadczy w Kościanym Zamtuzie czy w przybytkach należących do Dantego, bo wyznaje zasadę, że tylko głupi by za seks płacił.
Jest właścicielem Galerii Sztuki “Eurydyka” (opis w KP) - ot artystycznej speluny, która sąsiaduje z piwnicami Palarni Changów.

Hipnotyzer bez licencji

Masz problem, niewygodne wspomnienie, otwierasz usta i wypluwasz z siebie potok magirasistowskich provoldemortowskich wersetów, a z jakiegoś powodu nie chcesz się wybrać do kogoś “legalnie”? Może masz paranoję, foliową czapkę i podejrzewasz, że cała siatka hipnotyzerów pracuje na zlecenie Ministerstwa Magii, które sprzedaje twoje wspomnienia goblińskiej loży masońskiej?
Odwiedź Malfoya. O tym, że chłopak jest w fachu hipnotyzera nieźle wprawiony, a i nie bierze konwencjonalnej opłaty za swoje usługi wieść krąży mocno pocztą pantoflową. Na pewno coś wymyślimy.

Romanse i przyjaźnie wszelakie

Przewaga Wyuzdany czy coś. Kwestia jest tylko taka, że Baldwin wybiera sobie bardzo specyficznych kochanków / kochanki. Wystarczy spełnić jeden z trzech poniższych warunków.
☐ jesteś blondwłosą, czystokrwistą istotą podobną do jego siostry bliźniaczki (lub jesteś kinky enough co by wypić eliskir wielosokowy z jej włosem)
☐ jesteś kimś z rodziny Malfoy (nie, nie może być wżeniony w ród, it’s all about true purebloodiness)
☐ jesteś Oleandrem Crouch. That's it.
Easy peasy, nie? Na jednorazowe i przelotne romanse akceptuję też wszystko to co w jakiś sposób ekscentryczne, szczególnie różnorakie genetyki.
Nie przyjmuję aranżowanych małżeństw i relacji, które mają ku temu prowadzić. Postać jest już obiecana pannie S. Mulciber.

Przede wszystkim Baldwin jest po prostu szalenie wychillowanym ziomkiem, z którym można wyskoczyć na wódkę w środku tygodnia. Z pewnością da się chłopa lubić. Przynajmniej póki (jak to chłop) nie otworzy dzioba i nie zacznie pieprzyć bzdur o teoriach spiskowych i lobby magifarmaceutycznym.

Moody

51 lat // mąż, ojciec, towarzysz broni oraz zakrapianych wypraw na ryby, które nigdy nie kończą się dobrze // auror na pełen etat, majster na pół, pracoholizm to potworna choroba // wielki miłośnik historii nie tylko magicznej apologista faszyzmu, który nigdy nie przyzna się do tego, że jego ulubioną książką są Dzienniki Motocyklowe Che Guevary

Biuro Aurorów (1945 – do teraz).

Moody to diablo dobry auror, a do tego oklumenta, więc może z powodzeniem uczyć tej sztuki, obdarzony jest również zdolnościami przywódczymi i doskonałą pamięcią, przez co jest chodzącym archiwum kroniki kryminalnej. Niedługo stuknie mu trzydziestolecie służby. Praca jest całym jego życiem. Aaron aurorem jest z dziada pradziada: na co dzień posługuje się różdżką swego dziadka, który zginął w bohaterskiej akcji, gdy Aaron był jeszcze dzieciakiem, gdzieś pośród biurowych szpargałów wciąż trzyma stary medal za odwagę, ostatni, jakim odznaczono pośmiertnie jego ojca, a kilka rzędów biurek dalej zasiada jego syn, Alastor, również auror. No nie ma bata, że nie znasz Moody'ego, jak robisz w Ministerstwie Magii. A jak nie robisz, wciąż możemy się poznać na wątkach okołopracowych.

Brygada Uderzeniowa (1939 – 1945).

Aaron wstąpił w szeregi Brygady od razu po skończeniu szkoły, dalej utrzymuje zawarte tam przyjaźnie, jego córka jest brygadzistką… A on pracuje tuż obok.

Stołówka Ministerstwa Magii.

Jedzą, piją, lulki palą, tańce, hulanka, swawola;
Ledwie karczmy nie rozwalą, cha cha, chi chi, hejza, hola!
Twardowski siadł w końcu stoła, podparł się w boki jak basza;
"Hulaj dusza! hulaj!" - woła, śmieszy, tumani, przestrasza.

Zakon Feniksa.

Ja naprawdę nie rozumiem, czemu nie możemy tych Śmierciożerców po prostu [CENZURA]

Hogwart, Gryffindor (1932 – 1939).

Uprasza się o niewypominanie mu zawartości dzienniczka uwag, ponieważ stopniami na semestralnej cenzurce zawsze plasował się w ścisłym gronie najlepszych uczniów na roku. Woody'ego uprasza z kolei się o niewypominanie mu bycia kujonem, bo Aaron wcale kujonem nie był… Był po prostu bardzo ambitny. Niektórzy mówią, że już wtedy miał zadatki na aurora, ale Aaron też był przecież kiedyś głupim dzieciakiem, nawet jeżeli zwykle brał na siebie rolę tego "najdoroślejszego" i "najbardziej odpowiedzialnego". Już wtedy miał swoje przekonania i określone poglądy na świat. Już wtedy wiedział, że w ślad za swymi przyjaciółmi skoczyłby ze szczytu wieży astronomicznej. Hogwart to bardzo szczęśliwe lata w jego życiu, w pewnym sensie lata formacyjne: żył intensywnie, robił dużo, zależy mi więc na szkolnych retrospekcjach, za pomocą których mogłabym pokazać ewolucję Aarona na przestrzeni lat. Jeżeli chodzi o punkty zaczepienia: w Hogwarcie był wybitny z historii magii (bardzo zapalenie dyskutował na temat wojen goblinów z profesorem Binnsem, uczynnie podnosząc głos, gdy trzeba było zamaskować chrapanie kolegów), uczęszczał do klubu pojedynków, grał w szkolnej drużynie quidditcha jako pałkarz (co się wydarzyło w męskiej szatni quidditcha, zostaje w szatni quidditcha), od V roku nauki pełnił również rolę kapitana. Aaron był normalnym chłopakiem, który miał bardzo dużo rzeczy na głowie, ale umiał wszystko z sobą pogodzić. Nie był ani nieśmiały, ani przesadnie towarzyski, ale nigdy nie miał problemu z nawiązywaniem nowych znajomości, nieważne, o jaki rocznik i dom chodziło. Jego najlepszym przyjacielem był oczywiście Clemens Longbottom, pseudonim Woody, naczelny prankster Hogwartu, ale na pewno znajdzie się miejsce w serduszku młodego Aarona na inne przyjaźnie.

Londyn, zarówno ten magiczny, jak i niemagiczny.

Urodził się tutaj. Zna te miasto tak dobrze, jak własną kieszeń. Od ponad trzydziestu lat mieszka w Camden, ale wychowywał się w północnym Islington, blisko Barnsbury, mniej niż dziesięć minut od Regent's Canal.

Inżynier majsterklepka, czyli przewaga Renowacja 2.

Coś tam się za młodu nauczył u wujka na budowie, coś tam mu starszy kolega potem pokazał, doradził, a potem wreszcie sam zdecydował się wyremontować mieszkanie. Nie wie, skąd mu się to wzięło, ale zawsze miał w sobie dryg do majsterkowania. Niespecjalnie ma cierpliwość do naprawiania maszyn albo bardziej skomplikowanych mechanizmów, ale na renowacji zna się bardzo dobrze. W wolnym czasie często przeprowadza różnego rodzaju prace renowacyjne i remontowe dla rodziny i przyjaciół. Nie tylko naprawia to, co się zepsuje, dba też, aby okresowo odnawiać wszystkie zabezpieczenia nałożone na sieć mieszkań Moodych. To jest ten człowiek, który naprawi ci wszystko, nie licząc sobie za to absolutnie nic. Ale nie obrazi się, jeżeli ugościsz go po robocie domowym obiadkiem.


…A poza tym uważam, że Kromlech powinien zostać zniszczony.

Panna Ollivander

28 lat // różdżkarka i snycerz // działalność naukowa // neutralna

Hogwart, Ravenclaw, rocznik 1955-1962
Cicha i nieśmiała, raczej nie udzielała się towarzysko, chyba że łączyły was wspólne zainteresowania, podobne traumy albo ambicje. Przez pierwsze kilka lat bywała gnębiona, ale któremu kujonowi udało się całkowicie uniknąć takiego losu? W późniejszych latach udzielała korepetycji młodszym uczniom. Miała o pięć lat starszego brata, Phineasa, który zmarł na smoczą ospę niedługo po ukończeniu Hogwartu – być może znaliście się właśnie przez niego.

Różdżkarka
Septima to przede wszystkim córka Garricka Ollivandera – wybitnego różdżkarza z osławionego rodu Ollivanderów. Jeśli kojarzysz ją ze sklepu, zapewne zapamiętałeś ją jako osobę uprzejmą i profesjonalną. Zajmuje się głównie naprawą różdżek oraz tworzeniem snycerskich przedmiotów, ale od pewnego czasu przyjmuje również zamówienia na spersonalizowane różdżki.

Działalność naukowa
Jeszcze kilka lat temu wierzyła, że uda jej się zostać pionierką badań nad psychometrią różdżek. Pierwsze eksperymenty z użyciem rzadkich ingrediencji prowadziła już w czasach szkolnych. Udziela się akademicko i opublikowała do tej pory kilka prac naukowych, jednak wciąż brakuje jej kilku kluczowych elementów układanki, co jest źródłem narastającej frustracji. Regularnie bierze udział w seminariach i wykładach akademickich, chętnie wspiera również młodych badaczy i ambitnych twórców.

Kowen Witchcroft
Na pytania dotyczące swojej wiary odpowiada wymijająco. Macmillanowie są jednak jej rodziną i wyniosła z domu silne poczucie odpowiedzialności wobec własnej społeczności. Na nabożeństwach najczęściej można zobaczyć ją u boku ojca, jak na dobrze wychowaną pannę przystało.

Podróże małe i duże
Oficjalnie są związane z jej pracą naukową i pogłębianiem wiedzy na temat różdżkarstwa. Ze względu na powiązania rodzinne często odwiedza Lewant, ale jest otwarta na każdy region, który aktualnie nie jest powiązany z żadnym zbrojnym konfliktem. Jest również członkinią Cutty Sark.

Silk road?
Nie interesują jej znajomości z bandziorami, ale nie da się ukryć, że jest niezwykle ciekawska. Zdobycie niektórych rzadkich ingrediencji, ksiąg, bądź bibelotów, które kolekcjonuje, bywa skomplikowane… czasem nawet nielegalne. Posiada kontakty w "półświatku", choć rzecz jasna wszystko wyłącznie w imię nauki.

***
To postać na pozór spokojna, pragmatyczna i melancholijna. Nieustannie kwestionuje otaczający ją świat, przez co ma skłonność do filozofowania. Najłatwiej otwiera się przed osobami trochę mniej konwencjonalnymi od reszty, bo gdy zaczyna czuć się największym dziwakiem w grupie, jej pewność siebie gwałtownie maleje.

Bertie Bott

Hogwart

Hufflepuff, rocznik 1946-1953. Wesoły, uśmiechnięty chłopak, który do każdego odnosił się przyjacielsko i z otwartym sercem.  Regularnie włamywał się do szkolnej kuchni i przeszkadzał skrzatom w gotowaniu (on twierdził że im pomagał), albo wykradał z kolegami składniki, żeby tworzyć żywnościową kontrabandę we własnym dormitorium. Już wtedy rozprowadzał po korytarzach słodycze własnego wyrobu.

Kulinarny geniusz

Ciężko na tym etapie nie usłyszeć o Bertiem Bocie, bo jego uśmiechnięta twarz reklamuje bardzo dużo kulinarnych wydarzeń na terenie Anglii. Z chęcią udziela swoich patronatów, a do tego w stałym obiegu znajdują się produkowane przez niego na masową skalę słodycze.

Dolina Godryka

Mieszka w Dolinie Godryka już paręnaście dobrych lat. Miły, pomocny sąsiad, który podstawia pod drzwi własne wyroby, a jest ich trochę, od słodyczy i wypieki, przez owoce z jego sadów i przetwory, a na wyrobach mleczarskich kończąc, bo posiada u siebie krowy, kozy i dużo innych boskich stworzeń.