[wieczór 29.08.72, Księżycowy Staw] Nasze małe tajemnice

Heather Wood kończyła jeść właśnie drugiego pączuszka, nie wtrącała się, kiedy nie miała nic do powiedzenia, była młoda, warto było wysłuchać tych starszych, szczególnie, że dużo mówiła jej zakonowa mama, jej słuchała bardzo uważnie.

Rozmawiali w dużej mierze o ludziach, których nie kojarzyła, albo znała tylko z widzenia. Próbowała sobie w głowie dopasowywać twarze do nazwisk, to była całkiem niezła zabawa.

Trochę obawiała się wizji ognia, starała się jednak nie dać po sobie tego poznać, musiała być odważna, jednak Beltane skończyło się dla niej niezbyt ciekawie, będzie musiała się mieć na baczności.

Jej uwagę zwrócił dopiero Morpheus, kiedy wspomniał o Victorii, ona przecież była Lestrange tak samo jak ten pojeb Louvain, a do tego jej narzeczonym był Rookwood, chwilę wcześniej wspominali o tym, że jakaś laska od Greengrassów zaręczyła się z jakimś Borginem i mieli być w stosunku do niej uważni. To się nie trzymało kupy, szczególnie, że Charlie przecież był Rookwoodem i nie bez powodu się ukrywał.

Odchrząknęła głośno, aby zwrócić na siebie uwagę. Nie miała problemu z tym, żeby odzywać się kiedy nikt jej o to nie pytał. - Z całym szacunkiem proszę pana, ale chwilę temu gadaliście o tym, żeby trzymać Greengrassów na dystans, a teraz chcecie wciągnąc tutaj Lestrange, to się kupy nie trzyma, ona jest blisko z Rookwoodem, oni wszyscy są popierdoleni, dlaczego niby Charlie u was mieszka? Jego ojciec też jest pojebany próbowali z niego też zrobić fanatyka czystej krwi, no i Lestrange, Louvain też jest pierdolnięty, czy naprawdę myśli pan, że angażowanie kogoś z takimi koneksjami w ogóle powinno zostać poddane dyskusji? - Jak dla niej takie postępowanie nie było logiczne. Nie mogli wciągnąć w to tej kobiety.

Zanim Longbottom zdołał się odezwać, do głosu doszła Heather Wood. W pierwszej chwili mężczyzna miał ochotę jej przerwać, aby samemu zacząć swój osobisty monolog, jednak w ostatniej chwili pohamował swoje odruchy, pozwalając dziewczynie wypowiedzieć się w gronie innych zakonników. Cóż, trudno było odmówić jej racji. Rookwoodowie od dawna byli na celowniku, jeśli chodziło o możliwe powiązania z sympatykami Czarnego Pana. Antypatie Chestera Rookwooda również okazały się dosyć jasne podczas prób przygotowania Polany Ognisk do obchodów Beltane. No i był jeszcze Charlie, który chwilowo uzyskał azyl w Warowni Longbottomów. To zdecydowanie trzeba było wziąć pod rozwagę.

— Cóż, zacznę od tego, że jestem jak najbardziej za tym, aby Zakon rozszerzał swoje wpływy, jednak... — podjął niepewnie Erik, starając się, chociaż próbować sprawiać wrażenie niewzruszonego sugestiami Morfeusza. — Celowanie w osoby znajdujące się praktycznie na samym szczycie łańcucha dowodzenia danego wydziału może się naprawdę źle skończyć. Nawet jeśli ufamy tym osobom i jesteśmy pewni co do tego, gdzie leży ich lojalność.

Jeszcze parę miesięcy temu sam flirtował z myślą o tym, aby spróbować włączyć w to wszystko Elliotta. Miał wrażenie, że w ostatnich latach wpływ jego ojca znacząco zelżał, a i sam blondyn był dużo bardziej otwarty na dialog względem zmian w społeczeństwie czarodziejów. Poza tym, ich wspólne rozmowy pozwoliły mu zrozumieć, czego właściwie tak obawiali się czystokrwiści, którzy trzymali się z daleka od progresywnych pomysłów współczesnych polityków. Czy jednak koniec końców zdradził blondynowi tajemnicę o istnieniu Zakonu Feniksa?

No właśnie nie. Elliott był Kanclerzem Skarbu i chociaż teoretycznie mógłby im w jakiś sposób pomóc, czy to przez swoją pozycję, czy różne znajomości, tak Erik nie miałby serca stawiać go w sytuacji, gdzie mógłby zostać kozłem ofiarnym, na którym skupiłyby się gromy mające trafić Zakon Feniksa. Tak samo teraz nie potrafiłby świadomie ustawić na tym miejscu Anthony'ego. A już tym bardziej po tym, jak odnowili kontakt. A już na pewno nie po wydarzeniach w podziemiach teatru Selwyna, gdzie nawiedziły go najgorsze myśli na temat losów starszego czarodzieja.

— Jakby na to nie patrzeć, jesteśmy organizacją niejawną. Jeśli sprawa się w pewnym momencie sypnie, to Zakon może zostać pociągnięty do odpowiedzialności przez Ministerstwo Magii. A obawiam się, że argumenty o walce z Voldemortem niezbyt nam w czymkolwiek pomogą. — Przesunął wzrokiem po wszystkich, zatrzymując dłużej spojrzenie na czuprynie wuja Morfeusza. — Nie chcę narażać osób, które na własną ręką są w stanie zrobić dobrą robotę. Brak oficjalnego wsparcia z naszej strony zapewnia im poniekąd bezpieczeństwo. A pozostawiając pewne znajomości w tajemnicy mamy opcję sięgnięcia po plan B czy C, gdybyśmy musieli sięgnąć po znajomości na wyższym szczeblu.

Gdyby wpadli... Gdyby nazwiska członków organizacji i sympatyków wpadły w ręce władz lub Śmierciożerców… Nie tylko oni byliby ugotowani, ale także ich rodziny. Kto wie, może niektóre rody nawet zdecydowałyby się na ostracyzm w stosunku do członków swoich familii? Rodziny czystej krwi na pewno byłyby do tego zdolne, pomyślał trzeźwo, wzdrygając się na samą myśl, jakie mogłyby być konsekwencje takiego przecieku. Nie powinni tak po prostu decydować o tym, kto mógłby poświęcić wszystko dla sprawy tylko dlatego, że mógł być bardziej użyteczny w szeregach Zakonu.

— Nie powinniśmy bez namysłu ryzykować zdrowiem, życiem czy statusem innych ludzi. Zwłaszcza... Zwłaszcza że niespełna tydzień temu doszło do nieudanej próby porwania Shafiqa przez... bliżej niezidentyfikowanych sprawców. — Ułożył usta w ciasną linię. Tego to już na pewno nie powinni ignorować. — Sprawa jest oficjalnie zgłoszona, oczywiście. Wątpię, aby Śmierciożercy byli w to zaangażowani, ale sam fakt, że taki incydent miał miejsce... No, nie wiem, czy powinniśmy kusić los, póki nie jesteśmy przyparci do muru.

Odchrząknął cicho.

— A jeśli chodzi o Victorię... — kontynuował po dłuższej pauzie. — Nie znam jej prywatnie na tyle, aby ocenić, co sądzi o toczącym się obecnie konflikcie. Nie chcę też oceniać jej przez pryzmat nazwiska i powiązać z Rookwoodami. Wprawdzie sprawa Charliego nie przemawia na ich korzyść, ale nie ma sensu zakładać, że cały ród jest na wskroś zły. — W końcu sam spotkał się już parę razy z Saurielem. Odbyli nawet względnie koleżeński sparing w Klubie Pojedynków. Nie musiał być od razu potworem lub przestępcą, prawda? A może to po prostu płonne nadzieje idealisty, który dalej mimowolnie liczył, że jednak nawet w konserwatywnych rodach można było znaleźć ludzi myślących zdroworozsądkowo? — Ale co by się nie działo... Oficjalnie Victoria robi dobrą robotę. Robotę, która sama w sobie działa bardziej na naszą korzyść niźli sympatyków Czarnego Pana. Czasem działanie bez znajomości wszystkich szczegółów pomaga bardziej niż świadomość pełnego obrazu.

Morpheus utkwił wzrok w suficie. To była najgorsza forma wojny, bo to Śmierciożercy oblegali ich i zmuszali do stawania przeciwko sobie. A przecież każdy był czyimś krewnym. Czymś wujkiem, dziadkiem, kuzynem. W tej wojnie nie było potworów, byli tylko ludzie. Już wiedział, że przyjrzy się bardziej Eden, bo była żoną Williama Lestrenge i córką Malfoya. Za bardzo obawiał się, że wyrachowanie blond łani może przynieść im śmierć.

— Ciężko się myśli o tej małej dziewczynce... — Miał przed oczami te wszystkie lata, gdy pilnował Victorii i Brenny i jak nic nie wiedział na temat tego, co działo się w Anglii przez ostatnie dwa lata, najpierw zaszywając się w piwnicach Departamentu Tajemnic, a później uciekając w delegację do Grecji. — Dobrze. Victoria, czy jest poplecznikiem, czy nie, całkowicie odpada, ze względu na wasze reakcje. Sądzę, że Alastor powinien w takiej sytuacji przynajmniej postarać się o wyższy stopień względem niej, żeby mieć ją pod kontrolą. Nie możemy pozwolić sobie na tak silnego przeciwnika na wysokim stanowisku.

Kiedy Erik mówił, patrzył wprost na niego i miał ochotę się zaśmiać.

— Dwie sprawy, jeżeli nie zaczniemy infiltrować i przekonywać do naszych racji osób na wysokich stanowiskach, nie mówię o rekrutowaniu do Klubu, możemy równie dobrze się poddać, a wszyscy BUM-owcy mentalnie przygotować do odbierania różdżek mugolakom i represjonowania ich. Jeśli ja na to wpadłem, Śmierciożercy również, więc potrzebujemy wpływów w legislacji. W rządzie. Druga... — zawiesił głos na chwilę. — Anthony Shafiq jest połową mojej duszy, znam go dłużej, niż większość was żyje. Jest osobą, która wyciągnęła mnie ku światłu w najbardziej mrocznym momencie mojego życia. Anthony by za mnie umarł, tak jak ja za niego i nie obawiam się tego, co mogłoby wyjść na wierzch. Znam go lepiej, niż kogokolwiek, dzięki niemu staram się być lepszym i jestem tą osobą, którą jestem teraz. Anthony wierzył we mnie zawsze. Więc tak. Sprawdźcie go. Niech Erik to zrobi, kilkukrotnie był jego ochroniarzem podczas wyjazdów, nie będzie to podejrzane.

I sposób, w jaki patrzył na bratanka, jasno mógł powiedzieć Erikowi, że Morpheus wie.

— Mogę nie wiedzieć o rzeczach, które tutaj planujecie, o strukturach, o zadaniach, celach, ale wiem jedno, chcę zrobić wszystko, żebyście nie umarli. Przejęcie Ministerstwa powinno być naszym priorytetem i w tym będę wam służył. Wy macie swoje walki, ja mam swoje, a bezwzględność jest łaską, nawet jeżeli będą musiały spaść głowy osób, które długo nazywałem przyjaciółmi.

Mógł się nie zgadzać, mógł mieć swoje opinie, ale przysięgał Brennie. Nie wiedział, że Victoria jest tak drażliwym tematem, ale teraz? Tysiące mieczy przebijające serce, tak to widział. Brenna, jako ikona prawosławna, spoglądająca z żalem i krwawymi oczami w górę. Nienawidził tej gry i Voldemorta. Tego, jak rozdzielał ich wszystkich.

Głowa zaczynała go boleć, ciśnienie w skroniach naciskało na mózg, przypomniała mu się niedawna wizja, roslinny pokój i jego własne odbicie, łzy z krwi.

— Przepraszam was, mam klęskę urodzaju w postaci tragicznych wizji — Potarł skronie. Wyglądał na bardzo, bardzo słabego i bardzo, bardzo zmęczonego. — Coś niedobrego dzieje się w Kniei, ona cierpi. I ma to związek z Sadem Abbottów, Departament Tajemnic prowadzi w związku z tym śledztwo, ale widziałem państwa Abbottów i kogoś, kto chyba był naznaczony czarną magią, a na pewno tym, co trawi knieję. Czarne kurki nad Doliną. Pożar i śmierć. Co za wspaniałe wróżby. Miałem ją po zetknięciu sięz magicznym kwiatem z Sadu, kojarzysz go Noro?

Uśmiechnął się do nich słabo i zapalił kolejnego papierosa. Ostatnio już go nie było widać bez jednego czy dwóch.

- Ona była na pierdolonej służbie, weszła tam, bo nie miała innego wyjścia, tak samo jak Bulstrode, który przyjaźni się z Borginami, jesteś pewna, czy wybrałby ciebie, czy ich, gdyby został postawiony pod ścianą? Ja nie, jak chcesz możesz to sprawdzić, ja nie zamierzam. - Ruda walczyła podcza Beltane, do kurwy nędzy została zakopana żywcem pod ziemią, bo próbowała dorwać tych, którzy chcieli skrzywdzić Moody. Wolała być pewna, że inni ludzie, którzy zostaną zaangażowani do tej grupy będą mieli takie samo podejście, że ktoś nie będzie się wahał między tym, czy ma ocalić ją, czy swoją rodzinę. To nie były łatwe dezycje, miała tego świadomość.

- Walczy dla ministerstwa, nie dla nas. - Zamierzała to podkreślić. Ruda miała w dupie to, że komuś może się nie spodobać to, co mówiła. Widziała trupy, wiele trupów, mimo swojego młodego wieku. Zabili dziewczynę jej przyjaciela, zaatakowali sklep jej rodziców. Musiała mieć pewność, że gdy przyjdzie co do czego to wybiorą ich, a nie swoje czystokrwiste rodziny, szczególnie ci, którzy od lat nie kryli się ze swoim podejściem do porządku, jaki panował na świecie.

- Gadaj sobie z kim chcesz, przecież nie o to chodzi. - Miała wrażenie, że Millie zaczęła dramatyzować. Chodziło tylko o to, aby nie wtajemniczali wszystkich jak leci do tego, czym zajmowali się w czasie wolnym. Zresztą pamiętała o czym mówiła Brenna, że uważają komu ufają.

Prychnęła, kiedy Moody wyszła z pomieszczenia. Najwyraźniej niektórzy nie do końca radzili sobie z tym, w jakiej rzeczywistości przyszło im żyć, jasne, nie było to łatwe, ale musieli się dostosować do panujących warunków.

Czy Nora Figg miała coś do powiedzenia? Nie. Nie czuła się odpowiednią osobą do komentowania czegokolwiek. Panna Figg była jedynie wytwórcą, który dbał o to, aby mieli pod dostatkiem mikstur, czy kadzideł, czy pączków, czego tylko potrzebowali. Była też gotowa ich wysłuchać, każdego po kolei, przytulić do swojego maminego serca i powiedzieć, że wszystko będzie dobrze - chociaż wiedziała, że tak nie jest. Martwiła się okropnie, tym co się przed chwilą wydarzyło. Nie pamiętała, żeby kiedykolwiek doszło do takiego wybuchu na jakimkolwiek innym spotkaniu, to nie było w porządku, szczególnie, że Brenna wkładała całe serce w działalność Zakonu. Starała się pomagać wszystkim potrzebującym. Ona nie sypiała, prosiła ją o eliksiry, które miały ją utrzymywać świadomą, pomagać jej znajdywać więcej czasu na to, aby pomóc jak największej ilości osób.

Przerażały ją rzucane w głos nazwiska. Figgówna przecież znała Sauriela Rookwooda, był jej kolegą jeszcze z czasów Hogwartu, czy mu ufała? Trochę. Nie mogła być pewna, że kiedyś nie stanie w jej drzwiach i nie spróbuje jej zabić, szczególnie po tym, co usłyszała o Rookwoodach. To przynosiło ciężar na piersi, który jakoś musiała udźwignąć. Victoria wydawała jej się zawsze miła, nie znały się może zbyt blisko, ale każde spotkanie zaliczała raczej do tych miłych, tylko, czy bycie miłym wystarczy, aby mieć pewność iż ktoś na pewno stanie po słusznej stronie? Nie. Shafiqa poznała jako pracownika ministerstwa, wspaniale, że Morhpeus był pewien ich relacji, ale czy gdyby chodziło o kogoś innego, to faktycznie mogliby na niego liczyć? Nie jej to było oceniać.

Greengrass był przyjacielem Thomasa, jej trochę też, a przynajmniej stał się przez lata, zdziwiło ją, że brat się nie odezwał, aby choć trochę stanąć w jego imieniu. Był specyficzny, ale opiekował się nią niczym prawdziwy brat, kiedy Thomasa nie było. Nie wierzyła, że od niego mogłaby ją spotkać jakakolwiek krzywda.

Powinna chyba zacząć weryfikować swoje znajomości. Norka była miła dla wszystkich, miała całą masę znajomych z różnych rodów, nikomu oczywiście nie opowiadała o swoich dodatkowych zainteresowaniach, była życzliwa dla wszystki, od zawsze, nie miała zamiaru tego zmienić. To, że wokół toczyła się wojna nie miało mieć wpływu na to jakim była człowiekiem. Była ponad to.

Martwiły ją zbliżające się święta. Pamiętała Beltane. Morpheus wspomniał o ogniu, czyżby mieli zaliczyć powtórkę z rozrywki? Bała się tego, cholernie się bała, że znowu kogoś stracą, a ona nie będzie mogła ich pomóc. Zawsze miała do siebie wytrzuty, że siedziała w cukierni i czekała na to, aż wrócą. Nie miała wpływu na to, co działo się na polu bitwy, to nie należało do jej obowiązków, mogła im tam tylko wadzić. Ta jej nieprzydatność strasznie ją drażniła w takich sytuacjach.

Pokiwała jedynie bratu twierdząco, że wróci sama do domu. Nie wiedziała jeszcze jak, ale nie przejmowała się tym szczególnie, najwyżej skorzysta z kominków, albo ktoś ją odstawi do Londynu, nie brakowało tutaj życzliwych dusz. Podeszła w końcu do Erika i szepnęła mu do ucha. - Masz papierosa? - Nie było to wcale takie oczywiste, bo wiedziała, że palił tylko, kiedy był bardzo zdenerwowany, a ona sięgała po papierosy jeszcze rzadziej od niego. W tej chwili jednak miała ochotę zapalić.

Później Millie wybiegła, a Thomas za nią, i jeszcze Dora. Westchnęła ciężko. Rozumiała Crawleyównę, mało kogo spotkało tyle złego ze strony ich przeciwników, co ją. Zabrali jej życie, musiała żyć w ukryciu jak jakiś więzień. Nie potrafiła zrozumieć Moody, dla której najwyraźniej ważniejsze było utrzymywanie kontaktów ze swoimi znajomymi niż ich sprawa. Niczym obrażone dziecko wyszła na zewnątrz okazując wszystkim swoje niezadowolenie.

Przeniosła wzrok na Morpheusa. - Tak, kojarzę te kwiaty, badałam je z Dorą po tym, co stało się w sadzie. - Nie wydawało jej się jednak aby to było teraz istotne. Trochę zmartwiło ją to, że wspomniał o sadzie Abbottów, bo w końcu to była jej rodzina, cioci i wujkowi coś groziło?

Nie zdążyła pożegnać się z Brenną, obawiała się, że to co się tutaj wydarzyło mogło ją nieco zaniepokoić, sama Norka była strasznie rozbita.