Mógł dopowiedzieć, że nie tylko dla niej pokaleczył te palce. Że kaleczył je sobie ciągle, nawet o rzeczy, które powinny być gładkie. Kartka papieru była w końcu taka niewinna, a każdy chociaż raz się nią zaciął. Wiedział, że pokaleczył się nawet na nim samym. Nie myślał o Fontaine i nie domyślał się, do kogo mogło to być nawiązanie. Myślami był w ogrodzie. Między różami. Między kwiatami. Myślami wskazywał Flynnowi kwiaty i pytał, które mu się podobają. I czy chce je zerwać. Prezent. Zebranie tamtych kwiatów nie kosztowało jednak tyle czasu, ile czasu kosztuje zrobienie tego dziennika, to prawda, ale Laurent cel miał dokładnie ten sam. Zalać te ostre kanty i wgłębienia po starych ranach żywicą.

Co się odpowiada na takie pytanie? Krótkie, proste, teraz nie potrzebowało żadnych dopowiedzeń. Pytanie było proste - a odpowiedź wcale nie wychyliła się z głębin ciężkiej głowy Laurenta, którego palce ciągle trzymały dłoń Flynna. Przestał je tak zaciskać, ale ten dotyk był jak pomost. Zerwanie go wydawało się tworzyć przepaść, a przepaść była zerwaniem ostatnich nici porozumienia. Co odpowiedzieć? Jak odpowiedzieć inaczej niż tym dotykiem? Spojrzeć na niego? Czy go bardziej nie speszy? Nie zrobi się dziwniej?

- Nie skończyłem go. - Flynn chyba nawet tego nie widział. A może to nawet lepiej - teraz tak się wydawało - będzie miał kartki, które będzie mógł zapełnić czymś... czymkolwiek. Choć podejrzewał, że nie będzie do tego chętny. I to była cała mądrość, jaką teraz miał do powiedzenia: "że go nie skończył". To było takie głupie, ale nie potrafił niczego wyłowić z jeziora swoich myśli, żadnego sensownego zdania, niczego poprawnego, co chciałby mu teraz przekazać. Wszystko się mieszało. Nic do siebie nie pasowało. Nie było takich słów, które dobrze przekazywałyby jego uczucia w tej chwili. - Zamówiłem ostatnio śliczne półki do zamontowania w siodlarni. - Tak, to było ważne. - Jedną z nich mogę podpisać "Crow". - Zabrać, przemontować, kazać umieścić ją gdziekolwiek. - Wiem, że to problematyczne dla ciebie, kiedy go robiłem, nie sądziłem, że twój partner jest taki... aagresywny. - Zawahał się przy tym ostatnim słowie, przez co "a" zostało nieco przeciągnięte. - Nie chcę ci stwarzać więcej problemów. Myślałem, żeby go wyrzucić, ale uznałem, że skoro należy do ciebie, to sam powinieneś zadecydować. - To tylko głupi dziennik. Albo i nie?

Dopalił papieros, napił się herbaty, a złapanie za widelec okupione było dozą cierpiętnictwa. Odszukał spojrzeniem zegarek - wydawało mu się, że wstali o poranku. A może to jakieś dziwne, tutejsze zwyczaje? Spojrzał na ten talerz i chciał powiedzieć "Flynn, ale to jest jajecznica", ale tego nie zrobił. Doprawdy, co za różnica, co to było? Miał skręcony żołądek, kiedy dzielnie zaczął jeść.

- Ty też sądzisz, że jestem głupi? - Można to było ujmować na różne sposoby, ale "niezbyt bystry" dla Laurenta brzmiało jak synonim. A jakże trafne to było, skoro wspomniany został ten wampir!

- To prawda. - Kończenie takich rzeczy przynosi satysfakcję. Jakże trafne podsumowanie z ust Crowa! Sam był twórcą, projektantem - nie potrafił tylko zaprojektować własnego wnętrza. Za to kreowanie sprawnie działających pułapek i projektowanie kolejnych przejść na Głębokich Ścieżkach wychodziło mu perfekcyjnie. - Nie mógłbym go skończyć. Chciałem go wyrzucić. - Wydawało mu się, że już to powiedział, ale chyba jednak nie. Albo nie. Powiedział. Dosłownie chwilę temu to chyba powiedział? Tak... Zawahał się nad tym, ile rzeczy wypowiedział w myślach, ile z nich nie chciało przejść przez gardło, a ile powinno zostać dopowiedzianych, a nie zostały. Jak to nieśmiałe: "mam też wolny pokój, którego drzwi mogę opatrzyć napisem Flynn Bell". - Ale to byłoby zbyt impulsywne. Chciałem go skończyć. I nie chciałem go wyrzucać. - Czy Flynn potrafił pojąć ten dualizm odczuć? Kiedy nic się nie ze sobą nie zgadza, a jednocześnie pasuje do siebie idealnie? Może nie, bo kiedy Crow czuł gniew to brał wazon i wyrzucał go przez okno. Laurent myślał, że powinien go trzymać, ponieważ... - Cieszę się, że do ciebie dotarł. Chyba choć trochę spełnił swoje zadanie..? - Chyba. Chociaż trochę. Bo wydawał się nim tak zaabsorbowany przez chwilę, jak i zdawał się być większym kłopotem, niż mile widzianym prezentem. Niektórych po prostu nie było warto uszczęśliwiać na siłę. Blondyn miał to w zwyczaju robić za często.

Pytanie-pułapka. Nie to jego - to Flynna. Właściwie to spodziewał się usłyszenia dokładnie tego, co nie przeszło przez gardło Flynna, ale jego pytanie... Wiedział, co chciał przekazać. Mimo to odpowiedź rodziła się sama w głębi głowy. Przez ten krótki moment zeszkliły się jego oczy, ale kiedy uniósł je na Flynna to łzy zdążyły wyschnąć nim w ogóle opuściły powieki. Tu była ta chwila ciszy. To zastanowienie. Cisza ta jednak mu nie przeszkadzała. Rozumiał - Flynn musiał się zastanowić. Przemyśleć. Jak nadać komunikat poprawnie, kiedy jesteś osobą, która tak łatwo w słowach się gubi, wątpi w nie, a potem się denerwuje, kiedy coś mu źle wyszło?

- Dziękuję. - Za próbę i chęci, nawet jeśli wnioski miał przeciwne do tego, co Flynn chciał osiągnąć. Przynajmniej tak mu się wydawało. Że Crow był jakiś inny, jakiś... dogłębnie poruszony. Czymś. Kimś. Sytuacją z wczoraj? Nie pytał, ale czy nie był mu winny wyjaśnień? Znów przeniósł wzrok na swój talerz. - Uważam, że jesteś inteligentny. - Do dzisiaj się wstydził tego, że w pewnym momencie czuł się wręcz jak zwycięzca, kiedy w jednej pierdole nad nim zatriumfował. Z jednym głupim słówkiem.

Rozchylił wargi, z których mógł snuć opowieść i nucić wierszem. Albo śpiewać to, co właśnie usłyszał. To, co sprawiło, że lekko drgnął i przeniósł wzrok na odtwarzacz, kiedy usłyszał część słów. To ta piosenka. Muzyka stała się tutaj takim tłem, że niemal zapomniał, że leci. To ta piosenka, a on za mało się na niej skupił, za mało uważał. To ta płyta, a on nie poświęcił jej tyle uwagi, ile chciał. Czy teraz już za późno? Zawsze można ponowić utwór, spisać tekst. Spróbować go zapamiętać, ale teraz nie było na to szansy. Opuchnięty mózg, opuchnięte myśli, ciężko było o znalezienie przestrzeni na coś tak... trywialnie ważnego.

- Było mi zbyt smutno. Czułem się zbyt beznadziejnie. Głupio. Naiwnie. - Powinności i ich brak rozpływały się - może to dzięki tej piosence. Nie mówisz drugiej osobie takich rzeczy, szczególnie takiej jak Flynn. Nie mówisz, bo nie chcesz, żeby odczuwali to toksyczne poczucie winy. Nieprawidłowe nałożenie na czyjeś ramiona jakichś oczekiwań. Laurent najbardziej był zły w tym wszystkim na siebie. - Przecież chciałem go wypełnić samymi pozytywnymi odczuciami. - Jeśli kartki papieru mogłyby śpiewać tak, jak jego gardło, jeśli mogłyby dotykać z taką łagodnością, spoglądać z ciepłem, to te kartki właśnie tak oddziaływałyby na Fleamonta. Przynajmniej tak powinny były wyglądać. Tak powinny działać. Taki przekaz powinny dawać.

Nie przemawiały teraz kartki, nie przemawiał on, nie mówiły nawet gesty. Milczał - z dłonią Flynna na swoich wargach. Z przykazaniem zachowania tego milczenia, by świat przestał drżeć w posadach od rytmiki drżących strun. I tego głosu, który niby się nie wahał, a mimo to śpiewający wydawał się cały rozchybotany. Jesteś moim samobójstwem. Hahaha..! Jakże ironicznie to brzmiało w perspektywie ostatniej nocy! Samotności! Ironia tego, że czekał na niego, chciał, żeby przyszedł, ale się nie pojawiał. I w końcu, wczorajszej nocy, nie chciał już niczego. Jedyne, czego pragnął to umrzeć. W ostatniej chwili odkrył, że do umierania wcale mu nieśpieszno.

Nastała po tym cisza aż kąsała w skórę. Oddech Flynna był nawet głośny. To, w jaki sposób teraz spoglądał, mówił... to wszystko było tak samo urocze. Laurent chciał wierzyć, że szczere.

- Dziękuję, Crow... - Delikatnie ułożył palce na jego nadgarstku i odsunął ze swoich ust, kiedy ta cisza się przedłużyła. Nie puścił go jednak. Obrócił się na krześle, żeby usiąść przodem do niego. Nakrył jego dłonie swoimi na własnych udach. - Ostatnio myślałem, że na to nie zasłużyłem. Może nie jestem najlepszym człowiekiem, ale to chyba niesprawiedliwe, wiesz? - Puch z łabędziego brzucha miał ciężar jego aktualnego uśmiechu. - Niestety po tym weselu zobaczyłem, że dokładnie tak to będzie wyglądać. Będę siedzieć sam przy stole, z nowym bukietem kwiatów, licząc na to, że nie będę głupią dziwką do wyruchania. I wiem, wiem... - Wyciągnął dłoń, żeby pogłaskać go po twarzy. - wiem, że chciałbyś... - chciał tutaj posłużyć się właśnie tą poezją, ale zmienił swój ton. - nie chciałbyś, żebym tak o tym myślał. Ale koniec tego będzie taki sam. Zostanę przy tym samym stole. - Ciężko było przewidzieć, skąd była ta zmiana we Flynnie i pomyśleć, że to "tylko" albo "aż" piosenka. Coś się jednak zmieniło - to na pewno. - Prawdę mówiąc jestem już tym wszystkim zmęczony. Na tyle, że wczoraj myślałem, że chcę umrzeć. Dziwne, prawda? Ratowałeś mnie przede mną samym. A ja wykorzystałem tego biednego, pogubionego chłopaka w świecie nieżywych, żeby go wykorzystać do tego, czego sam nie miałem odwagi zrobić.

Wyciągnął ręce do tej delikatnej, rozedrganej istoty, przenosząc je z jego dłoni na jego ramiona. Oplatając go nimi, żeby przyciągnąć go łagodnie, zapraszająco, do siebie samego. Do swojej klatki piersiowej. Kiedy widział taki smutek pękało mu serce. Dzisiaj nie miało co pękać. Nie był pustą wazą pozlepianą złotem, ale nie był też niczym wypełniony. Był połamaną wazą, w której cząstkach jeszcze leżały resztki dawnej zawartości. Zebrać je do słoika? Byłoby najłatwiej. Nie zebrało go jednak to śniadanie.

Spadały na niego te ciepłe, gorące łzy. Błogosławieństwo mądrych i głupich - każdy mógł płakać tak samo, każdy mógł płakać za swoje i cudze grzechy. Za jakie grzechy płakał teraz Flynn? Pewnie za swoje. Miał skłonności do brania na siebie odpowiedzialności za rzeczy, które w odpowiedzialności zupełnie do niego nie należały. Nie było jego winą, że Laurent sobie nie radził. Nie jego wina, że miał oczekiwania, którym nie mógł wyjść na przeciw. Nadzieje, które nie mogły zostać spełnione. Blondyn zdał sobie w pełni sprawę kilka dni za późno - najgorsze było to, że czarnowłosy teraz ponosił za to karę. Myśl czy nie powinien wcale nie nawiedzała głowy. Wtedy musiałbyś pomyśleć, czy tobie się nie należało. Dobry człowiek... pobożne życzenie. Pytanie, jak wiele z tego powinno zatonąć w mroku i nigdy nie zabłysnąć? Nie być nutą wygrywaną do ucha? Oparł policzek na jego lokach, głaszcząc go tak, jakby się spodziewał, że następne naczynie pęknie i się rozsypie. Flynn był chyba do rozpadania się przyzwyczajony. Lubił to? Nie. Nie lubił tego tak bardzo, że bał się decyzji, a decyzje te były kluczowe do unikania wpadania w to, co nie lubił. Zamknięte koło bólu, które dręczyło Bella i wpędzało jego życie w mizerność.

Czuł w sobie tak dziwny spokój, jakby mógł pokazać Flynnowi drogę, która uczyni go szczęśliwym. Ale nie mógł. Nie mógł, ponieważ jej nie widział. Nie zdawał sobie sprawy z tego, dokąd prowadzi, że Flynn chciał tego biurka, mieszkania w Londynie. Nie zdawał sobie sprawy, że to Alexander był tym "chujem" i że to teraz wcale nie do niego chciał wracać. Że ten brak własnego pokoju znaczył coś więcej niż powiedzenie, że nie ma swojego mieszkania, bo mieszka w przyczepie z mężczyzną, który nie chciał widzieć w niej takich prezentów. Właściwie czułby się szczęśliwy mogąc powiedzieć do niego "do widzenia" i patrząc, jak z uśmiechem bierze tych kilka swoich rzeczy, żeby wejść do mieszkania londyńskiego, w którym już zostanie. Fikcja, śliczne obrazki, nierealne zakończenia. Wszystkie zakończenia stawały się nieszczęśliwe, kiedy się w nich pojawiał. Dosłownie... wszystkie. A to były ledwo zapowiedzi nowych początków.

Być może powinien z siebie wydać dźwięk. Zacząć zapewniać, że już dobrze, albo że "mu wybacza", ale to jedno słowo było jak świętość na ustach Flynna. Trzy razy powtórzone, w mocy Trójcy Świętej, trzy - duszo, ciało i umysł. Harmonia. Trywializowanie tego jednym "już dobrze" było jak świętokradztwo. Sprzeniewierzenie łez, które te śliczne, pieskie oczy wylewały.

Być może John będzie tym, który udzieli mu potem rozgrzeszenia. A może pozwoli zatonąć temu wszystkiemu w porannej herbacie.

- Crow... - Odezwał się dopiero po czasie - kiedy płacz przestał być taki intensywny, kiedy coś się zmieniło - chociaż trochę. I nagle było tyle słów. Tyle słów do powiedzenia, że to się stawało frustrujące, że nie mógł tego zrobić na raz, żeby nic nie zostało źle zrozumiane, źle przekazane. - czekałem na ciebie od Lammas, ale się nie pojawiłeś. Rozumiem, że to by produkowało problemy z twoim... partnerem. Wszystko się sypało przez te dwa tygodnie. Wszystko ciągle się sypie. I wczoraj... widziałem tak straszne rzeczy... - Więc może powinien być strasznie poruszony? Ale to wszystko było ledwo smutne. I to dlatego, że Flynn tak rzewnie płakał. - Ale możesz mnie puścić, Flynn. Chciałbym ci pomóc, ale chyba mogę ci pomóc tylko puszczając cię. - Chciał ująć jego twarz, żeby ucałować jego policzki, otrzeć te łzy. Spojrzeć w zaczerwienione oczy. - Ostatnio odkryłem, że to miejsce przy stole jest tylko trochę samotne. Najbardziej samotny zacząłem się czuć wśród ludzi. I to nie ty ponosisz za to odpowiedzialność. Jestem bardzo wdzięczny za twoją obecność. Spełniłeś moje największe marzenie. Mimo tego, że masz tego partnera złapałeś mnie za dłoń i przeprowadziłeś przez jeden z najgorszych dni mojego życia. Zamieniłeś je w coś ładnego. Nie chcę być problemem w twoim życiu. Chciałbym być osobą, z którą się uśmiechniesz, na którą się podenerwujesz, poklniesz, a potem i tak zrobisz te swoje pieskie oczy.

Zerwaliśmy ze sobą zanim zaczęliśmy chodzić. To brzmiało tak, jakby w ogóle można było mówić o jakimkolwiek "chodzeniu". Czy to naprawdę brzmiało jak mowa pożegnalna? Chciał się żegnać? On, właśnie z Flynnem? Jaka była różnica między poczuciem, co się powinno zrobić, a czego się chciało? Szczególnie, kiedy właśnie chciałeś tego, co być powinno. A mimo to rzeczywiście zabrzmiało tak... to brzmiało tak dramatycznie. Nie powinno? Nie, och nie - powinno. Powinno właśnie tak brzmieć, bo to było dramatyczne. Ale Laurent nie potrafił poczuć tej dramaturgii. Smutku. Gniewu. Nie potrafił... po prostu tego nie czuł. Tak jakby część jego została wycięta którymś z wczorajszych czarów, albo przelała się wraz z krwią. A może pozostała po drugiej stronie tej pustki, której jednak nie pożądał? Bo pożądał tej samej, ciągle stałej - tej, która teraz wylewała łzy i rodziła w sobie gniew na miejsce smutku. Lub gorycz. Jedno z drugim potrafiło być bardzo tożsame.

- O jakim zerwaniu mówisz... - Brzmiało tak abstrakcyjnie, tak... niedorzecznie. No właśnie - mówić o zrywaniu, kiedy było... co w zasadzie? Tak, zrywanie relacji, ale nie było tu żadnej relacji poza problemem, poza toksyczną plątaniną, w której był problemem dla Flynna na wielu płaszczyznach. Gdzie żaden z nich nie mógł wyjść naprzeciw oczekiwaniom drugiego, bo za dużo niedopowiedzeń i za dużo osób ich od siebie dzieliło.

Zagubił się w wichurze ognia, który zatańczył wokół nich.

- Mówię o tym, że...

Albo: chciałem powiedzieć? Planowałem to ująć? A może wszystko w sumie zostało powiedziane tak, jak powinno? Nie, no przecież, że zawsze dało się coś ująć lepiej. Nie chciał go ranić. Krzywdzić. Siebie też już krzywdzić nie chciał. Cokolwiek jednak chciał, a przede wszystkim chciał dokończyć swoje zdanie, nie zrobił tego - świat zawirował.

Zawirowała też jego głowa i wczepił się jak miś koala w ramiona Flynna (albo inny ślimak w liść kapusty), czując kamyki i ziemię pod swoimi nogami. Nogami, które teraz musiał wyprostować i na nich stanąć, bo już nie miało co go podpierać i gdyby nie siła Flynna to pewnie by właśnie wyrżnęli obaj w dół.

Rozejrzał się wokół - po tym morzu zieleni. Gdzieś tam czując jakiś zawód, jakąś tęsknotę, że nigdy nie było Matki, na której łono mógłby wrócić. Tej Matki Wody, która bez przerwy do niego szemrała i obiecywała, że pod lazurem będzie lepiej. Często było.

Było też bardziej samotnie.

- Czemu tu jesteśmy? - Pytanie "gdzie jesteśmy" w zasadzie nie miało sensu, bo nie miało to znaczenia, GDZIE byli. Istotne było to, DLACZEGO tu byli.