Ich ostatnie miesiące były zaskakująco spokojne. Mimo tego, że świat płonął, oni wydawali się próbować w tym odnaleźć, znaleźć swoją metodę, dzięki której mogli jakoś przetrwać to wszystko. To działało, przynajmniej na samym początku, jasne zaliczyła kilka potknięć, bo chcąc nie chcąc wmieszała się w sprawy, które nie miała się mieszać, miała tendencje do pakowania się w irracjonalne sytuacje, jakoś to jednak przetrawili i zaczęli układać sobie życie na nowo. W Piaskownicy, z dala od płonącego świata. Wydawało się, że idzie to w dobrym kierunku. Może wtedy zbyt wiele przemilczeli, może po prostu chcieli ignorować ten cały niepokój? To eskalowało teraz. Aktualnie bowiem wylewały się z nich gorzkie żale, które sięgały bardzo dalekich odemętów. To siedziało w nich od dawna, a dopiero dzisiaj postanowili się tym podzielić.

Zapewne prędzej, czy później by sobie to wyrzygali, może gdyby zrobili to wcześniej, to udałoby się im uniknąć tej ogromnej eskalacji do której doprowadzili. Nie hamowali się, co im się nigdy nie zdarzało, cóż, sporo ostatnio przeżyli, to pewnie też mogło mieć na to jakiś wpływ. Miała wrażenie, ze faktycznie nie są już tamtymi ludźmi, którymi byli kiedyś. Wylewała się z nich złość i gorycz, jakby tylko te uczucia się w nich gromadziły, kiedyś tak nie było, kiedyś wiedzieli kiedy przestać, potrafili przystopować, aby nie skrzywdzić nieodwracalnie drugiej strony. Te słowa miały zostać w ich pamięci, czy tego chcieli, czy nie, nie mogło być inaczej, nie dało się tego ominąć. - Nadal mnie zaskakujesz, co? - Syknęła jeszcze na niego. Kiedyś to było coś dobrego, aktualnie jednak to zaskakiwanie wiązało się raczej z niezbyt przyjemnym doświadczeniem. Nie spodziewała się tego, że kiedyś mogłaby polubić przewidywalność, jak widać były pewne sytuacje, w których była mile widziana.

- Okazał się być kurewsko stabilny. - Może w tym był właśnie problem, że próbował, nie zakładał, że to zrobił, ale twierdził, że to była próba, chociaż czy zmiana założenia cokolwiek by zmieniła? Nie wydawało jej się. Cóś, gdzieś poszło nie tak, sama nie wiedziała gdzie, nie miała pojęcia, dlaczego to nie ułożyło się po ich myśli, skoro podobno pragnęli tego samego.

Nie było sensu dalej ciągnąć tej rozmowy, może bardziej kłótni bo ona chyba była ich ostatnim gwoździem do trumny, w której tkwili w zawieszeniu od półtora roku. To jeszcze bardziej ich pochłonęło, nadzieja znikała już całkowicie. Jak mogliby patrzeć na siebie tak samo po tym, co sobie powiedzieli? Chciał ją od siebie odsunąć, próbowała z tym walczyć, ale chyba się poddała. Zawsze tak było, jak się na coś uparł, to musiało być tak jak on chciał, nie mogła tego zmienić, chociaż przecież bardzo chciała. Uderzało w nią to, że nie była w stanie nic z tym zrobić, była bezsilna, a nie znosiła tego uczucia, zawsze okropnie ją irytowało. Nigdy nie nauczyła się sobie z tym radzić.

To było przykre, kurewsko przykre, jak łatwo im przyszło przekreślenie tego, co mieli, co mogliby mieć. Wszystko się rozsypało.

Samo trwanie przy sobie to było zbyt mało, szkoda, że nie dotarło to do niej wcześniej, może wtedy mogłaby coś zmienić, wtedy, kiedy jeszcze nie było za późno. To nie tak, że chciała z niego rezygnować, to nigdy nie było jej zamiarem, przecież nadal go kochała, tyle, że może czasem pojawiały się sytuacje, w których miłość nie wystarczała, może faktycznie to ich dotyczyło. Rozumiała z tego coraz mniej, przestała być pewna czegokolwiek i mimo, że jeszcze wczoraj nie sądziła, aby kiedykolwiek mogli wrócić do tego, co mieli, to dzisiaj pojawiła się nadzieja, która zgasła bardzo szybko, bo przecież jej nie chciał, niby chciał, ale jednak nie chciał. Nie mógł mieć jej znowu przy sobie, wkurwiało ją to, bo nie miała pojęcia dlaczego, to ciągle nie dawało jej spokoju. Przez to wyrzucała z siebie te wszystkie chujowe słowa, to była desperacja, która nie przyniosła w tym wypadku niczego dobrego.

Nie mogła znieść myśli, że kiedyś przecież naprawdę było im razem dobrze, rozumieli się bez słów, byli dla siebie oparciem. Nic z tego nie zostało. Tkwiło w nich wiele żalu, wiele złości, cóż nie ułatwiali sobie odnalezienia się w tej całej posranej sytuacji. Wbijali sobie kolejne szpilki, które miały jeszcze bardziej utrudnić to wszystko. Tyle, że ona naprawdę tego nie chciała, nigdy nie miała zamiaru go zranić, nie zakładała zresztą, że coś podobnego się dzisiaj wydarzy. To było zbyt wiele, dołożyli sobie sami kolejne rany, jakby nie mieli ich już wystarczająco. Nie powinni postępować w ten sposób, nigdy nie powinni byli doprowadzić do takiej sytuacji.

- Dzięki. - Cisza została przerwana. Trochę obawiała się tego, co może przynieść kolejne kilka minut, dlatego też ostrożnie podchodziła do tej rozmowy. Nie chciała popełnić drugi raz tego samego błędu, nie chciała żałować słów, które padną z jej ust. Próbowała się opanować, starała się pozbyć wszystkich negatywnych emocji, które jeszcze chwilę temu ją wypełniały, bo to nie była ona, nie była takim człowiekiem, nie zachowywała się w ten sposób. Musiała się ogarnąć i mieć pewność, że faktycznie będzie sobą, że nie stanie się znowu chaosem, który niszczył wszystko, co znajdowało się wokół niej. Nie chciała tego. Tylko, czy właściwie cokolwiek jej jeszcze pozostało? Trochę zaczynała w to wątpić.

Może faktycznie tak było, może nie wiedziała na co się pisze, tyle, czy faktycznie zrezygnowałaby z niego, gdyby wiedziała? Pewnie nie, nie tak łatwo było ją do siebie zrazić, chociaż dzisiaj, dzisiaj faktycznie mu się to udało, przynajmniej na tamtą krótką chwilę, kiedy wyrzucił z siebie to wszystko. Nie mogła się otrząsnąć po tym, co usłyszała, pewnie szybko tego nie zrobi, prawda powinna ją wyzwolić, tyle, że nadal jej nie dostawała. Nadal nie miała pojęcia dlaczego tak usilnie próbował ją od siebie odsunąć, musiała się z tym pogodzić, musiała to zaakceptować, bo nie było innej drogi. Nie była w stanie wyszarpać z niego informacji, które potrzebowała. To raczej się nie zmieni. To było przykre, bo naprawdę była skłonna wejść w to wszystko ponownie, gdyby nie to, że ją odrzucał, to też nie było typowym odrzuceniem, bo mówił jej, że wciąż ją kocha. Miała mętlik w głowie, niby jak miała teraz ruszyć do przodu, skoro usłyszała to wszystko? Trudno jej się będzie po tym pozbierać, tylko tego była pewna. Nie miała pojęcia, czy dalej powinna czekać, jeśli nie, to co wtedy? Szukać? Nie chciała szukać nikogo innego, ani niczego innego, nie kiedy zdawała sobie sprawę z tego, że nie da się dorównać temu co kiedyś mieli, a to było już stracone.

Czy desperacją było to, że nie miała nawet momentu zawahania, kiedy powiedział o tym, że faktycznie tu zostanie? Po raz kolejny nie chciała, aby wymknął jej się z rąk, po raz kolejny zgadzała się na te ułudę, którą się raczyli od kiedy tylko się tutaj pojawili. - Dobrze, zostań, zostańmy tu jeszcze na tyle, na ile potrzebujemy. - Akceptowała to, zrobią to tak, jak on chciał, chociaż w tym przypadku to było również to, czego ona potrzebowała. Nie miała pojęcia dlaczego, ale nie chciała jeszcze wrócić do rzeczywistości, która i tak próbowała już ponownie zaciągnąć ich do siebie. Mogło być tu im razem dobrze, chociaż pzez chwilę, przez moment? Pewnie tak, o ile znowu nie zaczną się ze sobą kłócić. Nie zamierzała do tego dopuścić, to nie było miejsce, w którym powinni to robić, nie tutaj. Nie chciała psuć wszystkich wspomnień, które mieli związane z tym domem.

Kiedy opuszczą Piaskownicę nic już nie będzie takie same, to wiedziała, zdawała sobie sprawę, będą musieli to zrobić już niedługo, ale skoro jeszcze mogli choć przez chwilę poudawać, że wcale nie było między nimi, aż tak źle, to zamierzała z tego korzystać, przecież chodziło im o pożegnanie, zasługiwali na nie, chociaż nie chciała dopuścić do siebie myśli, że to faktycznie będzie koniec. Nawet po tej kłótni, zdecydowanie lubiła sobie zadawać ból, skoro tak łatwo przyszło jej okłamywanie siebie.

- Wybaczam. - Mruknęła jeszcze cicho, chociaż nie umiała pozbyć się z głowy tego, jak okropnie to zabrzmiało, na pewno miał jakieś zamiary, kiedy jej o tym mówił, tak, czuła, że chciał w nią uderzyć, udało mu się to, ale teraz zszedł z tonu i ją za to przeprosił. Była nawina i głupia, ale mu wierzyła, chciała uwierzyć w to, że nie miał tego na myśli.

- Może kiedyś się dowiem, może kiedyś coś się zmieni. Nigdy nie można być pewnym. - Chyba nadal wierzyła w to, że kiedyś da jej te wyjaśnienia, było to bardzo naiwne, ale też dzisiaj chyba przestała już udawać, że myśli racjonalnie. Nigdy tego nie robiła, zawsze podążała za nim ślepo, bez względu na to, co się działo. Nadal była gotowa to robić, mimo tego, że przecież tego nie chciał i jeszcze przed chwilą próbowała mu udwodnić, że skutecznie ją do siebie zraził. - Na razie niech będzie jak jest, ale nie róbmy tego nigdy więcej. - Nie chciała znowu się kłócić, wylewać swoich gorzkich żali, nie tędy droga.

- Sama już nie wiem, co jest lepsze. - Miała wątpliwości, cholernie wiele wątpliwości. Gdyby byli normalni, może wszystko jakoś by się ułożyło, nie mogła być tego pewna, ale teraz rozważała różne opcje, różne możliwości. Zresztą to też było bez sensu, to i tak aktualnie w niczym by nie pomogło. Chyba musiała po prostu zaakceptować pewne fakty i tyle, nic nie mogła z tym zrobić, jeszcze nie.

Gdy poczuła dłoń na swoim boku odpuściła. Pozwoliła się sobie odruchowo opaść na jego ramię, tak jak robiła to wiele razy wcześniej, potrzebowała tej bliskości. Mimo tego, że jeszcze chwilę temu rzucali w siebie piorunami. Odpuszczała, złość z niej schodziła, już nie było tak źle. Nie, żeby sobie cokolwiek wyjaśnili, bo przecież nie zrobili tego, zresztą nie chciała ciągnąć tamtej konwersacji.

- Twoja siostra wychodzi za mąż za Borgina? - Cóż, nie dotarły do niej te plotki, więc było to dla niej coś zupełnie nowego. - Którego, jeszcze się okaże, że faktycznie zostaniemy rodziną... - Wśród czystokrwistych wcale nie było o to tak trudno. Zastanawiała się, czy być może któryś z jej kuzynów jest tym szczęśliwcem, a jeśli tak, to dlaczego się tym jej jeszcze nie pochwalił, z drugiej strony, to wcale nie było dziwne, bo starała się raczej trzymać od rodziny matki na dystans.

- Dobrze wiedzieć, że ktoś zmierza przed siebie, Astaroth umarł mi na rękach, wiesz, on nie ma zbyt jasnej przyszłości. - Nie pamiętała, czy się tym z nim podzieliła. Ambroise miał niewątpliwą przyjemność poznać jej brata z nieco innej strony, ale nigdy nie mówiła mu tak naprawdę co do tego doprowadziło. Nie było go wtedy blisko, co zresztą też mu kiedyś wyrzuciła. Ten rok był dla niej naprawdę paskudny, nigdy w jej życiu nie działo się gorzej, nie miała nawet za bardzo z kim o tym porozmawiać. Nie lubiła mówić o swoich uczuciach, być problemem dla innych. Kiedyś miała jego, mu mogła powiedzieć o wszystkim, później musiała radzić sobie sama.

- Nie, żeby mnie to dziwiło, chociaż wydaje mi się, że nie znajdą nikogo lepszego od ciebie, ale to ich strata, w Mungu jak w ministerstwie obstawiają wszystko przez znajomości. - Pamiętała, że zależało mu na tym, aby awansować, wkładał w to dużo pracy. Niektóre marzenia nie mogły się jednak spełnić mimo starań, nie na wszystko mieli wpływ, ba okazywało się, że tak praktycznie to nie mieli wpływu na nic.

- Polecam pracowanie na siebie, to zawsze najlepsza opcja. - Od lat przecież podążała tą drogą, była ona całkiem wygodna, podkreślała to od lat. Nie będzie się musiał przynajmniej przed nikim tłumaczyć.

- Coraz bardziej się panoszą, to co się stało w Beltane, gdzie przecież zginęła masa ludzi, nie tylko mugolacy, chyba jest im obojętne kogo zabijają. - Była w lesie po tym, jak to się stało. Zbierała trupy, widziała widma, miała świadomość, że świat stawał się coraz bardziej okropny, trudno się było w tym wszystkim odnaleźć. - Właśnie, widma, jaki to ma impakt na waszą rodzinę? One chyba szybko nie spierdolą z tej Kniei, obawiam się też, że mogą zacząć z niej wyłazić. Miałam przyjemność ostatnio kilka razy się na nie nadziać i dostałam pewne informacje, musicie uważać. - Tak, nic nie musieli, ale nie chciałaby, żeby jemu, czy komuś z jego rodziny stała się krzywda, nie po tym, co widziała. Jakoś wcześniej nie mieli możliwości porozmawiać o takich bieżących sprawach, a przecież kiedyś dyskutowali o wszystkim.

- Nigdy w to nie wątpiłam, nie jesteś taki jak oni, nie pasowałbyś do nich. - Od zawsze byli gdzieś pomiędzy, nie wybierali, nie próbowali walczyć, bo to nie miało sensu. Niestety ta wojna zaczynała coraz bardziej dotyczyć i ich, bo przecież wszystko się przez nią zmieniło. Dobrze było jednak wiedzieć, że jak ona nadal się nie złamał, nadal trwali w swoich przekonaniach. To było całkiem budujące, bo najwyraźniej nie zmienili się, aż tak bardzo jak mogło się wydawać.

- Czasem nie mamy wyboru. - Nie zamierzała go oceniać, sama robiła ostatnio wiele rzeczy, które nie mogły być uznane za właściwie, obcinała demonom głowy przy pomocy czarnej magii, ale nie tylko im, przecież zabiła też inną żywą istotę w ten sposób. Jeszcze kilka lat temu nie zakładałaby, że do tego dojdzie, ale jakoś tak potoczyło się jej życie. Nie była z tego szczególnie zadowolona, ale musiała sobie jakoś radzić, robiła to, co umiała.

- Dużo się dzieje, ciężko jest sobie z tym radzić samemu, szczególnie, gdy ma się tendencje do odrzucania pomocy i nie chce się dzielić z innymi swoimi troskami. - Cóż, ona tak miała. Nie potrafiła mówić o swoich obawach, próbowała brać wszystko na swoje barki, ale wychodziło to różnie, mogłaby nawet stwierdzić, że gorzej niż lepiej, ale wolała to, niż wołanie o pomoc. Wiedziała, że są pod tym względem do siebie podobni, rzadko kiedy otwierali się przed ludźmi.

Nie mieli już siebie, więc spodziewała się tego, że skończył jak ona. Zupełnie sam, ze swoimi wszystkimi obawami, to było przykre.

To był ich dom. Przynajmniej zawsze tak się jej wydawało. Bezpieczna przystań, która dawała im ostoję. Lubiła się tutaj chować przed całym światem. Korzystać z chwil spędzonych sam na sam. Tutaj życie toczyło się zdecydowanie wolniej, z dala od londyńskiego zgiełku. Ten dzień nieco zmienił jej wrażenie o Piaskownicy. Wydawało jej się, że minęło wiele dni, wiele godzin, bo strasznie dużo się wydarzyło, a nie spędzili tutaj nawet dnia. Wzbudzali w sobie całą gamę bardzo intensywnych emocji, nie miała pojęcia, które z nich były prawdziwe, a które były kłamstwem. Coraz bardziej się w tym gubiła, co nie do końca jej się podobało. Jak w ogóle to możliwe, że tak zmienili nastawienie w przeciągu ledwie kilku minut? Jak widać niektóre słowa potrafiły całkowicie odwrócić sytuację. Zdarzało jej się wątpić w to, że słowa mogą wiele zdziałać, bo to nie one były istotne, a czyny, tym razem jednak czuła, że to właśnie te słowa będą miały największe znaczenie. Słowa, które padały z ich ust zupełnie nieświadomie, byleby tylko zraniły drugą stronę. Powinni się po prostu zamknąć i znowu zamilknąć, bo to im służyło.

Teraz brzmiało to strasznie gorzko, ale kiedyś, kiedyś naprawdę uważała to za jedną z ich zalet. Nie nudzili się razem, ich życie było bardzo kolorowe, działo się w nim sporo. - Za to też... - Nie mogła skłamać, mimo, że zbierała się w niej złość i nad sobą nie panowała, nie zamierzała zaprzeczać, bo to nie byłoby prawdą. - Wyśmienity duet. - Wysyczała jeszcze przez zęby. Tak, zawsze wydawało jej się, że to będzie działało zawsze, byli do siebie kurewsko podobni, tyle, że tym razem miała wrażenie, że przeszkadza im to w poprowadzeniu tej rozmowy, kłótni, zwał jak zwał w inny sposób. Mieli krótki lont, co zresztą było widać teraz, wystarczyło jedno słowe, które nie powinno zostać wypowiedziane do tego, aby zupełnie się odpalili i przestali nad sobą panować.

Strasznie łatwo przyszło im rozpierdolenie tego, co tworzyli razem przez wiele lat. Nie spodziewała się, że może to runąć przez jedną, aczkolwiek bardzo intensywną kłótnię. Jak widać, dało się wszystko rozpieprzyć w bardzo krótkim czasie. Cóż, może faktycznie powinna się tego po nich spodziewać, byli chodzącymi chaosem, razem mogli wiele zdziałać, ale osobno, kiedy działali przeciwko sobie? Cóż, mogli całkiem mocno się skrzywdzić, szczególnie, gdy przestawali dbać o to, co się z nimi działo. Kiedy puszczały im hamulce i liczyło się tylko to, aby jak najbardziej dopierdolić drugiej stronie.

Na werandzie nieco się zmieniło, chociaż czy faktycznie, aż tak bardzo? Nie wątpiła, że będą żywić do siebie urazę po tych wszystkich wyrzuconych z siebie bezmyślnie słowach. Wiatr jednak całkiem skutecznie koił nerwy, zmęczenie też robiło swoje, tak naprawdę to od samego początku nie miała siły na kłótnie, zdecydowanie nie powinni poruszać tych tematów, bo to nie przyniosło niczego dobrego, jeszcze bardziej ich pokiereszowało, jakby bez tego nie byli wystarczająco rozwaleni.

Nigdy nie chciała, żeby zwątpił w jej zamiary, zawsze były szczere, jednak postapiła, jak postąpiła, to nie tak, że czekała na to, aż z niej zrezygnuje, wiele razy przecież udowadniał Geraldine, że naprawdę mu na nim zależy, tyle, że w końcu odszedł, co nieco zmieniło jej podejście. Czuła, że ten czyn jest podszyty czymś więcej, właściwie to dzisiaj upewniła się, że dokładnie tak było, nie sądziła jednak, że to coś zmieniało, jasne mogła znowu próbować walczyć, ale czy ta walka po tym wszystkim miała jakikolwiek sens? To nie były rozmyślenia na ten moment, nie miała siły się nad tym zastanawiać, może kiedyś.

Zmienili się, niezaprzeczalnie. Nigdy też nie zachowywała się w ten sposób, zawsze potrafiła przystopować w odpowiednim momencie. Ostatni rok był jednak okropny i chyba gdzieś w tym wszystkim zaczęła się zatracać, nie umiała się zatrzymać, dążyła do autodestrukcji, nawet przy nim, kiedyś obecność Ambroisa ją przed tym powstrzymywała, aktualnie - cóż, potrafił ją rozwścieczyć tak, że zupełnie straciła kontrolę. Zdecydowanie w jej życiu brakowało stagnacji, czegoś, czego mogłaby się chwycić, kiedy było już naprawdę źle. Raczej nie zapowiadało się, aby mogła to szybko odnaleźć, już nie.

Kiwnął głową, dostrzegła ten drobny gest, ulżyło jej, ale czy powinno? Trochę obawiała się tego, że mogą powtórzyć taką nie do końca przyjemną wymianę zdań, a zdecydowanie nie była gotowa na powtórkę, z drugiej strony naprawdę chciała odpocząć, odetchnąć, a i to im dzisiaj zaczęło wychodzić. Nie wiedziała co oznacza na tyle na ile potrzebujemy, ale to teraz nie było istotne. Na pewno zrozumieją, kiedy powinni stąd odejść, bo przecież nie mogli tu zostać na zawsze. Już nie było na zawsze. To się skończyło półtora roku temu, czy tego chciała, czy nie. Wypadało się wreszcie z tym pogodzić. Najwyższy czas. Miała jednak nadzieję, że faktycznie uda im się nieco uspokoić i jakoś przetrwać ten najgorszy czas. Potrzebowali tego.

Nie wymagali od siebie wiele, wystarczała ta chwilowa bliskość, świadomość, że nie są teraz sami, to wystarczało. Robili tak przecież wiele razy. Ciepło bijące od ciała Roisa ją uspokajało, zawsze tak było. To nie tak, że wyparła zupełnie istnienie tej awantury, którą przed chwilą odbyli, jednak nie chciała się na niej skupiać, nie teraz, kiedy mogło być znowu zupełnie inaczej. Przeskakiwali dzisiaj po wszystkich możliwych emocjach, to też było wyczerpujące, mylące.

- Całkiem sprytne rozwiązanie, będziesz mieć zaniki pamięci, niezłe wytłumaczenie. - Wiedziała, że są to tylko słowa rzucane na wiatr, całkiem silny, ale skutecznie odsuwało to jej myśli od tego, co się między nimi wydarzyło. Gdybanie, jakby faktycznie istniała dla nich jakaś przyszłość.

- Na pewno ją zapamiętam, będę czekać. - Skoro już się na to umawiali, to musiała to zapamiętać, chociażby po to, żeby pojawić się przed jego progiem i wyrzygać mu to, że w tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym drugim znowu ją okłamał. Tak, to był naprawdę idealny argument, aby zatrzymać w pamięci tę datę.

- Ależ oczywiście, przecież my zawsze jesteśmy doskonali. - Chciałaby w to wierzyć, aczkolwiek aktualnie miała zupełnie inne wrażenie. Wydawało jej się, że i ona i on gdzieś się mocno pogubili, nie miała pojęcia gdzie i co tak naprawdę na to wpłynęło, ale nie dało się tego nie zauważyć. Nie byli już tymi szczęśliwymi ludźmi, którzy pojawiali się w Piaskownicy i marzyli o wspólnej przyszłości. Stracili to, zapewne nieodwracalnie. Może to była wina otaczającego ich świata, stał się dosyć mocno brutalny i w sumie wymagał tego, aby się do niego dostosować. Czy było tu jeszcze miejsce na jakiekolwiek marzenia? Nie wydawało jej się.

- Straszna, tego się nie spodziewałam. - No, zaskoczyło ją to. Nie zakładała, że w ogóle jest taka opcja, ale świat czystokrwistych był przecież bardzo mały, tutaj powinna się spodziewać wszystkiego. Cóż, najwyraźniej jej kuzyn miał dostać coś, co nigdy nie było jej pisane.

- Nie wyglądasz na szczególnie zadowolonego z tego powodu. - Nie dało się nie wyczuć tego w tonie jego głosu. Nie, żeby ją to specjalnie dziwiło, sama miała dosyć mocno wyrobioną opinię na temat rodziny swojej matki. Ostatnio widziała swoich kuzynów chyba gdzieś w czerwcu? Tak, podczas wyprawy na magiczny statek, który okazał się być statkiem widmo, prawie tam umarli... Nie powinna chyba do tego wracać w tym momencie. Nie było się czym chwalić.

- Wiem o kim mówisz, Tony potrafi być czarujący. - Kiedyś z nim więcej rozmawiała, aktualnie trzymała się raczej z daleka, bo cóż miała wiele swoich własnych spraw, które ją przytłaczały. Nie dało się przy okazji utrzymywać poprawnych stosunków z wszystkimi członkami rodziny.

- Dobra partia brzmi znajomo. - Aż za bardzo. Nie sądziła, aby jej kuzyn miał złe zamiary, jednak nigdy nie wiadomo w którą stronę postanowił pójść, czasy były niepewne, ludzie niezdecydowani, można ich było łatwo przekabacić. Nie zastanawiała się nad tym, wolała nie wnikać jakoś szczególnie w to kto z jej rodziny mógłby postawić się po stronie Voldemorta. To nie były tematy, które ją interesowały. Jej kuzyni byli dorośli, mogli o sobie decydować.

Brakowało jej chwil jak te. Kiedy mogli rozmawiać w nieskończoność o wszystkim i o niczym. Od wielu lat byli przecież sobie bliscy, wiedziała, że może przyjść do niego z każdą wątpliwością, z każdą pierdołą, nigdy jej nie oceniał. Kiedy Roise tego potrzebował ona też zawsze dla niego była. Szkoda, że to również stracili, ale przeszłość nauczyła ich tego, że przyjaźń nie jest im pisana. Nie potrafiliby zbyt długo tkwić w tej relacji i byli tego świadomi. Już kiedyś przecież próbowali udawać, że tego chcą, dosyć szybko jednak zmienili tor jaki przybrała ich znajomość, nie dało się inaczej.

Rozmowa nawet się kleiła, nie spodziewała się, że jeszcze potrafią to robić. Nie warczeli już na siebie, wręcz przeciwnie, całkiem przyjemnie było wymienić się tym, co się wydarzyło w między czasie. Sporo go minęło, dobrze było dowiedzieć się tego, co działo się w jego życiu, bo przecież i nad tym się wiele razy zastanawiała, tak po prostu, co się u niego dzieje, jak sobie radzi, czy jest szczęśliwy?

- Zawsze taki był, to chyba u nas rodzinne, mam wrażenie, że ta przypadłość to jeszcze bardziej potęguje. - Próbowała jakoś ogarnąć brata, ale to też jej nie wychodziło. Zresztą ostatnio z niczym sobie nie radziła, nie była w pełni skupiona na jednym problemie, bo było ich zbyt wiele i wszystkie traktowała nieco po macoszemu, czego nie dało się nie zauważyć. Nie skreślała brata, wiedziała, że jest szansa, że jakoś uda mu się dostosować, zresztą wspierała go w tym i miała zamiar nadal to robić. Próbowała się nim opiekować, chociaż wcale tego nie ułatwiał.

- Tak, jest bestią nieco ponad pól roku. - W styczniu nie udało jej się go uratować, więc teraz robiła, co mogła, aby jakoś ułatwić mu egzystencję na tym świecie. Co innego mogła zrobić? Czasu nie dało się cofnąć, nie mogła dotrzeć do wampira przed nim, chociaż wiele razy żałowała, że to nie ona trafiła na niego wcześniej. Może udało by się jej go zabić, albo on zrobiłby krzywdę jej - najważniejsze że jej młodszy brat wyszedłby z tego bez szwanku.

- Ostatnio też doppelganger próbował go zabić, pożarliśmy się znowu przez to, chyba muszę go przeprosić. - Tym razem dotarła na czas i uratowała Atarotha, tyle, że nadal nie potrafili się dogadać, średnio radzili sobie z komunikacją. Nie ma się co dziwić, nie byli wychowani w rodzinie, w której mówiło się o uczuciach. - Mam nadzieję, że jakoś uda mi się go ogarnąć. - Tak, zdecydowanie to była jedna z najważniejszych spraw, które czekały na swoją kolej.

- Chyba nie powinnam ci mówić takich rzeczy, bo będziesz mi to później wypominał. - Ciągle wracał do tych nieporadnych słów, które kiedyś rzucała w jego kierunku, wtedy, gdy jeszcze nie potrafiła się przyznać do swoich uczuć. Nie miało być żadnego później, ale i tak nie chciała mu dawać kolejnych powodów do zaczepek, to już było za nimi.

- Tak naprawdę nigdy nie wiadomo, co jest dla nas najlepsze, wyglądałeś jakbyś się tam spełniał, ale czasem pojawiają się mury, przez które nie da się przebić, nawet ty nie masz na to wpływu. - Tak, wiedziała, że jak się na coś usrał, to raczej trudno byłoby mu stanąć na drodzę, jak widać jednak pojawiały się pewne ograniczenia, na które nawet Ambroise nie miał jak reagować. Szkoda, może to faktycznie by go uszczęśliwiło? Pamiętała, jak przygotowywał się do tych wszystkich swoich konferencji naukowych, wiele to dla niego znaczyło, szkoda, że nie mógł się spełnić w ten sposób, ale bez sensu też angażować się w coś, co nie miało możliwości się udać.

- Tak, ten ich cel jest zupełnie bezsensowny, wielu ludzi już straciło życia. - Niektórzy zupełnie przypadkowo, inni nie, nie potrafiła zrozumieć tego postępowania, nigdy nie umiała. Miała świadomość, że różne pojeby chodziły po świecie, ale nie spodziewała się tego, że kiedyś postanowią się dogadać i przejąć władzę nad światem.

Poczuła, że jego dłoń zacisnęła się na jej ręce. Może nie powinna o tym wspominać? Chcąc nie chcąc i w tę sprawę się nieco zaangażowała, zamierzała zresztą teraz też się nad tym nieco bardziej skupić, skoro jeden z jej większych problemów został rozwiązany (tak, musiała znaleźć jakiś następny, bo nie byłaby przecież sobą).

- Wiem, że jest niebezpieczna, byłam tam, spotkałam ich dziesiątki. - Nie było to szczególnie przyjemne spotkanie, ale jakoś udało jej się przetrwać noc. Może jak zawsze miała więcej szczęścia, niż rozumu, ale nie zabiły jej, nie odebrały jej życia. Na samą myśl o tych istotach przenikał ją chłód, tego się nie zapominało. - Nie mogę ci tego obiecać. - To nie tak, że chciała się pakować w kłopoty, może odrobinę, ale nie do końca miała inny wybór. Czuła na sobie pewną odpowiedzialność, była przecież łowcą potworów, a widma były najgorszymi z potworów, tacy jak ona powinni zaangażować się w sprawę. - One zaczęły wyłazić z Kniei, ostatnio się tego dowiedziałam, ewoluują. - To nie brzmiało dobrze, bo kto wie, kiedy rozejdą się po świecie i zaczną pożerać niewinnych ludzi? Brakowało im tylko tych stworzeń odbierających życie krążących między czarodziejami. - Spotkałam się też dosyć blisko z jednym takim egzemplarzem, to nic przyjemnego. - Prawdziwa z niej była specjalistka od widm... Szkoda tylko, że nie potrafiła z nimi walczyć. To była rzecz, na której musiała się skupić. Szczególnie, że widziała, jak kończą ludzie, którzy spotkali się z nimi oko w oko, co zabawne nie poruszyły nią najbardziej trupy, a chłopiec, którego odnalazła w Dolinie, który został zamknięty w ciele starca mimo swojej młodej duszy.

- To dobrze, znaczy nie dobrze, ale dobrze, chociaż nie spodziewałabym się, że może być inaczej, zawsze mieliśmy podobne poglądy. - Nie chcieli walczyć po żadnej ze stron. No, może jej się zdarzyło przypadkiem pojawić się w niedopowiednim miejscu i czasie i jakoś tak wyszło, że zaangażowała się w sprawę, ale nie zamierzała się wychylać. Nie wydawało jej się to potrzebne, bo to nigdy nie była ich wojna. Czuła, że niektórzy z jej przyjaciół mogą znajdować się po jednej ze stron barykady, ale ich o to nie pytała, nie rozmyślała nad tym w jaki sposób walczą, zaoferowała swoje drobne usługi, gdyby ich potrzebowali, ale nic więcej. Nie chciała pojawić się na polu bitwy.

- Myślałam, że nie byłabym dobrą szukającą, może całe życie się myliłam? - Cóż, w tym przypadku mieli podobnie, nie zdziwiło jej to wcale. Nie byli osobami, którym łatwo przychodziło sięganie po pomoc, to nie było w ich stylu, raczej radzili sobie ze wszystkim sami, chociaż radzili, to chyba zbyt dużo powiedziane. Na dłuższą metę każdy w pewnym momencie potrzebował kogoś. Kiedyś on był kimś takim dla niej, teraz właściwie nie miała już nikogo, nie chciała się otwierać, bo trochę się tego bała, wolała udawać, że jest silna i radzi sobie ze wszystkim, chociaż i ona miewała momenty słabości. Ją też przytłaczało to, co działo się wokół nich, bo było tego zbyt wiele.

Całkiem lekko jej szło otwieranie się przed nim. Może chociaż to im zostało? Nie chciała tego nadużywać, nie zamierzała niepokoić go wszystkimi swoimi durnymi przemyśleniami, czy problemami, które na siebie ściągała, ale może dobrze było wiedzieć, że gdzieś tam będzie i w ostateczności, kiedy nic jej nie pozostanie mogłaby się do niego zwrócić. - Wiem, zawsze mogłam. - Czy faktycznie się nic pod tym względem nie zmieniło? Cóż, pokazał jej swoje zaangażowanie poprzedniej nocy, nie zostawił jej na pastwę demona, walczył o nią u jej boku. Mogła mu ufać, jeśli o to chodzi. Przesunęła dłoń na jego rękę i splotła swoje palce z jego, delikatnie.

Kącik ust drgnął jej w uśmiechu, tak to nie było ich słowo, zdecydowanie. Nigdy nie będą przyjaciółmi, to nie miało racji bytu, nie teraz, nie po tym wszystkim, nie kiedy sami zrezygnowali z tej łączącej ich przyjaźni na rzecz czegoś większego. Granice zostały przekroczone i nie potrafiłaby wrócić do tego, co mieli dawno temu. Nie byłaby w stanie oszukiwać się, że może spojrzeć inaczej niż jak na miłość swojego życia.

- Sojusznik brzmi fantastycznie. - Tak, było to bardzo neutralne i działało na odległość. Nie, żeby marzyła o tym, żeby nazywać go właśnie w ten sposób, ale lepsze to niż nic, czyż nie. - Wolałabym tego nie nadużywać, ale zapamiętam to sobie. - Nie spodziewała się, że łatwo będzie jej przyjść i prosić go o pomoc, ale dobrze było wiedzieć, że gdyby coś się wydarzyło, to nie ma nic przeciwko temu, oby nie żałował tych słów.

Nie mogła być pewna tego, co jeszcze przydarzy jej się w chaotycznym życiu, które prowadziła. Nie zamierzała odrzucać wyciągniętej w jej stronę ręki, powoli do niej docierało, że to nie miało sensu. Nie ze wszystkim była radę poradzić sobie sama, chociaż bardzo by tego chciała. Musiała przeżyć niemalże trzydzieści lat swojego życia, aby to do niej dotarło. Lepiej późno, niż wcale, czyż nie?

Ta rozmowa zaczęła zmierzać w zupełnie innym kierunku, niż się spodziewała. Nie zakładała, że w ogóle kiedykolwiek będą w stanie jeszcze mówić w ten sposób, zwłaszcza po tym, co zdarzyło się przecież ledwie przed chwilą. To nie tak, że o tym zapomniała, na pewno w niej to zostanie, ale teraz nie żywiła do niego urazy. Powoli zaczynała się uspokajać, a może po prostu nie miała już siły skupiać się na tych wszystkich negatywnych emocjach, byli zmęczeni, musieli jakoś doprowadzić się do porządku, a awantury tylko potęgowały to zmęczenie. Teraz znajdowała się tuż obok niego, ponownie i napawała się tą bliskością, póki jeszcze ją mieli.

- Mamy jasność, ty też wiesz, gdzie mnie szukać. - Musiał wiedzieć, że mógł liczyć i na nią. Była gotowa go wesprzeć, jeśli tylko będzie tego potrzebował. Nie było innej możliwości, w końcu zawsze miał i będzie miał specjalne miejsce w jej sercu, czy tego chciał czy nie. Tego nie dało się zmienić.

Tęskniła za tym, ich rozmowami, tym spokojem, który sobie dawali. Mało kto potrafił do niej dotrzeć w ten sposób. Roise ją znał, wiedział, jakie miewa tendencje, miał świadomość, że nie tak łatwo przychodziło jej trzymanie się z dala od kłopotów, jakoś łatwiej było jej opowiadać o swoich niepowodzeniach akurat mu, bo większość jej przyjaciół była aż nadto rozsądna i nie do końca umieli zrozumieć irracjonalne decyzje, które zdarzało jej się podejmować. Ambroise był pod tym względem do niej podobny, może nie akceptował jakoś specjalnie, ale miała wrażenie, że potrafił zrozumieć z czego wynikały podejmowane przez nią decyzje, mógł zrozumieć kierowanie się emocjami, które potrafiły bardzo łatwo przejąć władzę nad wszystkim, co działo się wokół.

Miała nadzieję, że jeśli coś mu się przydarzy, to też nie będzie miał oporu przed tym, aby do niej przyjść, chciała w to wierzyć.

Była pewna, że raczej nigdy nie wyprze z pamięci tych wszystkich słów, które między nimi dzisiaj padły. Było tego zbyt wiele, mleko się rozlało i nie mogli już nic z tym zrobić. Nie powinna sobie pozwolić na taki brak opanowania, ale okropnie ją podpuszczał, nie umiała nie reagować i jakoś tak sami się nakręcali, zresztą to nie był pierwszy raz. Nikt nie potrafił jej wkurwić tak jak on, to się nie zmieniło. Wiedział, w które miejsca uderzyć, aby zabolało, to było niezaprzeczalne, nie pozostawała mu dłużyna, odgryzała się, tak jak potrafiła. Nie powinna negować pewnych spraw, ale to zrobiła, zdawała sobie sprawę z tego, że to nigdy nie powinno paść z jej ust, no ale to powiedziała. Spodziewała się, że konsekwencje mogą być poważniejsze, niż zakładała, bo kwestionowała to, co mieli w przeszłości, a to nie powinno mieć miejsca.

Nie chciała psuć ich wspomnień, bo przecież tyle im pozostało, a nawet to udało jej się rozpieprzyć. Siała zniszczenie, jak widać, chaos, który ją pochłaniał niszczył też to, co miała, lub co kiedykolwiek miało dla niej znaczenie. Nic nie mogło tego zatrzymać.

Ufała mu, zawsze mu ufała, wtedy i teraz, nie powinna tego negować, ale złość przejęła nad nią władzę, chciała, żeby go zabolało, tak samo jak bolało ją. To było może nieco egoistyczne, ale postanowiła podążyć tą ścieżką, zupełnie niepotrzebnie. Zresztą i tak nie było dla nich nadziei, czy nie to chciał jej udwodonić, proszę bardzo postanowiła jakoś odnaleźć się w tej narracji.

- Do tego akurat nie trzeba mnie zmuszać, na pewno będę jedną z tych miłych staruszek. - Wydawała się być tego bardzo pewna, może nawet za bardzo. Cóż, Yaxleyówna nie należała do szczególnie miłych osób, ale wierzyła w to, że na stare lata to się zmieni. Nie będzie się wtedy przecież musiała niczym przejmować, jej życie będzie spokojne, czy coś. Taaak, na pewno, chyba sama nie była w stanie w to uwierzyć.

- Ja zawsze jestem gotowa, to też nie powinno się zmienić. - Gdybali o czymś, co nie miało mieć miejsca, niesamowite. Skoro tego w tej chwili potrzebowali, to zamierzała w to brnąć, mimo, że wiedziała, że to na pewno się nie wydarzy. Mydlili sobie oczy dla chwili spokoju. Przecież nie było szansy na to, że jeszcze kiedykolwiek, nawet za chuj wie ile lat będą mieli ze sobą coś wspólnego. Już o tym wspominali, wiedzieli, że to się nigdy nie stanie, ale nadal brnęli w tę narrację.

- Może jeszcze z tego zrezygnuje, wiesz, zaręczyny zawsze można zerwać, zresztą nawet ślub nie jest jakimś końcem świata. - Może rozwody były nieco kontrowersyjne, ale zawsze istniały jakieś dodatkowe opcje, to nie tak, że była to ostateczność. Miała świadomość tego, że Roise nie przepadał za Borginami, nie dziwiła mu się wcale, gdyby nie to, że byli spokrewnieni, to pewnie też miałaby do nich jeszcze większy dystans. Była ostrożna w kontaktach z nimi, bo nigdy nie wiadomo, czego się można było po nich spodziewać. Jego siostra mogła trafić lepiej - zdecydowanie, z drugiej jednak strony chyba nie byli, aż takimi specjalistami od relacji romantycznych.

- Tak, widzę, wiem, o co ci chodzi. - Często ci uroczy kawalerowie byli tacy tylko z pozoru. Ostatnio raczej rzadko rozmawiała z Anthonym, także nie miała pojęcia na jakiego człowieka wyrósł, nie mogłaby zbyt wiele powiedzieć na jego temat, jasne miała możliwość zapuścić swoje wici i się czegoś dowiedzieć, ale Roise chyba i tak miał już swoje zdanie na ten temat, więc to nie miało większego sensu, było zbędne. Pozostawało jej jedynie trzymać kciuki za to, żeby ten ślub nie doszedł do skutku, wtedy pewnie byłby spokojniejszy. Zresztą nie takie relacje potrafiły przestać istnieć w kilka chwil, a co dopiero jakieś tam narzeczeństwo, które pojawiło się zupełnie znikąd.

- Miałam przyjemność już kilka razy odczuwać to na własnej skórze. - Jej brat nie potrafił nad sobą panować, tak próbował - wychodziło mu to jednak różnie. Mieli spore szczęście, że potrafiła sobie radzić z takimi bestiami, bo gdyby miał inną siostrę to cóż, bardzo szybko mogłaby dołączyć do wampirzej rodziny. Na szczęście Ger miała doświadczenie z wampirami. Potrafiła je pacyfikować i zabijać, oczywiście nigdy nie zabiłaby Astarotha, ale wiedziała, że co by się nie działo, to będzie sobie z nim mogła jakoś poradzić. Nie bała się tego, czym się stał. Jasne, było to dość nietypowe, bo ich rodzina walczyła z podobnymi potworami, tyle, że to mogło przydarzyć się każdemu z nich, przecież zawsze istniało ryzyko. Każdy dzień mógł być ostatnim, albo pierwszym.

- Gdybym znalazła się tam szybciej, to nadal byłby całkiem żywy. Wiesz jak do tego doszło? Zrobiliśmy sobie durne zawody, jak wiele razy wcześniej, nawet nie pamiętam, co było do wygrania, no i on wygrał, on znalazł wampira wcześniej, ja znalazłam jego, konającego. - Nadal nie mogła sobie tego wybaczyć. Gdyby dotarła tam kilka minut przed nim, to Astarothowi nic by się nie stało, najwyżej ona odniosłaby porażkę, ale on byłby cały i zdrowy. Była jego starszą siostrą, powinna nad nim czuwać, miała do siebie ogromny żal przez to, jak właściwie się wszystko potoczyło. - To jest moja wina, poniekąd. - Nie wydawało jej się nawet, że możnaby było brać pod uwagę inną możliwość. - On chyba próbuje się pozbierać, ale jak po czymś takim w ogóle można się pozbierać? On nigdy więcej nie zobaczy słońca, nie poczuje jego promieni na twarzy. - Jej brat został skazany na zamknięcie w domu, mógł wyłaniać się poza niego tylko w nocy, to nie było szczególnie wspaniałą możliwością. Jasne, mógł wtedy umrzeć, to było jeszcze gorsze, chociaż z drugiej strony, czy aby na pewno? Teraz miał mieć namiastkę życia, która mogła trwać wieczność.

- Wątpię w to, że doppleganger pojawił się w moim życiu przypadkiem, na pewno jego też na siebie sama sprowadziłam. - Miała tendencje do takich zachowań, zresztą, gdy była w tej jaskini miała wrażenie, że to nie był jej pierwszy raz w tamtym miejscu. Pojawiła się tam już wcześniej, zapewne zupełnie przypadkiem uwolniła tę bestię, która chciała odebrać jej życie. Sama zrobiła to sobie i innym, to też była jej wina.

Oddychała powoli, bo nie chciała się znowu zdenerwować, tym razem na siebie. To nie powinno mieć miejsca, nie teraz. Potrzebowała odpoczynku i spokoju, musiała przestać myśleć o tych wszystkich popierdolonych sprawach. Wtuliła się jeszcze mocniej w ramię mężczyzny, jakby mogło jej to w jakikolwiek sposób pomóc ukoić ból, który się pojawiał.

- Licho nigdy nie śpi. - Oczywiście, że zamierzał skorzystać z tego, że ponownie użyła nie do końca fortunnych słów, chociaż właściwie zapewne nie pojawi się ku temu okazja. Później przecież nie było czymś, co miało nadejść, nie dla nich razem.

- Mhm. - Cóż, chyba wiedziała, tak wydawało jej się, że potrafiła zrozumieć, czym to było spowodowane, aktualnie jednak nie musiał się tym przejmować, mógł spełniać się na innych płaszczyznach swojej pracy, nic go już nie ograniczało, miał czas rozwinąć skrzydła. Posiadał przecież wiele możliwości. - Nie dziwię się, pewnie też bym się wkurwiła, chujowo jest nie móc się przebić, jeśli ma się wszystko czego trzeba poza odpowiednimi znajomościami i plecami. - Niestety w ten sposób był stworzony świat. Właśnie przez to gardziła czy to ministerstwem, czy innymi podobnymi miejscami pracy, by się tam spełnić trzeba było mieć koneksje, często wysokie stanowiska piastowały te same rodziny, nie dało się nie zauważyć, że robili to celowo, bo przecież nie przez ich ogromną wiedzę, wystarczyło, że syn, czy córka kogoś ważnego rozpoczynali swoją wielką karierę, a zawsze znajdowało się dla nich odpowiednie stanowisko.

- Wiem, że muszę na nie uważać i wiem, w jaki sposób działają. - Naprawdę starała się odnaleźć w tym temacie, od samego początku, kiedy wylazły z limba próbowała się czegoś o nich dowiedzieć. Nie postępowała bezmyślnie, no może trochę, ale w ostateczności jakoś zawsze udało jej się umykać przed spotkaniem z nimi twarzą w twarz. - Znalazłam miejsce w Kniei, w którym nie są w stanie zrobić nam krzywdy, jest tam taki krąg, który jakoś chroni przed widmami. - Najwyraźniej istniały sposoby, aby jakoś trzymać je od siebie z daleka. Zamierzała tam wrócić, zobaczyć, na czym dokładnie polega ta magia. Szkoda, że nie udało jej się wtedy podpierdolić jednego z tych głazów...

- Zaczęły wychodzić z Kniei, podobno, to kwestia czasu, kiedy rozejdą się po całym świecie, musimy nauczyć się z nimi walczyć. - Tak, nic nie musieli, ale w tym przypadku chyba nie było innego wyjścia. W końcu i oni mogli wpaść na jedno z tych stworzeń. Powinni się przygotować na każdą ewentualność. Lubiła mieć świadomość, że jest w stanie obronić się przed wszystkim, co chodziło po świecie.

- Mam tego świadomość. - Miała wrażenie, że nie zdawał sobie sprawy, że ona doskonale to wiedziała. Naprawdę już kilka razy miała doczynienia z tymi bestiami i wiedziała, że są najbardziej okropnymi ze stworzeń, które stąpały po świecie. Tyle, że ktoś musiał interweniować, ktoś musiał się tym zająć, zważając na to, że ministerstwo jakoś za bardzo się do tego nie kwapiło i działało opieszale. Cóż, poczuła, że to może być odpowiednia nisza dla niej - jak zawsze oczywiście kierowała się przede wszystkim rozsądkiem.

- Zapewne tak by było, wkurwiałabym się, jakbym miała za nim latać dłużej niż pięć minut. - Miał w tym rację. Lubiła dostawać wszystko od razu, a znicze bywały strasznie paskudne i czasem trzeba było za nimi podążać godzinami. Najpewniej po prostu pierdolnęła by miotłą i poszła w pizdu zamiast go szukać. No, zdecydowanie nie nadawała się na szukającą. Nie ma się co dziwić, że w Hogwarcie grała jako ścigająca.

- Wiem, nigdy tego nie robiłeś. - Miała świadomość, że mogłaby do niego przyjść ze wszystkim i nie wyśmiałby jej. Raczej by jej po prostu wysłuchał, nigdy nie obśmiewał jej problemów, jakie by nie były. Tyle, że nie miała pojęcia, czy aktualnie zdecydowałaby się na taki krok. Nie do końca uważała to za właściwe, ale dobrze mieć świadomość, że gdyby faktycznie było źle to mogłaby się do niego zwrócić. Sama świadomość wystarczała.

Słowa przychodziły jej wyjątkowo łatwo. Nie miała problemu z tym, aby się przed nim otworzyć, mimo tej kłótni pełnej goryczy, która ich poróżniła. Właściwie zdała sobie sprawę z tego, jak jej brakowało jego obecności. Gdy byli razem nie potrzebowała wokół siebie nikogo innego. Był dla niej wszystkim. Mogła się z nim podzielić sprawami, które nie dawały jej spokoju, to też straciła. Zamknęła się w sobie, wybudowała mur i nałożyła maskę, tej wkurwionej, butnej dziewczyny, którą była kiedyś, dawno temu, nim go poznała, tak było prościej - nie musiała się mierzyć z problemami, które nie dawały jej spokoju, właściwie to robiła to tylko w nocu, kiedy męczyła ją bezsenność, osaczały ją i nie dawały jej spokoju.

- To dobrze, mamy tutaj jasność. - Oczywiście, że nie zamierzała nadużywać jego propozycji. To nie było na miejscu. Nie zamierzała prosić go o pomoc, dobrze było wiedzieć, że po prostu gdzieś tam będzie. To wystarczało, wcale nie musiała korzystać z wyciągniętej ręki, chociaż czasem, jak w przypadku poprzedniej nocy było to wskazane.

Dystans był wskazany. Nie mogli przecież udawać, że wszystko było między nimi w porządku - bo nie było. To nie to, czego chciała. Już dawno przestała pragnąć być tylko i wyłącznie jego przyjaciółką, sojusznik brzmiał jeszcze gorzej, ale chyba nic innego im nie pozostawało w obecnej sytuacji. Mogli pozostać dla siebie zupełnie obcy, chociaż to też nie było możliwe, nie po tym, co ich łączyło. Nie było innej drogi, musieli znaleźć jakąś metodę. Sojusznik, dystans, tak - chociaż sama wizja tego bolała, bo była okrutnie daleka od tego, o czym kiedyś marzyli. Musiało im to jednak aktualnie wystarczyć.

- W lasach bywam nadal, ale można mnie znaleźć w tym samym miejscu, nie znikam na dłużej niż na kilka dni. - Nadal tego nie robiła, mimo, że minęło już półtora roku. Trzymała się domu, zresztą teraz miała zobowiązania - dwa psy, którymi musiała się opiekować i wampirzego brata. Osiadła w Londynie, trochę nie do końca potrafiła się z tego wykręcić. Przez najbliższy czas nigdzie się nie wybierała.

- W tym roku niestety nie, sam wiesz, jak wygląda sytuacja. Poprzednią jesień spędziłam w Ameryce Południowej, to była spora odmiana, ale tylko chwilowa. - Nie chciała wtedy zostać na miejscu, szukała siebie, tak jak robiła to wiele lat temu, ale nie udało jej się nic znaleźć. Wróciła do Anglii i wtedy wszystko się spierdoliło, teraz znowu była uwiązana do kraju. Wzięła na siebie sporo obowiązków związanych z rodzinną działalnością, bo w sumie tylko ona została ojcu. Nie miała wielu okazji do tego, żeby spierdolić stąd gdzieś na dłużej, nawet jeśli tego chciała. Te możliwości zostały jej odebrane, trochę sama sobie je odebrała.

- Jesteś pewien? - Odniosła się do zaklęcia, o którym wspomniał. Póki co jeszcze nie próbowała z nimi walczyć, raczej spierdalała przy każdej możliwej interkacji, bo czuła, że może się to źle skończyć, ale wiedziała, że prędzej, czy później do tego dojdzie. - Nie zamierzam z nimi walczyć sama, ale muszę być gotowa na każdą ewentualność. - Cóż, nie była specjalistką od nerkomancji, wiedziała, że czas najwyższy nadrobić te braki, bo aktualnie ta dziedzina magii mogłaby się jej przydać. Zresztą te wakacje uświadomiły jej to, że powinna się tym zająć zdecydowanie wcześniej, nie zamierzała tego ignorować, tylko wziąć się do roboty i zacząć szkolić się w tych zaklęciach. Najwyraźniej Ambroise posiadał jakieś doświadczenie, cóż, oby nie musiała z niego korzystać, chociaż, kto wie, do czego pchnie ją desperacja.

- Na starość ludziom odawala, zakładam, że mnie może coś popchnąć właśnie w tę stronę, szkoda, że nie jesteś w stanie sobie tego wyobrazić. - Może nawet nauczyłaby się piec? Znalazła w sobie jakąś wewnętrzną babcię i by się w tym odnalazła? Nie, to zdecydowanie nie było w jej stylu, raczej nie było opcji, aby aż takie zmiany zaszły w jej zachowaniu. Zapewne nadal będzie wrzodem na dupie wszystkich wokół i nie nauczy się trzymać języka za zębami. W sumie to może być całkiem zabawne, bo jej brat nigdy miał się nie zestarzeć, więc pewnie jego będzie najbardziej wkurzać.

- Mhm, miejmy. - Nie, żeby jakoś w to wierzyła, bo przecież dzisiaj upewniła się w tym, że nie miało być już żadnej nadziei, wszystko rozsypało się niczym domek z kart, a kiedy opuszczą to miejsce rozejdą się na dobre. Nigdy więcej ich już nic nie połączy, tego chcieli, przynajmniej pozornie. Ona nigdy tego nie chciała, ale nie miała na podejmowane wspólnie decyzje żadnego wpływu. Pogodziła się już z tą myślą. To miało być ich pożegnanie, chociaż nie wiedzieć czemu rozmawiali teraz o przyszłości, której nigdy nie mieli mieć. Nie razem. Zresztą zdawała sobie z tego sprawę już od jakiegoś czasu, dzisiaj nieco się to zmieniło, ale później została sprowadzona na ziemię. Nie było żadnej nadziei, już dawno przepadła.

- Całkiem śmiałe założenie, że ktoś może wziąć na siebie taki skandal, który zapewne będzie miał wpływ na jego dalsze życie. - Nie sądziła, żeby ktokolwiek był w stanie zgodzić się na coś takiego, szczególnie pośród czystokrwistych, bo to wiązało się ze zszarganą opinią, smród ciągnął by się za nim zapewne przez kilka lat. Miał wiele do stracenia. - Najwyżej ona ucieknie sprzed ołtarza, tyle, że wtedy to o niej będą plotkować. Cóż, nie możemy przeżyć życia, za nasze rodzeństwo, mają prawo podejmować swoje własne decyzje. - Łatwo było stawiać się w sytuacji innych i sugerować im to, że postąpili bezmyślnie, tyle, że akurat oni, cóż, oni nie powinni tego robić. Sami nie należeli do szczególnie rozsądnych osób, nie ma się co oszukiwać.

To, jak wyglądał ich świat już dawno powinno się zmienić, wtedy może nikt nie musiał by się zmuszać do podejmowania takich irracjonalnych decyzji, czarodzieje - czystokrwiści w szczególności byli w tym względzie mocno zacofani, nadal liczyły się tutaj mariaże po to, aby zwiększyć swoją pozycję, jakby to miało jakiekolwiek znaczenie. Nigdy nie potrafiła tego zrozumieć, ślepego podążania za tradycją.

- Pewnie nie zakładałeś, że skończy jako broń na wampira, tym bardziej, że tym wampirem będzie mój własny brat. Los bywa naprawdę przewrotny. - Tamten wieczór i tak zakończył się w miarę spokojnie, może nie spokojnie, ale bezpiecznie, bo mogło być naprawdę dużo gorzej. Astaroth przeżył chwilę słabości, podczas której mógł odebrać im życie, albo zmienić w podobnego sobie, sama nie wiedziała, co byłoby gorsze. Chyba wolałaby umrzeć, niż żyć wiecznie, a właściwie to egzystować, bo to nie było przecież życiem.

Westchnęła jedynie na jego kolejny komentarz i przewróciła oczami. Tak, miała świadomość, że czasu nie dało się cofnąć, mogła sobie gdybać o tym, co by się wydarzyło, gdyby pojawiła się tam wcześniej. Niestety aktualnie to nic nie zmieniało, stało się. Ponieśli ogromny koszt przez swoją głupotę i musiała to jakoś przetrawić. Oczywiście, że wolałaby być na miejscu brata, był jedną z nielicznych osób w jej życiu, dla których byłaby w stanie wskoczyć w ogień, tyle, że wtedy nie miała takiej możliwości. Spóźniła się i chyba wypadałoby się z tym pogodzić, chociaż to wcale nie było takie proste. Trudno jej było akceptować porażki, nie umiała tego robić, nie znosiła dawać dupy.

To było u niej normą. Obwiniała się za wszystkie niepowodzenia, które przytrafiały się gdzieś obok. Wydawało jej się, że powinna jakoś mieć kontrolę nad tym, co działo się w jej życiu, jej i jej najbliższych. Tyle, że było zupełnie inaczej. Wszystko się rozpierdalało. Czego by się nie dotknęła to zaczynało się pieprzyć. Zauważała niestety taką tendencję, nie umiała jednak w pełni się wycofać, musiała mieć świadomość, że ma jakiekolwiek możliwości. Może podejmowała złe decyzje, to też było prawdopodobne, przestała w pełni ufać swoim osądom, bo nie przynosiło to niczego dobrego. Jakoś najbardziej skupiała się na tych momentach, kiedy popełniała błędy, nie zauważała swoich sukcesów, nie myślała o nich, a przecież czasem też jej się udawało wyjść z twarzą z różnych chujowych momentów.

- Tak, byłam tam i do dzisiaj nawiedza mnie ta wizja. - Nie miała pojęcia, czy było to jakimkolwiek pocieszeniem, ale faktycznie nie pozostawiła go samego. Umierał w jej ramionach, miał przy sobie kogoś znajomego, to zawsze było lepsze od odchodzenia z tego świata w samotności.

Wiele zła działo się tuż obok niej, niby była przyzwyczajona do widoku krwi i przemocy, ale nawet ona miewała problem z tym, aby odnaleźć się w tym wszystkim. To przygniatało, brakowało w jej życiu słońca, chociaż jednego promienia, który byłby w stanie odciągnąć jej myśli od tego zła. Pochłaniała ją ciemność i czuła, że szybko nie wydostanie się z mroku. Nie było niczego, co mogłoby ją wyciagnąć z tego dołka w którym się znalazła. Może nie powinna mówić o tym wszystkom Ambroisowi, bo przecież to nie były jego problemy, ale jakoś tak łatwo przyszło jej dzielenie się z nim tym, że postanowiła zrzucić z siebie ten ciężar. Potrzebowała tego, ale nie miała komu wcześniej opowiedzieć o tych swoich niepokojach.

- Kiedyś na pewno się pozbiera, pewnie mijający czas pomoże. Początki bywają trudne. - Naprawdę starała się w to wierzyć, zresztą już poruszyła nieco znajomości, aby jakoś ułatwić mu egzystencję na tym świecie, teraz - gdy pozbyła się swojego problemu, będzie mogła bardziej się skupić na bracie, zamierzała mu dać tyle wsparcia ile tylko mogła dać, liczyła na to, że to pomoże. - Czy ja wiem, czy zawsze, czasem i mnie się nie udaje. - Wolała to sprostować, bo przecież to nie było prawdą. Ambroisowi również pozwoliła odejść, nie pomogła mu, mogła zrobić więcej, poddała się, był świadectwem tego, że nie do końca to było prawdą.

Miała nadzieję, że chociaż z bratem jej się uda, nie znosiła patrzeć z boku na to, gdy jej bliskich zaczynały pochłaniać demony, starała się reagować, kiedy tylko mogła, ale czasem ponosiła porażkę. Nie dało się zawsze wygrywać - ku jej ogromnemu niezadowoleniu.

- Obyś miał rację. - Chciała wierzyć w to, że demon na zawsze pozostanie w tej jaskini, że udało im się go zabić, tylko nie dawało jej spokoju to, że po odcięciu głowy nadal słyszała jego głos, że dotknął Roisa, że mógł im coś odebrać, to pewnie będzie ją męczyło jeszcze przez długi czas, bo co jeśli to wcale nie było prawdą? Może powinna wrócić do tej groty i upewnić się, że się go pozbyli. Jeszcze nie teraz, na pewno nie zbyt szybko, bo chciała się nacieszyć tym chwilowym spokojem, ale tak, czy siak pojawił się niepokój, że nie dokończyła tej sprawy w odpowiedni sposób, że nie była odpowiednio przygotowana. Była jednak specjalistką do walki z potworami, a nie demonami, co nieco komplikowało sprawę.

Nie odrywała się nawet na moment od ramienia mężczyzny, ciepło drugiej osoby przynosiło jej spokój, którego potrzebowała, wiedziała, że są to tylko pozory, że miało ich już nic nie łączyć, ale nadal korzystała z tych ostatnich chwil, które mieli razem spędzić. Wiedziała, że zaboli ją dość mocno to, jak opuszczą to miejsce, ale miała już przedsmak tych wszystkich negatywnych uczuć, jakoś to przetrawi, kiedyś się pozbiera.

- Krąg. Złożony z kilku, wielkich głazów. Nie miałam czasu jakoś zbyt dokładnie mu się przyjrzeć, bo krążyły wokół niego widma, dziesiątki widm. - Wolałaby nie przekroczyć tego kręgu, bo pewnie bardzo szybko straciłaby życie. Starała się więc trzymać w bezpiecznej odległości. Nie były to dziedziny magii na których się znała, nie umiała tworzyć specjalistycznych zabezpieczeń, czy pułapek. Nie miała pojęcia na jakiej zasadzie to działało - zresztą najważniejsze było to, że działało, że nie pozwoliło tym istotom jej zjeść.

- Za dużo pytań, jak na to, co udało mi się zobaczyć. Znalazłam się tam z wilkołakiem i niedźwiedziem, wilkołak padł i zasnął, a my czekaliśmy do rana. Z tego, co udało mi się zauważyć niedźwiedź był animagiem, przemienił się później, gdy wilkołaczyca się obudziła. Musiałam to przeczekać, bo sam wiesz, nie powinnam nikomu wspominać o swoich ukrytych talentach, bo tak, nie wspomniałam ci, znalazłam się tam w swojej zwierzęcej wersji. - Dosyć szybko zresztą zwiała z tego kręgu, bo miała pewne obawy o to, że jej towarzysze poinformują pracowników ministerstwa o swoim znalezisku, a zdecydowanie wolałaby się nie tłumaczyć z tego, że nigdy nigdzie nie zgłosiła oficjalnie, że jest animagiem. To była jej tajemnica, o której właściwie nie wiedział praktycznie nic. As, którego mogła wyciągnąć z rękawa w najbardziej chujowych sytuacjach.

- Na pewno można spróbować zbadać ten krąg, dokładniej się mu przyjrzeć, taka pułapka brzmi całkiem nieźle, nie sądzę jednak, że potrafiłabym zrobić coś takiego, trochę mnie martwi też to, że ministerstwo mogło się zainteresować tematem, pewnie zaczną pilnować tego kręgu, ale moglibyśmy spróbować. Mogę cię tam zaprowadzić. - Pamiętała, gdzie się znajdował, więc nie powinno to być żadnym problemem. Cóż, samo dotarcie tam może nieco większym, bo przecież Knieja była pełna widm, które zapewne chciałyby ich wpierdolić.

Cóż, jeszcze przed chwilą wyznaczyli sobie granice i chyba właśnie zaczęli je przekraczać, bo planowali jakiś wspólny plan. Trochę się zagalopowali, albo może to uznają za swoje ostatnią, wspólną misję? Nie miała pojęcia, jak potoczy się sytuacja, ale nie zamierzała ukrywać przed nim tych informacji, bo przecież jemu były jeszcze bardziej potrzebne. Mieszkał w Dolinie, może to spowodowałoby, że byłby bezpieczny?

- Postaram się to rozrysować. - Cóż, nie była szczególnie uzdolniona jeśli chodzi o takie rzeczy, ale jakoś powinno jej się udać narysować kilka kamyków, to nie musiało być przecież dzieło sztuki.

- Nie chciałam tu zostać. - Właśnie dlatgo wyjechała, bo to był naprawdę chujowy moment w jej życiu. Musiała wyjechać, aby jakoś wszystko przetrawić, nie czekała na zimę, już w październiku postanowiła opuścić Wielką Brytanię, aby zaszyć się jak najdalej stąd. Najłatwiej jej nie było myśleć o tym wszystkim kiedy polowała, zatracała się w swojej pracy, jakoś próbowała leczyć rany. Nie, żeby to szczególnie pomagało, ale co innego mogła zrobić? Uciekła od tej smutnej, szarej rzeczywistości z którą nie do końca sobie radziła. Znalazła się na drugim końcu świata, a i tak za nim tęskniła. To było popierdolone, ale chociaż nie miała możliwości go nawiedzać, to pozwoliło jej się trochę zdystansować.

Świat komplikował się coraz bardziej, był pełen zła, pełen sił z którymi coraz trudniej było walczyć. Pojawiały się nowe, nie do końca zbadane zagrożenia. Nie miała pojęcia, kiedy to się skończy i czy w ogóle się skończy, czy ich życie miało tak wyglądać już zawsze? We dwójkę wcale nie było łatwo zmierzać przed siebie, ale samemu wyglądało to jeszcze gorzej. Miała wrażenie, że w jej przypadku naprawdę wszystko zaczęło się sypać dopiero wtedy, kiedy została sama, gdy postanowił odejść. Wszystko zaczęło w nią wtedy uderzać ze zdwojoną siłą. Może nie zauważała tego po prostu, gdy znajdował się obok niej, Ambroise często brał na siebie sporą część zła, które ich otaczało. Teraz została z tym sama, a i niebezpieczeństw było coraz więcej. Wydawać by się mogło, że czają się za każdym rogiem i czekają na drobne potknięcie.

- Jeśli mam być szczera, to żadnego wolałabym nie próbować dopóki nie będę pewna, że zadziała. - W przypadku widm nie zamierzała ryzykować. Zdecydowanie wolałaby najpierw przetestować te zaklęcia w bezpiecznym miejscu, aby przypadkiem nie zakończyć swojego żywota. Można było więc wywnioskować, że nawet na niej te stwory zrobiły ogromne wrażenie, bo zazwyczaj nie działała w ten sposób, wręcz przeciwnie - nie miałaby problemu z tym, aby bez żadnego przygotowania mierzyć się z potworami.

- Najłatwiej byłoby złapać jedno z nich i przetestować różne możliwości, obawiam się jednak, że to jest niemożliwe do zrealizowania. - Nie miała pojęcia, w jaki sposób możnaby było to zrobić, a ryzyko utraty życia przy spotkaniu z tymi istotami było naprawdę ogromne, zresztą nie tylko utrata życia była możliwością, która mogła im się przytrafić. Nie dawało jej spokoju to, co stało się z tym małym chłopcem, którego szukała w Dolinie. One odebrały mu praktycznie całe życie, pozostawiając pod postacią starca.

Yaxleyówna raczej nigdy nie zakładała, że dożyje starości, ostatnio w sumie była tego coraz bardziej pewna. Wydawało jej się, że umrze podczas walki, tak chyba byłoby najlepiej. Nie musiałaby patrzeć na to, jak się zmienia, jak staje się nieudolna. W jej przypadku sprawność fizyczna warunkowała dobre samopoczucie, bo dzięki temu mogła robić to, co kochała i nie potrafiła sobie siebie wyobrazić siedzącą na fotelu z dala od lasów. Zawsze bała się tego, że nie potrafiłaby się odnaleźć w tym wszystkim, że czegoś by jej brakowało. Miała taki moment w życiu, że trochę zmieniła się jej ta wizja, że czuła, że być może jednak byłoby to możliwe, ale to już minęło. Wróciła do starych nawyków. Zresztą zaczęła znowu trochę bardziej ryzykować, przestała się przejmować czymkolwiek, bo nie musiała tego robić. Co mogło jej się stać, najwyżej jakaś bestia ją zeżre, umrze z sztyletem w dłoni, to byłaby dobra śmierć. Taka na którą zasługiwała.

W przypadku osób jak ona rozmyślenia o śmierci nie były niczym nadzwyczajnym, właściwie pogodziła się z tym, że odejdzie z tego świata szybciej niż później, bo wybrała taki sposób na życie, a nie inny. Niebezpieczeństwo było dla niej codziennością, oczywiście to nie tak, że była jakimś samobójcą, ale zdawała sobie sprawę, że zupełnie przypadkiem może się jej to przytrafić. Nie musiała daleko szukać, jej brat był przykładem tego, jak można było skończyć, gdy chociaż raz powinęłaby się jej noga. Zresztą już kilka razy sama też znajdowała się na granicy życia i śmierci, udało jej się jakoś jej nie przekroczyć, ale nigdy nie wiadomo, co przyniesie przyszłość.

Starość raczej nie była jej pisana, zdawała sobie z tego sprawę, na pewno nie spokojna i statyczna.

- Być może tak właśnie będzie. - Brnęła w tę narrację, chociaż wiedziała, że ona nie ma szansy się spełnić. Jakoś łatwiej jednak było teraz ignorować tę myśl. Spokój był im potrzebny, był jej potrzebny, takie gadanie powodowało, że chociaż przez moment czuła, jakby mieli jakąkolwiek przyszłość.

- Jakby nie patrzeć, to on pozornie też pochodzi z dobrego domu, nie wiem, czyj to by pomysł, co wymyślili, ale dobrze by szybko do nich dotarło, że to nie ma sensu, bo jak patrzy się na to z boku, to nie ma. Nie wiem, co im odjebało. Najwyżej skończą na ślubnym kobiercu i później będą się martwić resztą, a może im się spodoba? - Nie miała pojęcia, czym się kierowali, co ich prowadziło. Życie jednak bywało przewrotne, czasem takie spontaniczne decyzje mogły okazać się słuszne. Zresztą sama bardzo długo nie chciała nawet myśleć o tym, że mogłaby stać się czyjąś żoną, później się to zmieniło, a teraz wróciła do punktu wyjścia. No, tutaj nie było żadnej płynności, nie dało się przewidzieć, co i jak się zmieni.

Mrugnęła kilka razy, kiedy usłyszała kolejną rewelację z ust Ambroisa. Nie do końca wiedziała, co powinna z tym zrobić. Jego siostra była dziewicą, powiedziała mu o tym, nie miała pojęcia po co. To nie tak, że jej własny brat nie komentował tego, jak się prowadza (właściwie to mu się nie dziwiła, bo trochę zaczęła przesadzać), ale sama nigdy nie rozpoczęłaby takiego tematu z rodzeństwem. - Pogratulowałeś jej tego osiągnięcia? - Starała się potraktować to poważnie, ale niestety nie było to wcale takie proste. Cóż, pewnie chciała po prostu oświadczyć mu, że nie spodziewa się małego Borgina, czy coś.

- W sumie my chyba nie skończyliśmy, aż tak źle. - Zważając na to, że mogli się porównywać do martwego rodzeństwa, czy ocipiałego, to nie było z nimi tak najgorzej. Jasne, rozjebali wszystko, co mieli wokół siebie, ale przynajmniej żyli i nie zamienili się z kutasami na głowy. To był chyba jakiś pozytyw?

- Tego bym chyba nie przeżyła. - Jeszcze tego brakowało w jej życiu, żeby jej brat zainteresował się siostrą Roisa, na całe szczęście aktualnie nie musieli się tym już wcale przejmować, bo cóż Astaroth był pierdolonym wampirem i raczej nigdy już nie zamoczy, czy coś... Zdecydowanie wolała o tym nie myśleć, to było dla niej naprawdę zbyt wiele.

- Potrzeba tworzy okazję, czy coś? I tak nie byłoby tej pamiątki rodzinnej komu przekazać... - Była to może gorzka prawda, ale przecież tak było. Nie zapowiadało się na to, aby coś się miało pod tym względem zmienić. Cóż, dotarło do niej teraz, że właściwie to najprawdopodobniej jej rodzina zakończy swój żywot na ich pokoleniu. Astaroth nie miał możliwości przedłużyć rodu, James... chuj wie, gdzie znowu się podział i czy w ogóle wróci, a ona, to była ona. Cóż, rodzice na pewno byli dumni z tego, że dorobili się takiego wspaniałego potomostwa.

- Może kiedyś, nie dzisiaj, dzisiaj nie chce. - Za dużo złego się wydarzyło, żeby jeszcze wracała myślami, do tych wizji, które ją nawiedzały. Odtwarzała niemalże co noc ten widok, rozdartej szyi, krwi, która znajdowała się wszędzie wokół i martwych oczu jej własnego brata. To nie było coś, o czym chciała teraz mówić. Nie była na to gotowa, zresztą pewnie nigdy nie będzie.

- Być może, najwyraźniej nie wszystkim można pomóc. - Szkoda, że chodziło o kogoś na kim najbardziej jej zależało, ale nie miała zamiaru znowu poruszać tego tematu, od tego przecież zaczęło się ich wylewanie gorzkich żali, zdecydowanie lepiej, aby nie wracali do tego, bo nie przyniesie im to niczego dobrego. Wiedziała już jak wygląda sytuacja i miała świadomość, że najwyraźniej nie mogła nic tutaj zdziałać. Szkoda, nie znosiła się poddawać, ale przecież nie mogła na siłę pakować się w jego życie, kiedy tego nie chciał. Zrozumiała aluzję, którą miał jej do przekazania.

- Mam nadzieję, że faktycznie tak będzie, nie zamierzam się poddawać, jakoś się ogarnie, musi, bo nie dam mu spokoju. - Cóż, potrafiła być prawdziwym wrzodem na tyłku, z czego Roise przecież zdawał sobie sprawę. Łatwo nie odpuści zwłaszcza, że Astaroth był jej bratem, nie było szansy, aby przed nią uciekł. Trochę mogło mu to utrudniać jego egzystencję, ale nie miał innego wyjścia, jak się z tym pogodzić.

Nie skomentowała jego słów na temat własnej nieomylności, nikt nie był nieomylny, mogłaby to kwestionować, ale nie chciała tego robić w tej chwili. To było zbędne, niepotrzebne i nie miała siły dalej się kłócić, nie chciała prowokować kolejnych nieprzyjemnie wymienionych zdań. Nie dzisiaj, nie jutro, może kiedyś, chociaż kiedyś też miało się nie pojawić.

Westchnęła ciężko, faktycznie trochę mieszała, ale powinien jej to wybaczyć, bo nie była w najlepszej formie. Starała się skupić na tym, aby jak najdokładniej przekazać mu infromacje, które uzyskała.

- Krąg ich nie przyciągał, ja, to znaczy my je przyciągnęłyśmy, wyczuły naszą obecność w lesie i chciały nas wpierdolić. - Była tego pewna, widma zamierzały sobie zrobić z nich kolację, tyle, że krąg je przed tym powstrzymał. Nie miała pojęcia jakim cudem znalazł się w tym lesie i jak właściwie udało jej się do niego dotrzeć, ale była pewna, że tylko dzięki niemu przeżyła tamtą noc. Inaczej na pewno jej by tutaj nie było.

- Krąg nie pozwolił im nas dopaść. Byliśmy bezpieczni, gdy znajdowaliśmy się w środku. Czekały, aż go opuścimy, tkwiły przy nas niemalże całą noc. - Przynosiły wszystko co najgorsze, powodowały, że najgorsze wspomnienia wracały, a ciała przeszywał okropny chłód. Na szczęście nie udało im się zrobić nic więcej.

Uniosła głowę, bo poczuła na sobie jego spojrzenie. Westchnęła ciężko. Co robiła z wilkołakiem i animagiem? Cóż, jak zawsze kierowała się instynktem, a wiadomo, że tego samozachowawczego nie można było u niej zauważyć. - Wilkołak przemienił się w Dolinie, przy ludziach, wbiegł do Kniei, pobiegłam za nią, żeby mieć pewność, że nic złego jej się nie stanie. - To, że widma mogły zrobić krzywdę i jej przecież nic nie zmieniało. Nie umiała zostawić nikogo na pastwę losu. - Najwyraźniej ten drugi animag zrobił to samo. - Też znalazł się tam zupełnie przypadkiem.

- Zastanawiam się, czy będą pilnować tego kręgu, ale można spróbować się tam zakraść. - Skoro mogła się teleportować z kręgu, to zapewne działało to też w drugą stronę, najwyżej szybko spierdolą z powrotem, jeśli okaże się, że ktoś z ministerstwa znajduje się w kręgu. To nie było szczególnie rozsądne, ale co innego mogli zrobić?

- Co jak co, ale ja nigdy nie zapominam drogi Roise. - Spędziła w lasach niemalże całe życie, akurat tam nigdy się nie gubiła, to nie mogło mieć miejsca.

- Ja już się w to zaangażowałam. - To nie tak, że chciała to zrobić, to już się działo. Oczywiście, że nie zamierzała z tego zrezygnować. Nie umiałaby pozostawić tego tematu, kiedy mogło mieć to wpływ na to, jak będzie wyglądało życie wielu osób.

- Szkoda, że nie można im wyrządzić krzywdy innymi metodami. - Tak, zdecydowanie wolałaby sięgnąć po inne narzędzia niżeli nekromancję, ale w tym przypadku nie widziała innej możliwości. Nie dało się ich pozbyć poprzez fizyczne metody, nie dało się tego zabić. Czas najwyższy więc dostosować się do tego, z czym przyjdzie jej walczyć.

- W tym przypadku nie uważam spierdalania za coś złego. - Normalnie wolała doprowadzać do konfrontacji, ale miała świadomość, że tutaj to mogło się zakończyć bardzo szybko. Widma wysysały życiową energię, nie dało się z tym zbyt długo walczyć. Ucieczka więc wcale nie była przegraną, bo  w końcu kończyła jako żywa.

- One żrą wasze drzewa? - Nie wspomniał jej o tym wcześniej. Czy jeszcze jakieś zostały, przecież skoro nie mogły uciekać były chyba najłatwiej dostępnym pożywieniem dla tych istot. - Dużo ich zniszczyły? - Może warto byłoby o nie zadbać i zbudować wokół nich krąg taki, jak ten, który ona znalazła w lesie. Miała świadomość, że te drzewa były dla nich ważne.

Sugerował jej najwyraźniej, żeby w razie zagrożenia, kierowała się do ich drzew, aby widma mogły zająć się nimi. Nie miała pojęcia dlaczego to robił, bo przecież poniekąd to była ich rodzina. Nie powinien dopuszczać do tego, aby Yaxleyówna korzystała z takiej możliwości, nie mogłaby wykorzystywać tej wiedzy.

- Trochę powątpiewam, nie znam chyba nawet nikogo kto byłby w stanie zaryzykować, aż tak. - No poza nią samą, ale ona nie posiadała odpowiedniego doświadczenia, co nieco komplikowało sprawę. Cóż, może warto zasięgnąć języka i poszukać, jakichś śmiałków, którzy mieliby ochotę zaangażować się w coś podobnego, może uda jej się kogoś znaleźć. Nie zamierzała nikogo namwiać, tylko po prostu poszukać chętnych, być może chodzą po tym świecie jeszcze osoby niespełne rozumu tak jak i ona. Wiedziała bowiem, że nie może tego zrobić sama, nie tym razem, mogłoby ją to zbyt wiele kosztować. W sumie zastanawiała się, jak widma zareagowałyby na wampira, nie spotkała się jeszcze z przypadkiem w którym spotkały się z taką istotą, to też będzie musiała sprawdzić. Oczywiście nie wyśle brata samego do lasu... ale może to był jakiś punkt zaczepienia?

- To trzeba znaleźć ten trzeci. - Była naprawdę zdeterminowana, aby doprowadzić ten temat do końca. Jak sobie usrała, że się czymś zajmie, to nie było zmiłuj. Wolała jednak wszystko dokładnie przemyśleć, aby mieć pewność, że nikomu nie stanie się krzywda. Nie mogła działać jak poparzona, nie tym razem, chociaż zapewne to byłoby bardziej w jej stylu.

Wiatr wiał coraz mocniej, burza rozpętała się na dobre, na niebie co chwilę pojawiały się błyskawice, które je rozjaśniały, do tego deszcz padał bardzo intensywnie. Faktycznie na zewnątrz przestawało być przyjemnie, zimny dreszcz przeszedł jej po ciele wraz z kolejnym podmuchem.

- Tak, nie ma co siedzieć na zewnątrz. - Nie miała pojęcia, co zrobią, gdy wrócą do środka, bo przecież praktycznie nic sobie nie wyjaśnili, ale chciała to zrobić. Najpewniej po prostu zaszyją się w pościeli i pójdą spać, byli zmęczeni, ten dzień przyniósł wiele emocji, potrzebowali odpoczynku od tego, co się wydarzyło, ale też musieli się przygotować na to, co miało nadejść. Świat nie będzie na nich czekał, musili do niego wrócić i jakoś odnaleźć się w tej szarej, brutalnej rzeczywistości pełnej zła.

Odsunęła się w końcu od mężczyzny i podniosła na nogi, wbiła spojrzenie jeszcze na krótką chwilę w nieboskłon, naprawdę niesamowity spektakl się tam dział. Nie mogli jednak tkwić tutaj przez wieczność, robiło się chłodno, byli zmęczeni, potrzebowali teraz czegoś innego.