– Żebyś mógł potem mieć wymówkę, że wypicie więcej na raz ci nie zaszkodzi, a robisz to po to, żeby na pewno nic nie czuć? Nie – już widziała, do czego zmierza ta rozmowa, wolała więc to uciąć w zarodku. – Nie wyleczę cię z nienasyconego głodu, nie ma możliwości, by się tego pozbyć, to twoja natura, która jest teraz twoją codziennością – kłamstwo, to było kłamstwo. Był sposób, by wampir nie czuł głodu, miała to w swojej pamięci tak bardzo żywo… Ale ten sposób wymagał ofiar i alchemika doświadczonego i zdolnego, a to wszystko to był bardzo, bardzo grząski grunt. Grunt, na który rzecz jasna zamierzała wkroczyć i była na właściwym torze, ale w tej chwili – było to poza jej zasięgiem i to tak grubo. Nie planowała mu więc robić nadziei, której by się uczepił, tym bardziej że mogła zawieść… bo nie wiedziała, ile miała jeszcze czasu. Dwa miesiące? Listy wymienione z Cynthią wcale jej nie uspokajały, wręcz przeciwnie.

Zanotowała jednak, że Astaroth nie czuł żadnego dyskomfortu, teraz, kiedy już się uspokoił. Że nic mu nie przeszkadzało, nie było nic oczywistego i widocznego – słowem: można było ogłosić sukces.

Właściwie, to nie uważała Astarotha za problem, ale też nie był w jej oczach jedynie szczurem doświadczalnym. Był realną (nie)żywą osobą, która potrzebowała pomocy, a najwyraźniej społeczeństwo czarodziejów, choć podzielone w opiniach, jeśli chodziło o wampiry, nie bardzo było skore im pomóc. I to Victorię drażniło niesamowicie – bo było to niesprawiedliwe. Mieli takie samo prawo, by żyć, jak inni. Byli obywatelami, byli czarodziejami i przede wszystkim, nie byli żadnymi bestiami czy zwierzętami.  Nie musieli zabijać zwierząt, by się pożywić, w przeciwieństwie do śmiertelników – niezła ironia, prawda?

Nie uszło jej uwadze, że Sauriel milczał. Że nie chciał się wtrącać, dodawać nic od siebie. Że stroił tylko te swoje wielce mówiące minki, ale poza tym – siedział cicho. To też był niezły komentarz. Nie wiedziała, co się podziało między nimi, żaden nie raczył jej wtajemniczyć, więc teraz kuła z tego, co miała. A skoro tylko ona mówiła, to zamierzała to pociągnąć. Bo uważała podejście Astarotha za… dziecinnie uparte. Jakby nie dostawał tego, co chciał, wiec zamierzał się buntować i szkodzić samemu sobie. I wszystkim dookoła.

– Astaroth… Nie zachowuj się jak rozkapryszone i rozpieszczone dziecko bogatych rodziców. Tutaj nie da się zjeść ciastko i mieć ciastko. Im bardziej będziesz się szarpał, tym więcej siły musisz w to włożyć. Dlaczego nie chcesz tego zaakceptować? To jest fakt i zaprzeczanie mu nie sprawi, że twój los się odmieni. Posłuchaj rady kogoś, kto bardzo walczył, by mieć kontrolę – i nie mówiła tutaj, wbrew pozorom, o Saurielu. Mówiła o sobie. Miała świra na punkcie kontroli… nad samą sobą. Nad emocjami, nad skryciem ich we wnętrzu własnej głowy – ochrona totalna przed wszelkimi wpływami z zewnątrz… i jednocześnie i ona czasami zawodziła i to były te najgorsze momenty w jej życiu, ta utrata kontroli. Ale to, by się nauczyć, też było okupione wielomiesięcznym wysiłkiem. – Twoim największym przeciwnikiem, największym krytykiem, największym nemezis zawsze będziesz tylko ty sam. Znasz się najlepiej, widzisz się w każdej sytuacji, komentujesz w głowie i musisz ze sobą… żyć. I kiedy buntujesz się przeciwko samemu sobie, kiedy stajesz okoniem, bo bardzo nie chcesz poddać się zmianom, które zachodzą, to wszystko staje się o stokroć trudniejsze. Zamiast przejść przez coś… gładko, o ile gładko można przejść przez takie zmiany, jakie ty musisz przejść, ale wybacz mi to spłycenie tematu… Sam rzucasz sobie kolejne kłody pod nogi. Musisz włożyć w każdą rzecz znacznie więcej wysiłku, bo zamiast zaakceptować i uczyć się, jak należy sobie teraz radzić ze wszystkim, co masz przed sobą, to w pierwszej kolejności musisz pokonać samego sobie. I wtedy wcale nie jesteś wygranym, jesteś przegranym – może i były to szorstkie i gorzkie słowa, ale Victoria mówiła je spokojnie i… wbrew pozorom – z troską. Co zabawne, te same słowa mogłaby skierować też do Sauriela. – Zamiast się uczyć i przystosowywać – walczysz. Męczysz się. I wcale nie posuwasz do przodu, tylko stoisz w miejscu – to było przeciwieństwo progresu. – Zrobisz, jak zechcesz, oczywiście. Ale nie mogłabym spać spokojnie, gdybym ci tego nie powiedziała – dodała i uśmiechnęła się lekko, tak w swoim stylu. – Pomogę ci tak czy tak na tyle, na ile będę umiała. Obiecaj mi tylko, że postarasz się trzymać tego planu i jednak będziesz uczył kontroli, a nie pójdziesz na łatwiznę.

Victoria nie zamierzała tutaj zostawiać rzeczy domysłom. Zgoda, była kobietą, czasami robiła te swoje foszki w tylu domyśl się, ale w większości wypadków starała się wytłumaczyć swój punkt widzenia, zwłaszcza tam, gdzie nie chciała zostawiać pola do nadinterpretacji i wyciągnięcia niewłaściwych wniosków. A tutaj czuła, że pole jest aż nazbyt do tego żyzne, bo przecież łatwiej jest się oszukiwać, niż stawić czoła niewygodnej prawdzie. Nie była nigdy w takiej sytuacji jak Astaroth i Saurie, nikt jej nie zabił, by odrodziła się na nowo w tej nowej formie… ale wiedziała, jak to jest odczuwać tak ogromne zmiany, które wywracały dotychczasowe życie do góry nogami. Rozumiała, jak to jest za czymś tęsknić. Im brakowało światła dnia, słońca na skórze, jej – ciepła, bo chociaż wchodziła w smoczy ogień, nadal było jej dojmująco zimno. Wiedziała też, czym jest ten głód, a raczej jego widmo, w jej pamięci; wspomnienie zmiksowane z jej własną jaźnią tak, jakby to było jej własne. Jakby to ona była doświadczoną wampirzycą czującą podniecenie z nadchodzącego polowania.

– Tak, jesteś łowcą. Ale bycie wampirem nie jest nielegalne, wręcz przeciwnie. Zabronione jest tworzenie nowych wampirów, a nie istnienie w tym stanie. Macie nawet całe biuro kontaktu z wampirami w Ministerstwie, a tutaj jest jego pracownik – kiwnęła w stronę Sauriela, chociaż wcale nie wywoływała go do tablicy. Jedynie przedstawiała Yaxleyowi sytuację, o której, tak to przynajmniej wyglądało, nie myślał. Że mieli całą wampirzą społeczność. Że nie odławiało się ich i nie zabijało bez konsekwencji prawnych. Nie byli zwierzyną. – Czy chcesz zgłosić własną śmierć? Mamy zacząć poszukiwania tego, który cię przemienił? Albo tej? Nie wiem, to wampir czy wampirzyca? Twój stwórca – odparowała zaraz po tym, jak Astaroth powiedział, że to nie jest takie proste. – Nie zabijamy wampirów, Astarothcie – być może o tym zapomniał, może to jego łowczy instynkt klasyfikował wampiry jako jakichś podludzi, ale dla Victorii było to zwyczajnie bez znaczenia: selkie, wampir, wila… co za różnica. Na swoją siostrę, która była metamorfomagiem, też miała patrzeć nie jak na osobę, którą była, tylko na jakąś… zmiennokształtną bestię?

A potem nastąpiło bardzo, ale to bardzo pokazowe i powolne wywrócenie oczami, które mógł dostrzec tak Astaroth jak i Sauriel. Aż dziw, że Victoria nie zobaczyła w ten sposób wnętrza swojej czaszki.

– Dobrze, tak chcesz się bawić – wymamrotała pod nosem, i to był chyba ten ostatni, bardzo krótki znak ostrzegawczy, że Victoria właśnie traciła cierpliwość. – To teraz się skup i słuchaj. Masz błąd w samym początku swojego rozumowania, więc radzę ci je zweryfikować. Nie zaatakowałeś Laurenta wbrew jego woli, tylko zgodnie z jego wolą. To trochę zmienia postać rzeczy, nie? Zostałeś bardzo celowo sprowokowany, posłużono się tobą dla własnych, egoistycznych pobudek. To nie jest, podkreślam, nie jest atakowanie niewinnego – Victoria była zła na oboje z nich, ale to Laurentowi wypisała kazanie, że nie uważał. Dopiero później jej się przyznał, że chciał tego dnia umrzeć i że wykorzystał Astarotha, że posłużył się nim jak narzędziem, ale potem dotarło do niego, że wcale nie chce umierać. Że chciał udowodnić sobie, że nie można nikomu ufać, ale na bogów, co to był za dowód? Prowokowanie wampirzego pisklaka, wielkie dowodzenie. A teraz tylko się bardziej zezłościła, słysząc to ciągłe obwinianie się, uparte robienie z siebie tego najgorszego. Laurent. Dla Sauriela zapewne była to bardzo ciekawa rozmowa, tym bardziej że żadne nie wyjaśniło mu wcześniej, o jaki list chodziło. To nie tak, że Victoria zapomniała o jego obecności, wręcz przeciwnie, kilka razy jej ciemne spojrzenie uciekło do czarnowłosego, ale skoro Astaroth sam zaczął, to nie czuła się w obowiązku milczeć. – Być może powinniście to sobie z Laurentem wyjaśnić. Sugeruję to zrobić jak najszybciej. I wy też – tu spojrzała to na Yaxleya, to na Rookwooda. – Nie wiem, o co wam chodzi, ale o coś ewidentnie, bo atmosferę to można kroić nożem – założyła dłonie na biodra, w tej poirytowanej pozie matki kwoki gromiącej swoje dzieci. Chociaż to nie Sauriela gromiła. Co z tego, że oboje byli od niej wyżsi, silniejsi? Nic.

– Tak, na dzisiaj koniec. Wyślę ci dawki, jak je odmierzę i przeleję – mogli się nie zgadzać, mogli mieć inne podejście do spraw, mogli się na siebie złościć i prawić morały – ale Victoria naprawdę zamierzała mu pomóc.

Uniósł dłoń, kiedy pojawiło się wywołanie do tablicy.

- Yo. - Ruch ręką całkowicie leniwy, opadła tak samo gładko, jak została uniesiona. W tym swoim bezruchu, w który zapadł, podparty łopatkami o ścianę, przestawił nogi. Oparł teraz ciężar ciała na drugiej. Gdyby było w nim więcej dawnego "ja" to właśnie współczułby Astarothowi. Teraz było tylko wrażenie, że szkoda chłopaka - i nie towarzyszyły temu odczucia wyższe. Może to odrobina uzbrojenia się na wszystko, co złe i bolesne, obojętność, a może rozpadająca się dusza od czarnej magii. Może wszystkiego po trochę. - W zasadzie mogę pomóc z poszukaniem typa. - Wzruszył lekko ramionami, bo już czuł, że pojawi się chmurne spojrzenie od Astarotha. Jak to tak, korzystać z pomocy kogoś, kto dał mu wpierdol i jeszcze jego filozofia była niezgodna z jego? Mógł pomóc, jasne - inna sprawa, że mógł też nie-pomóc, kiedy już pomoże znaleźć. Bo przecież nie mogło być tak, że nagle Astaroth zacznie wyżynać wampirzą społeczność. Komuś się to nie spodoba, a Sauriel nie chciał być prowodyrem chaosu. Wyjątkowo nie chciał być.

Laurent. Ciągle o tym gadali, o nim, o listach. Tak, tak, wiedział, co to za cwaniaczek (w końcu gazety czytał i nadstawiał ucha na plotki i ploteczki). Najwyraźniej ich łączył. Jakże tragicznie - bo łączyła ich też żądza krwi do tej szyi. Nie wtrącał się w to jednak, chociaż odrobina irytacji zaczęła się w nim już pojawiać. Przestawało mu się chcieć czekać, aż ta melodrama się skończy, to po pierwsze. Po drugie - ni chuja nie wiedział, o co chodzi, a wysuwanie wniosków na własny kredyt (i z pomocą własnej głowy) go wkurwiało. Nie dopytywał, bo to nie była jego sprawa. Im mniej wiesz, tym lepiej śpisz. Mógł pytać o rzeczy dotyczące Victorii, ale tutaj była osoba trzecia w postaci Astarotha. Przecież nie będzie wtykał nosa w życie typa, który za nim nie przepada, żeby jeszcze bardziej go nie drażnić. Nie był mu potrzebny podlotek łażący za nim tylko dla wywinięcia jakiegoś świństwa.

- Jestem bardzo, kurwa, skazitelny. - Mruknął, patrząc na te zaciśnięte pięści. - Przestań się przydupiać, chłopie. Vika próbuje ci tylko pomóc. - Victoria myśląca o nim jak o NIESKAZITELNYM? Och, chyba czułby się urażony, gdyby tak myślała. Znaczyłoby to, że nie widzi jego - widzi tylko wyobrażenie o nim. I tak miał takie podejrzenia, bo przecież jak Piękna mogłaby pokochać Bestię? Znali tę bajeczkę. Byli w pewnym zameczku. Widzieli pewną sukieneczkę. Tak, wszystko to było. A teraz chyba Astaroth bawił się w jakąś wersję Gastona. Nie, Victoria widziała go takim, jakim był. I to czyniło ją tak wyjątkową. Za to ją kochał. Ponieważ widziała - i akceptowała.

Za to uniósł brwi, kiedy wspomniała o... nich? Nas? Was? Mówiła o kim? O nim i Astarothcie?

- Nie spinaj się tak, to nie będzie czego kroić. - Bo jedynymi spiętymi osobami tutaj była Victoria i Astaroth. I tak, mógł się ugryźć w język, ale wchodził już w strefę niezadowolenia, szczególnie, kiedy z dupy Victoria przeniosła to na niego. - Nie będę waszym psem ofiarnym na wieszanie nerwów. - Już by go tu nie było po wypiedzeniu tych słów, gdyby nie to, że nie zamierzał zostawiać Victorii sam na sam z Astarothem. Teraz eliksir działa, a nie wiedzieli, jak długo będzie miał wpływ. Może zaraz nagle się skończy? I się znów na nią rzuci? A już pokazał, że nie jest przeciwnikiem, którego warto ignorować.

Myśl o wychodzeniu lub nie zniknęła - bo Astaroth sam postanowił stąd umknąć. Sauriel nie obejrzał się nawet za nim. Mrugnął tylko, kiedy mężczyzna go mijał, kiedy te drzwi machnęły w pokoju. Spoglądał na Victorię z niezmiennie znudzonym wyrazem twarzy - chociaż jego odczucia tej sytuacji były daleko do znudzonej.

- Szkoda na niego czasu. - Wiedział, że Victoria tak nie myślała. Sauriel, cóż, był bardziej okrutny i egoistyczny od niej. I wiedział też, że ona to robi... również z myślą o nim. - Brawo. Dobra robota z tym eliksirem. - Pochwalił ją, bo jej się należało. Kawał dobrej roboty.

Widziała zmiany, jakie dokonywały się w mimice Astarotha i wewnętrznie bardzo mu współczuła. Bo widziała jego zagubienie i tę bezsensowną walkę z samym sobą. To było niesprawiedliwe – to co mu się przytrafiło, to co im się przytrafiło, ale robienie sobie pod górkę, utrudnianie sobie samemu sprawy i życie w jakiejś iluzji roztaczanej przed swoimi oczami, by robić z siebie potwora – tego zrozumieć nie potrafiła.

Kiwnęła do Sauriela, gdy ten zaproponował, że może pomóc poszukać stwórcę Astarotha, kimkolwiek był – bo że zostawił swojego wampirzego podlotka samemu sobie było ewidentne i tak naprawdę nikomu to nie służyło. Prawdziwym cudem Pani Księżyca było, że Asek do tej pory nie narobił większych szkód, i naprawdę liczyła w tym momencie, że teraz będzie już tylko lepiej. Udany eliksir dla Yaxleya był pierwszym krokiem ku poprawie komfortu jego życia.

– Czyżby? – uniosła wyżej brwi w nieco pobłażliwym spojrzeniu, które rzuciła młodemu wampirowi. Śmiała wątpić, że sobie wszystko wyjaśnili, skoro Astaroth brał na siebie całą winę i nie dostrzegał przewin drugiej strony. A potem uniosła te brwi jeszcze bardziej. Co niby miała znaczyć ta odzywka i pyskówka? – Jednym z? – parsknęła. – Czy ty masz mnie za jakąś wariatkę, która zbiera sobie wampiry, żeby prowadzić na was jakieś szalone badania? – aż w głowie jej się to nie mieściło. Relacja jaką miała z Saurielem, to było… coś zupełnie innego, głębszego i zdecydowanie nie biznesowego, chociaż co Astaroth mógł o tym wiedzieć? Nieskazitelny to jednak nie było słowo, które postawiłaby przy Rookwoodzie. Uparty, nieokrzesany, obrażalski, niespokojny, porywczy – owszem. Agresywny i brutalny również, nie pochwalała tego, ale zdawała sobie sprawę z jego natury, widziała to przecież. Nie był nieskazitelny, chociaż nie było też tak, że składał się tylko z tych złych cech i czerwonych karteczek ostrzegawczych. Wiedziała dokładnie, jaką osobą jest i to tym bardziej sprawiało, że się o niego martwiła. O jego jedyną duszę.

Astaroth unikał jej wzroku i ewidentnie patrzył w inne miejsca, być może czuł, że przesadził, ale tak naprawdę, to co o niej wiedział? O nich? O tym ile i co przeszła z mrukliwym Saurielem, który nie wtrącał się do tej osobliwej rozmowy poza momentami, w których zwracała się do niego bezpośrednio – bo Yaxley udawał, że czarnowłosego tutaj nie ma, co właśnie dało jej podstawy myśleć, że coś tu między nimi jest nie tak. I ściągnęła brwi na komentarz Sauriela, już gotowa mu odpyskować, ale wtedy Astaroth się odwrócił i wybiegł. Tak po prostu. Chyba nawet nie złapał za swoją różdżkę, która przed całą akcją została odłożona na bok. Nie zamierzała za nim biec – jeśli potrzebował stąd uciec, to kim była, by go zatrzymywać?

Lestrange policzyła do dziesięciu, nasłuchiwała kroków na schodach, trzaśnięcia drzwiami, aż w końcu odetchnęła. A potem przeniosła spojrzenie na Sauriela i co prawda nie odpowiedziała, kiedy się odezwał, za to zbliżyła się do niego i bez słowa wsunęła ręce pod jego ramiona, żeby się przytulić.

– Dzięki – odparła po chwili. – Nigdy nie jest szkoda, a on bardzo potrzebuje pomocy – Sauriel też potrzebował, wielokrotnie, ale nie przywykł o nią prosić. Początek lata był tego idealnym dowodem – że nie było dobrze, skoro tak bardzo chciał ze sobą skończyć. Tak drastycznie, tak…

Ciemnowłosa nagle odsunęła się, jakby ją poraził piorun.

– Koty! – nie wiedziała, czy Astaroth faktycznie zamknął za sobą drzwi, czy te nie odbiły się od framugi kiedy on uciekał stąd niczym kot oblany wodą… a co, gdyby wybiegły na ulicę? Gdyby coś im się stało? Gdyby się zgubiły? Nie wybaczyłaby sobie tego.

Więc zaraz i ona wybiegła z pomieszczenia, chcąc się upewnić, że cała trójka jest bezpieczna.