Pokiwał głową że zrozumieniem, patrząc na tę paczkę fajek, która czekała na zapalenie. I w końcu po nią sięgnął - kiedy już talerz był prawie pusty, a te papierosy patrzyły na niego w ten znajomy, nieprzyjemny sposób. Przedmioty potrafiły mieć duszę, mamić i nęcć. Błogosławieni ci, którzy nigdy tego nie poczuli. Zapalił tego papierosa różdżką, która wróciła do prawowitego właściciela. Hasło "popełniasz błąd" zwróciło jego uwagę. W pierwszej chwili sądził, że chodziło o tego wspólnego papierosa. O którym zapomniał w pierwszej chwili tego rozemocjonowanania, nawet kiedy Flynn mu go tak wyraźnie podetknął wręcz pod nos. Lecz nie. Tu chodziło o coś bardziej oczywistego...

No tak. Rzeczywiście. Przecież Flynn ciągle biegał. Ciągle się ruszał. To było tak oczywiste, że prawie złapał się za głowę. Dawać jarczukowi coś na uspokojenie - Laurent aż się skrzywił z obrzydzeniem. Ale jakże trafne porównanie. Spojrzał na Dumę, który przyglądał mu się jak zaczarowany. Wiedział? Jakoś to pierwsze skonfiskowanie u tego psa minęło. A kiedy zobaczył kontakt wzrokowy to podniósł się, machając ogonem i przyszedł... Położyć się pod jego nogami. Magiczne stworzenia były niesamowite. Chciał się odezwać i potwierdzić, że w porządku - rozumie. Ale zamiast tego zakaszlał i teraz machał przed swoim nosem ręką. Papierosy smakowały inaczej w tym ciele.

Uśmiechnął się pod nosem i spojrzał na Flynna, kiedy ten rzucił jakże niefortunne przejęzyczenie. Pasowało do tego robienia sobie dobrze pod prysznicem. Chociaż wtedy brzmiało prawie jak kara - ale co to miałaby być za kara dotykanie ciała, które się uwielbiało.

- A co jeśli... Przypadkiem uszkodzę twoje ciało? - A potknie się na przykład? Brzmiało strasznie. Przecież nawet mała kontuzja mogłaby strasznie zaszkodzić. Pewnie to nie brzmiało już aż tak irracjonalnie dla człowieka, który doświadczył, że nawet z podnoszeniem się mogły być problemy. Laurent miewał lepsze i gorsze dni, ale w ostatnich tygodniach chyba większość było tych gorszych. - Dobrze... Duma. Noga. W końcu, co? - Wyciągnął ręce do jarczuka powoli, by podrapać go za uszami, na co ucieszony pies szczeknął głośno. Spojrzał na Flynna, jak ten próbował ograniczonych możliwości jego własnego ciała... Podszedł do niego, żeby musnąć palcami jego twarz i złożyć delikatny pocałunek na wargach. Ostatnie zaciągnięcie się papierosem, dojedzenie tego, co na talerzu zostało i zgaszenie resztki fajki w popielniczce na dworze. Jarczuk wystartował przodem, szczęśliwy, a on za nim.

To było jedno z najlepszych doznań ostatniego czasu. Podobne do tego, które czuł lecąc na grzbiecie abraksana. Nic nie krępowało jego ruchów. Nic nie mówiło, że musiał przerwać, bo może się to kiepsko skończyć. Po prostu biegł. Z rozwianym włosem, czując uderzającą do głowy dopaminę. Miał siłę. Mógł wiele. Mógł... Wszystko. Flynn miał rację - to nie było to zdenerwowanie, któremu nie mógł zaradzić, które powinien usypiać używkami.

Wrócił spocony. Zmęczony. Ale z uśmiechem. Ze śmiechem łapiąc łapy Dumy, kiedy ten go obskakiwał, a jego ciężar nie był problemem. Jeszcze przez chwilę jego śmiech niósł się po ogrodzie, kiedy ganiał się z psem, dopóki nie zatrzymał się, opierając ręce o swoje kolana, dysząc ciężko.

- Już, Duma... Wystarczy... Hahaha... Wystarczy. - Wytarmosił wielkie psisko po pysku i w końcu się wyprostował, wchodząc na deski tarasu. Gotów się umyć i... Paradoksalnie - z nową energią zabrać Flynna... Wszędzie m dokądkolwiek. Chciał mi pokazać znowu ten ogród, zabrać do rezerwatu, pokazać te rzeczy, za jakie ludzie płacąc grube pieniądze, by ktoś ich oprowadził i je pokazał. Bajeczne widoki tego starego lasu z jego kwiatami i magvixnycmi stworzeniami. A potem... Poczekać na zachód słońca na plaży.

Już jakiś czas rozmyślał na tym, jak sprawić, żeby Duma mógł biegać z Flynnem. Może to był pierwszy krok? Ta zmiana ciał nie musiała wypaść źle. Mogła naprawdę zostać czymś dobrym we wspomnieniach. Tak, mogła! Teraz w to wierzył. Wystarczy, żeby Duma reagował na podstawowe komendy Flynna. Jak przywołanie go do siebie, żeby wrócić do domu. Nie bał się jakoś o to stworzenie, żeby samo odnalazło drogę do domu po dobrze znanych terenach, ale już bał się zostawienia go gdzieś, żeby ten... Szlajał się po okolicy i nie daj Merlinie, trafił na jakichś ludzi, których uzna za zagrożenie. Ludzie byli przyzwyczajeni do tego, pieski się głaszcze i tuli. I jak każdy pies - Duma też to lubił. Tylko jak potraktuje nieznajomych..? A jakby potraktował innych Flynn? Nachalnych, chcących pogłaskać pieska. Czarny scenariusz...

Z ciekawością patrzył na własne ciało, które ulegało wygibasom, na które nie sądził, że byłoby go w ogóle stać. Ciekawość wręcz dziecięca - co będzie dalej? A dalej było tylko lepiej. Pokraczny ruch, który wcale nie był śmieszny w jego oczach. Próby i błędy innych nigdy nie były dla niego śmieszne - własne? To już co innego. Wstyd błędów potrafił być miażdżący... Ale nie dla Flynna. Był tam w ogóle błąd? Czy to po prostu możliwość ciała go pokonywała? Kiedy pojawił się upadek to gula podeszła mu do gardła i aż zrobił szybszy krok, żeby znaleźć się przy nim... Lecz się nie pochylił. Flynn zaczął się zbierać o własnych siłach... Chyba z siebie zadowolony. Dziwacznie, bo z jakiegoś powodu nie używając rąk, albo przynajmniej starając się tak podnieść. I poniekąd mundur to udało. Złapał go, kiedy na niego wpadł i odszukał tej pomocy do podniesienia się.

- Aaa, czy to nie mój najwspanialszy partner wpadający mi w objęcia? - Spoglądał na niego z błyszczącymi oczami, sięgając do spoconego czoła, żeby odgarnąć z niego platynowe kosmyki. Fleamont nie-we-własnej osobie. Nadal jego Fleamont. Ach, ten ostatni, malutki sekret, którego nie znał... - Jesteś... Bardzo dzielny walcząc z tym ciałem. - Mówił ciągle oddychając głęboko, z walącym wciąż sercem od wysiłku fizycznego. Nie brzmiało to więc aż tak czarująco, jak chciał, by brzmiało. - Moja piękna dusza... - Przesunął dłonią dalej po jego twarzy, ściągając palcami ten pot, zatrzymując się dopiero na podbródku. - Która mnie chyba oszukała, bo chyba wcale nie poszła pomoczyć nóżek. - Prychnął z rozbawienia. Flynn lubił ruch. Widział to. Ale widział też, że ruch był potrzebny temu słabemu ciału przed nim.

Słowo "kobieta" nigdy bardziej nie pasowała do jego ciała niż kiedy zobaczył je oczami Flynna. Nagle wszystkie te określenia, jakimi opisywał go Flint, przestawały być dziwne. Nie powinien był kręcić na nie głową - nagle rozumiał. Jak niewiele potrzeba było, prawda? Jedna odpowiednia perspektywa. Cały świat nie mógł się mylić, skoro jedna osoba mówiła o maskach i wymuszonych standardach męskości, a druga mówiła do ciebie wprost per "ona". Mimo tych skojarzeń Flynna z kobietą (nie tylko w tym momencie) - to z psem było o wiele bardziej trafne. Aż się prosiło o skuteczne zaklęcie transmutacji, które dorobi mu ogon i zacznie nim merdać na boki. Dokładnie jak Duma przed wyjściem na plażę.

Twoja. Te wyznania smakowały zupełnie inaczej w tym ciele. Albo i nie? Może tam też tak smakowały, przecież słowa Flynna potrafiły go rozpieszczać aż nazbyt skutecznie. To jedno słowo "twój", tak jak siedem liter "kocham cię" wybuchały tutaj jak gazowe olbrzymy w tym bezgranicznym granacie nieba. Zachwycały swoim wybuchem. Pięknem w tym akcie. Tutaj nie było tylko zniszczenia. Bo... Nie było, prawda? A mimo to zaraz usłyszał o byciu słodkim znowu i w pierwszej reakcji chciał... Przepraszać. Był słodki teraz, a wcześniej był... Okropny. Czuł, że zaciągnął względem tego człowieka jakiś dług wobec słów, które potrafiły ciąć jak nóż. I może nożem nadal nie potrafiłby się posługiwać, ale cięcie słowem wcale nie było mu tak obce, jakby chciał. Słowo "przepraszam" jednak nie padło. Zamiast tego był pogłębiony uśmiech.

- Nie mógłby mi nie wrócić widząc, że tym razem bardzo dosłownie stajesz na głowie żeby mi pomóc. - Różne sytuacje mogły się między nimi zdarzać, ale czasami Flynn robił dla niego aż za dużo. Bardzo szybko stał się wygodną podporą. Podporą, której potrzebował tak samo mocno jak powietrza. Znowu się zaśmiał, tak ciepło, widząc ten charakterystyczny gest pawiego oczka. Takiego chyba jeszcze nie widział ze strony Edgar. Albo przynajmniej nie tak w trakcie flirtu. A może..? Wymiótł to bzdurne zastanowienie ze swojej głowy. - Przeszło mi to przez myśl, nie ukrywam. - Odparł z rozbawieniem. Teraz to ciało... Jakoś nie wydawało mu się aż tak odstręczające. A na czym polegała różnica? Tego nie wiedział.

Z ciekawością postawił kroki za nim. Do tego lustra w łazience. Nie przerywał tych oględzin swoim słowem, ale teraz rozumiał aż za dobrze. Mógł nie wiedzieć, być skołowany do nieludzkiego stopnia, ale to, co mógł zobaczyć zostanie już z nim. Tylko co chciałby zobaczyć najbardziej? Jaką scenerię? Czy teraz swoim śpiewem bym w stanie wywołać halucynacje? Wtedy mógłby mu pokazać wszystko. Na razie to "wszystko", czego potrzebował, to obserwacja jak znika czerwień ze skóry. Cały ten czas czekał, aż Flynn skończy.

W końcu się ruszył, żeby go objąć i odwrócić przodem do siebie. Ujmując jego dłoń dokładnie tak, jak czynił to z damami zapraszanymi do tańca. Zabił dystans między nimi, bo przysunął się bliżej.

- Flynn. Kocham cię. - Nie, jakoś nie był przekonany, że to słowo mogło brzmieć mniej słodko. - Chcę, żebyś był szczęśliwy. Uszczęśliwiasz mnie. - Każdy człowiek zasługiwał na swoje szczęśliwe zakończenie, co? Jakże smutne, że na Flynna czekało jedno bardzo nieszczęśliwe, a życzenia Laurenta były jak zwykle tylko pobożnymi życzeniami. Teraz to on spojrzał na te usta. Czy chciał badać te dzikie zakamarki kichania własnego ciała? Już czuł tę namiastkę podniecenia szepczącą o tym, że tak, taaak! Ale psychika nadal mówiła mu: nie. Pochyli się, żeby pocałować usta Flynna. Teraz pewnie słonawe od potu. Miękkie. Nie smakował jak Flynn. W ogóle nie były podobne Flynnowi. - Powiedz mi... Czy jest coś, co chciałbyś zobaczyć? - Wiele czau nie mieli. Szczególnie, że możliwości były ograniczone. Chyba że poprosiłby Migotka o teleportowanie ich po kraju...

Dotykały go własne dłonie, ale sposób tego dotyku wcale nie zmienił się od tego, co znał. Zmienił się kształt ust i ich nacisk, ale wcale nie zmienił się sposób całowania. Zmieniło się mnóstwo rzeczy. Nie to, że ten zapach mu się podobał ani nie uczucia względem Flynna. Więc objął go tymi rękoma tak, jak ten przerażający zabójca tego zapragnął. Oparł podbródek na jego barku, spoglądając na odbicie przed nimi. Zamrugał parę razy, chcąc ściągnąć tę niewygodną łuskę szarości z gałki ocznej - nie dało się. Była na stale w nią ubrana. Ta miłość, co wiele miała postaci, wyznawana w jakże odpowiednim miejscu! Ktoś by pomyślał, że to garderoba była ulubionym miejscem w domu Laurenta, ale nieee... to było ważne miejsce, ale nie ulubione. Przesuwał dłońmi Flynna po swoim ciele, delikatnie badając palcami strukturę skóry. Znał ją. Znał swoje ciało na pamięć. A jednak teraz wydawało się inne z wielu powodów.

Ten uśmiech pogłębiał się o kolejne milimetry, a ruch jego ciała zdradzał, że te słowa doskonale na niego oddziaływały. Lekko otarł się nosem i szyję Flynna, otarł nogę o jego nogę, nieco chętniej ruszył rękoma, otulając go sobą. Nie odrywając wzroku od lustra, chociaż widoki nie były tak piękne jak te, które widział własnymi oczami. Co było jednak warte tego wszystkiego to ta myśl, że nie tylko Flynn mógł oglądać barwy dotąd niepoznane, ale to, że kiedy teraz nie płakał - był... spokojniejszy. W tej chwili w głowie zaświtało mu słodkie słowo szczęśliwy. Mówił szczerze - chciał Flynna szczęśliwym uczynić. Więc miałby mu to zabierać szybszą odmianą..? Odczarowaniem zaklęcia? Teraz wydawało się to głupim i egoistycznym pomysłem. Zaśmiał się w końcu szczerze słysząc o tych aniołach. Był pewien, że we własnym ciele wprawiłoby go to w jakieś ponure myśli. Powiodło drogą tragizmu przez to, jak łatwo było mówić o tym byciu aniołem. O tej tragicznej drodze tracenia swoich piór ze skrzydeł. Ale tu, teraz, z jego ust? Niech dźwięczą Trąby Niebieskie - tak się właśnie wznosiło do samego Nieba.

- Jak to działa, że nie lubisz poezji, a zawstydziłbyś Lorda Byrona..? - Pocałował jego szyję koło ucha, kawałek niżej, niżej, niżej... - Jakie ja więc miałem szczęście, że postanowił ze mną zostać ktoś, kto dba o mnie na chyba każdej płaszczyźnie mojego upadającego życia? - Postawi dom, zasadzi drzewo... tylko gdzie ten syn? Jego też powinien dać. Och, cóż... błogosławieństwo dla tego dziecka, że nie miało szans urodzić się między tą dwójką. - Jestem tak zachłyśnięty twoją osobą, że pierwszy raz doświadczam w życiu problemów z komplementami. To bardzo niemądre... ale... tak bardzo... kocham każdy fragment twojego ciała... słowa wydają mi się takie blade przy tym pięknie. - Nasunął swoje dłonie na jego, rozbił gorący oddech na jego skórze. Prychnął, słysząc kolejne te zapewnienia i aż na moment wstrzymał oddech, sapnął z rosnącego napięcia. - Biorę takie obietnice bardzo do siebie. - Jak z tym księżycem. Będzie teraz czekał - czekał i sprawdzał, co on wymyśli, jak zrealizuje swoje następne przyrzeczenie. Znowu pojawiła się w nim niecierpliwość - niby znajoma, ale całkowicie inna. Ta niecierpliwość podszeptywała, żeby złapać Flynna za kark i ściągnąć w dół, a przyciągnąć do siebie jego biodra. - Lubisz słuchać komplementów, Flynn? - Zamruczał do jego ucha. To było chore. Powalone. Odwrócenie zabawy będąc w innym ciele. Możliwość doświadczania z drugiej strony. Ta bliskość - ona była dla Flynna językiem miłości. Nie istniało zakochanie bez cielesnego jego wyznawania. Laurent chciał zaprzeczać, że sam tak to widział, ale przecież sam tego potrzebował jak powietrza. Tylko że było nadal w nim sporo niepewności, czy to na pewno jest coś, czego sam chciał doświadczać. Nie potrafisz kochać, bo nie wiesz, co to znaczy kochać siebie. Znajome słowa zadźwięczały w jego głowie. Jakby zachęcały do pokochania tego ciała, które Flynn tak zachwalał. Paradoks - przecież uważałeś siebie samego za narcyza. Więc czemu to takie nieidealne? Wątpliwości mógł mieć, a podniecenie i tak robiło swoje.

- Pewnie z imieniem "Flynn". - Sztuka musiała być grzeczna, żeby była sztuką? Nie. Nie musiała być nawet pozbawiona wulgarności. Poezja była tam, gdzie dusza zaczynała tańczyć, chociaż nie słyszymy muzyki. Gdzie słyszysz kolory, chociaż ich nie widzisz. Kiedy pobudzała i sprawiała, że serce drżało jak nogi dziewicy pragnącej spełnienia. Flynn był wulgarny. A jakoś tak samo pięknie brzmiały jego malownicze opisy, jak peony do Julii z dramatu Szekspira. - Morze? Nie. Byłbym wtedy naprawdę zazdrosny. - Bardziej niż o Fontaine, której widok imienia może i nie był najmilszy, ale był częścią jego hisotiri. Kiedy Flynn mówił, to on korzystał - muskał kolejne fragmenty jego skóry wargami na szyi, barkach i ramionach. Te plany, którymi zachwycił się Flynn, te rumieńce - kiepsko były widoczne dla niego. Ledwo cienie wstępujące na policzki. - Ja mam świetny pomysł - wytatuuj swoją twarz. Brązowe oczy jak pnie angielskich dębów. Ciepłe, ale zaciemnione przez intensywność doznań. Zamyślone od prowadzenia kolejnych planów nad nowymi mechanizmami. - Oczy. Zwierciadła duszy. Akurat z tym tatuażem żartował, dlatego jego głos zabarwiony był śmiechem. O reszcie powiedział już całkiem poważnie. Uwielbiał jego oczy.

- Wziąłem. I oczekuję ich spełnienia. A zbieram je jak perły - zachłannie, na stosie kładąc największą i najpiękniejszą z nich. - Czyli którą? Która z obietnic była tą najbardziej wartościową?

Trzymał dłonie na poziomie jego klatki piersiowej - tam, gdzie przesunął jego rękę Flynn. Gdzie powinien się znajdować malunek Fontaine. Czy było mu źle z tymi tatuażami? Bolało, kiedy na nie patrzył i wspominał? A może właśnie cieszył się wtedy z tego, co ma? Że przetrwał? Jak karaluch. Nie, coś mądrzejszego... Szczur z kanałów. Myszka. Dłonie szybki zmieniły swój punkt oparcia na jego biodra i przytrzymał je przy sobie. Przesunął dłonie wzdłuż linii bioder do przodu, szukając palcami pachwiny.

Wędrówka z pytaniem, które go naprawdę zastanowiło. Ale nie ten fragment, który wydawał mi się interesować Flynna najbardziej.

- Jak to jest być Laurentem Prewettem? Czy jak to jest nie potrafić się zatrzymać i cieszyć się tym, co się już ma, tylko ciągle chcieć tworzyć więcej, więcej, więcej... - A może jedno i drugie? Zaczynał się obawiać, że jeszcze moment a nie będzie mógł się skupić na mówieniu. - Będę cię pragnął przy swoim boku, bo z tobą nagle wszystko staje się bardziej możliwe. Będę cię chciał, pragnął i potrzebował. Twojego sprytu, pomysłowości i czułości. Twojego bystrego obserwowania moich zachowań, żeby przygotować mi ubranie, bo wtedy mogę chwilę dłużej pospać. Twojej uwagi, kiedy zaczynam gadać o wszystkim i o niczym. Twojej akceptacji dla rzeczy, których wstydzę się najbardziej. Twojego gorąca i twojej siły. Twojej delikatności i twojego charakterku. Widzę cię, Flynn. Widzę, co dla mnie robisz. Jakim byłbym głupcem, gdybym tego wszystkiego nie chciał.