Na samym początku miał zamiar olać kiermasz i po prostu zostać w domu. Nie wychodzić z pokoju i przeleżeć prawie cały dzień, z przerwami na jedzenie i spacerami z Benjim. Psiak zdążył odzyskać już swoją przedpożarową energię i ochotę na zabawę, ale Spalona Noc zostawiła coś nawet w nim - kiedy nic się nie działo i wszyscy zajmowali się swoimi sprawami, Benji potrafił zrobić rundkę po całym domu i sprawdzać, czy wszyscy są i nic się nie dzieje. Przechodził z pokoju do pokoju z opuszczonymi uszami i nogami, przez chwilę wpatrywał się w każdego po kolei i po upewnieniu się, że wszystko jest w porządku, dopiero wracał do swojego legowiska i odpoczywał. I bardzo przeżywał moment, kiedy ktokolwiek wychodził do pracy, albo gdziekolwiek indziej.

Ostatecznie jednak pojawił się na kiermaszu z Hannibalem, Jonathanem i Moną, którą kojarzył jedynie jako dziewczynę jednego z braci Electry.

Ostatni kiermasz, na którym był (nawet jeśli wpadł tam tylko na chwilę i szybko zmył się do domu), był o wiele większy i przykro było patrzeć na ograniczony wybór dóbr, ale również na kartki z informacją o celu, na który zostanie przekazana część zarobków. Z drugiej strony nikogo nie powinno to dziwić - od Spalonej Nocy minęło trochę czasu, ale nie oznaczało to, że wszyscy zdążyło wrócić do normy. Ogień został ugaszony, ale zniszczenia nie zniknęły wraz z płomieniami. Zostały, a możliwości naprawienia ich były ograniczone przez czas, pieniądze i ilość ludzi, którzy faktycznie mogli te szkody naprawić. Został strach. Została nieufność. Został żal po stracie. Czy ktokolwiek mógł oczekiwać, że wszyscy będą mieli ochotę i możliwość świętowania?

-Wydaje mi się, że taka normalna powinna też zadziałać, jak się będziesz odpowiednio mocno modlił do Matki - powiedział. -A jeśli będziesz chciał spróbować jakiejś specjalnej świecy, to może nie próbuj tych, które zrobiły ostatnio furorę na Mabon - część ludzi pozytywnie oceniła jakże odważny twór młodego Mulcibera, ale Matka mogłaby nie być zadowolona, że rytuał został odprawiony z pomocą chujoświeczek.

W ich mieszkaniu, na szczęście, nie zalęgło się nic, co próbowałoby zadusić ich w środku nocy, ale ich mieszkanie nie nadawało się do użytku, dopóki nie zostanie odrestaurowane przez kogoś, kto wiedział, co robić. Westchnął.

-Mnie bardziej by się przydał jakiś dobry lekarz - mruknął, przyglądając się wystawionym na sprzedaż rzeczom.

Nie chodziło nawet o kaszel, który powracał co jakiś czas, może nie często i może nie był tak duszący, jak u niektórych, ale przypominał o tamtej nieszczęsnej nocy. Chodziło o głowę - o to, co Vol- Volde- Volb- Ugh! Sami-Wiecie-Kto z nią zrobił. Jak nie mógł nawet na niego nakląć w myślach, a co dopiero wypowiedzieć to na głos. Jakby jego własne myśli były przerażone osobą Tego-Którego-Imienia-Nie-Wolno-Wymawiać. Nie chciał tego. Nie chciał brzmieć, jakby był przerażony. Oczywiście, nie byłby pierwszy, który wyrywałby się do pojedynku z nim, ale nie uciekałby w popłochu, gdyby ON bądź któryś z JEGO ludzi stanął naprzeciw niego. Był w końcu synem Charlotte Kelly i chrześniakiem Jonathana Selwyna. Oboje przekazali mu coś ze swoich charakterów, nawet jeśli nie zawsze było to widoczne.

-Pewnie też byś był zdesperowany, gdybyś był na ich miejscu - powiedział, ze smutkiem patrząc na zwęglone chyba jabłko, prezentowane przez Hannibala.

Sam uważał się za szczęściarza. Jego rodzina nie ucierpiała w czasie Spalonej Nocy i nawet jeśli ich mieszkanie nie nadawało się do użytku, to mieli gdzie się zatrzymać. Wraz z Jonathanem znaleźć i wynieśli nawet kilka rzeczy z mieszkania, których ogień nie zdążył zniszczyć.

-Ale może znajdziemy suszone jeszcze na innym straganie? - mówił bez większego entuzjazmu, patrząc po towarzyszach.

Dzień święty wypadałoby święcić. Być może byli zabiegani, może mieli wiele naglących spraw, jednak Geraldine z Ambroise'm pojawili się na placu na ulicy Pokątnej. Można było wyczuć w powietrzu bardzo ciężki nastrój, czarodzieje oglądali się za siebie, jakby czekali na to, aż wokół zaczną fruwać zaklęcia, które mogły zrobić im krzywdę. Nie ma się co dziwić, w końcu niecałe dwa tygodnie temu stolica stanęła w ogniu. To i tak jakiś cud, że ludzie postanowili wystawić tu swoje stoiska, byli całkiem odważni, przecież nie wiadomo było, czego się można spodziewać.

Nie dało się nie zauważyć sporej ilości pracowników ministerstwa, aurorzy i brygadziści podążali między ludźmi, gotowi na to, by zareagować, jeśli coś poszłoby nie tak. Było to całkiem rozsądnym posunięciem, zważając na to, co ostatnio się wydarzyło, czy jeśli jednak faktycznie doszłoby do jakiejś niespodziewanej sytuacji, to byliby w stanie sobie z nią poradzić. Yaxley miała co do tego pewne wątpliwości.

Wsunęła rękę pod ramię Ambroise'a, tak właściwie to dawno nie uczestniczyli razem w podobnym wydarzeniu, kiedyś to było dla nich standardem, w ostatnim czasie... cóż, trochę sabatów ominęli, to znaczy ominęli je w swoim towarzystwie.

Czuła, że wreszcie wszystko zaczęło się układać, bo przecież jutro mieli wziąć ślub, co sugerowało, że każdy następny sabat spędzą razem. Niesamowite, a jeszcze z miesiąc temu wydawało jej się, że jej życie jest jednym, wielkim chaosem, jakże szybko można było wszystko poukładać.

- Czy potrzebujemy czegoś konkretnego? - Zapytała się Greengrassa, w sumie to nie miała pojęcia, co zamierza kupić, liczyła na to, że być może coś wpadnie jej w oczy. Pojawiła się tutaj głównie po to, by wesprzeć lokalnych przedsiębiorców, zdawała sobie sprawę, że wielu z nich straciło naprawdę sporo podczas pożarów, a że ona miała więcej szczęścia, nic takiego jej się nie przytrafiło, to mogła wspomóc tych bardziej potrzebujących. Nie był to może zbyt wielki gest, ale wiedziała, że niektórzy ludzie nie chcieli przyjmować jałmużny, więc zakupy na straganach wydawały jej się nie najgorszym pomysłem.

- Możemy kupić jakieś drobiazgi dla reszty, nie wiem, czy wszyscy zdążą się tutaj pojawić. - W końcu większość członków ich rodzin była zaangażowana w organizację ich ślubu, na pewno zrobi im się miło, jeśli pokażą, że o nich pamiętali. To nie było nic wielkiego, a jednak wiedziała, że mogło sprawić przyjemność.

Tak naprawdę Geraldine nie miała pojęcia, jak to właściwie możliwe, że przez ten miesiąc, no może półtora miesiąca tak wiele się zmieniło w jej życiu. Jeszcze niedawno występowała tutaj ze swoim pokazem łuczniczym, a jej życie było w zupełnej rozsypce, teraz zaś wydawało się być tego przeciwieństwem. Minęło ledwie półtora miesiąca, a tak dużo się wydarzyło. Takich zmian, jakie u niej zaszły nie da się przewidzieć, pożary i zagrożenie, które stało się realne sprzyjało podejmowaniu odważnych i spontanicznych decyzji, cóż, oni byli tego przykładem. To nie tak, że było to zupełnie nieprzemyślane, przecież od lat zmierzali właśnie ku temu, dobrze, że w końcu poszli po rozum do głowy.

- Kategoria jadalna nie brzmi najgorzej, szkoda, że tym razem muszę odpuścić smakowanie lokalnych nalewek. - To zawsze wyjątkowo absorbowało ją podczas sabatów. Przez najbliższe miesiące, a zatem również przez kilka kolejnych świąt nie będzie mogła pozwolić sobie na te drobne przyjemności, całkiem odpowiedzialnie bowiem podchodziła do zmian, które pojawiły się w ich życiu.

- Podejrzewam, że dla niej musiałoby to być coś wyjątkowego, nie spojrzałaby z aprobatą na szal kupiony na straganie. - Ursula miała swój gust i Geraldine czuła, że straganowe dodatki mogą nie do końca się w niego wpasować. Bez sensu było kupować jej coś, co miało od razu znaleźć się na dnie szafy.

- Ojciec na pewno nie pogardzi nalewką. - Co do tego nie miała najmniejszych wątpliwości, Gerard był pasjonatem trunków wysokoprocentowych.

- Biżuteria będzie w porządku, tylko nie może być zbyt krzykliwa. - Przeniosła wzrok na kolczyki w kształcie liści, które znajdowały się na stoisku, przy którym się zatrzymali. - Może bardziej broszki? - Zapytała jeszcze, chociaż nie do końca była co do tego przekonana. Zamierzała mimo wszystko wydać tu trochę pieniędzy, aby wesprzeć lokalny rynek.

- Dla wszystkich to samo? Chyba nie, to by świadczyło o tym, że jesteśmy leniwi. - Jakby kiedyś przejmowała się tym, co sobie o niej ludzie pomyślą... w sumie jeśli chodziło o rodzinę, to jednak było dla niej dość istotne. - Musimy znaleźć coś, co pasuje do każdego, mamy chyba tyle czasu? - Oczywiście nie mogli spędzić tu połowy dnia, ale w godzinę być może uda im się z tym uwinąć, później wypadałoby jeszcze odwiedzić kowen i w końcu udać się na rodzinne spotkania, tym razem osobno, z czym się pogodziła, chociaż nie była z tego powodu całkiem zadowolona. Pocieszające było to, że Ambroise miał do niej dołączyć w Snowdonii wieczorem.

Jak widać na załączonym obrazku nie da się przewidzieć tego, jak bardzo może życie się zmienić w przeciągu kilku tygodni. Yaxley była wyjątkowo spokojna i zwyczajnie szczęśliwa, że wszystko znowu zaczęło wracać na właściwy tor. Może dość szybko i intensywnie i miało wprowadzić sporo zmian w jej chaotycznym życiu, jednak nie uważała tego za coś złego. Nic nie działo się bez przyczyny, czy coś.

- To nie jest głupi pomysł, chociaż nie wiem, czy już zimą będę mogła je kosztować. - Unikanie alkoholu było w przypadku Geraldine czymś zupełnie nowym i nienaturalnym, jednak wiedziała, że w tym wypadku nie ma innej drogi, zależało jej na tym, aby nowy członek ich rodziny przyszedł na świat cały i zdrowy, a odmówienie sobie kilku kieliszków nalewki nie było zbyt wielkim poświęceniem. Będzie musiała sobie znaleźć jakieś zastępcze trunki, które umilą jej jesienne wieczory.

Każdy sabat charakteryzował się innymi lokalnymi produktami, w które warto było się zaopatrzyć, szczególnie, że trzeba było czekać kolejny rok na podobne zakupy. Warto więc było odwiedzić, jak najwięcej stoisk, chociaż nigdy nie była szczególną fanką zakupów, to jednak te stragany miały w sobie coś wyjątkowego.

- Pewnie ma jakieś pudło z zapomnianymi podarkami, których nigdy w życiu nie użyła. - Wcale by to jej nie zdziwiło. Przyzwoitość nakazywała przyjmować prezenty, nawet jeśli były nietrafione. Byli jednak w takim wieku, mieli odpowiednie zasoby na to, by kupić Ursuli coś, z czego faktycznie będzie zadowolona.

- Myślę, że powinniśmy się wyrobić, bez większego problemu, mamy jeszcze trochę czasu. W Kowenie też nie powinno nam zejść zbyt długo. - Mieli tam zajrzeć tylko na chwilę, złożyć podarki Matce, bo przecież wypadało, a później rozejść się do swoich rodzin, i na koniec dnia spotkać w Snowdonii.

- Każdą z wymienionych poproszę, schowamy je bardzo głęboko, żebym mogła później sprawdzić je wszystkie. - O tak, jak wypluje w końcu z siebie pąkla będzie musiała nadrobić ten czas abstynencji, nie widziała innej drogi, zresztą na pewno będzie się jej to należało, po tych miesiącach. Póki co nie widać było zbytnio po Yaxley tego, że znajdowała się w stanie błogosławionym, ale kolejne sabaty... no na pewno Yule będzie w tym roku bardzo wyjątkowe, wolała się nie zastanawiać nad tym, jak będzie się poruszać, szczególnie, że teraz jeszcze nic jej w tym nie przeszkadzało, ale ten stan nie będzie trwał wiecznie.

- a my nie jesteśmy leniwi, musimy się trochę postarać. - Nie, żeby była mistrzynią w podobnych sprawach, ale to mogło być całkiem zabawne. Dopasowywanie podarunków do osoby, oby ze wszystkimi trafili.

- Takie zawieszki przynajmniej do czegoś się przydadzą, to dobry pomysł. - Lepszy od tych nieszczęsnych broszek, czy kolczyków w kształcie liści.

Jej uwagę przykuło stoisko, przy którym znajdował się wieszak i płaszcze. - Wiesz co, kupiłam ostatnio Benjy'emu buty, bo poprzednie mu obrzygałam. - Nie przypominała sobie, aby opowiadała Ambroise'owi o szczegółach jednego z ich spotkań. - Myślę, że ten płaszcz będzie do niego pasować, możemy zacząć od tego stoiska? - Oczywiście, że mogli, zapytała z przyzwoitości od razu kierując się w stronę straganu o którym wspomniała.