— Jak ty dziecko wyglądasz! — załamywała ręce Ivanka, czy raczej jedną rękę, bo w drugiej trzymała papierosa. Kobieta wyszykowana w magiczną szatę w agresywnym odcieniu świeżo skoszonej trawy, nie mogła różnić się w tym momencie bardziej od swojej córki. Czarownica spędziła przynajmniej pół dnia na kąpieli, nacieraniu ciała wonnościami, dobieraniu biżuterii oraz nadawaniu swojej twarzy i włosom odpowiedniego wyglądu za pomocą Ulizanny i specyfików Potterów. Należało również wspomnieć o tym, że oddała do farbowania pantofle, aby ich odcień idealnie pasował do zakupionych niedawno rękawiczek oraz torebki. Nic nie pozostawiała przypadkowi, a siwiejące włosy ułożyła tak sztywno, że żadna wichura nie ruszyłaby żadnym kosmykiem.

— Skończyłam dyżur pół godziny temu— westchnęła ciężko Deirdre, trzymająca w dłoniach swój wieniec, jako wymówkę, aby nie być złapaną pod rękę z matką, która próbowała jeszcze coś poprawiać przy swoim.

— Wymówki, wymówki — żachnęła się starsza kobieta. — Ja wzięłam po prostu wolne.

— Mamo, ja pra...

— Byłaś takim ładnym dzieckiem. Dobrze, że chociaż ten paskudny uniform przebrałaś. — kontynuowała pani Dolohov-Malfoy, nie zwracając uwagi na córkę, która próbowała coś jej powiedzieć na temat rannych i kryzysu w Mungu po Spalonej Nocy. — A teraz co, cienie pod oczami, włosy bez wałków, a ta szata to nie wiem skąd.

— Pożyczyłam od Oleandra — odpowiedziała, chociaż nie było to tak na prawdę pytanie i pani Malfoy nie zwróciła nawet uwagi na to, co mamrotała córka. Zaraz przywitała się z panią Burke i zaczęły rozmawiać na temat wieńców oraz tego, co Ministerstwo powinno wyremontować jako pierwsze.

W gruncie rzeczy Deirdre nie wyglądała tak okropnie, jak to malowała jej matka. Owszem, zmęczenie związane z przedłużonymi dyżurami, konieczność wysłuchiwania żali mugolaków, bez możliwości komentarza czy wyrzucenia ich z placówki, ciągle bieganie po różnych oddziałach ze względu na powoli ustający chaos organizacyjny, odbijały się zmęczeniem na młodej twarzy. Po powrocie rozpuściła jedynie i przeczesała włosy, dopasowała transmutacją czarną szatę i przebrała ubranie spodnie, zamiast utylitarnej krochmalonej koszuli i wełnianej spódnicy w kolorach Munga, założyła na świeżą halkę jedwabną bluzeczkę w perłowym kolorze i taftową spódnicę haftowaną w jesienne wzory, idealna na święta, która pojawiała się w rozcięciach czarnej szaty, jak błyski płomienia pośród węgla. Może nie była to najbardziej stosowna spódnica, ale obecnie najładniejsza z tych, które miała młoda Malfoyówna. Większość jej dobytku spaliła się w świętym gniewie płomieni z ósmego na dziewiątego września.

Nie przysłuchiwała się wcale rozmowie dwóch czarownic. Górując nieco nad nimi, utknęła w nieinteresującej jej konwersacji i zaczęła przetaczać wzrokiem po ulicy Whitecroft. Po popiele, który spadł na Londyn jak śnieg. Lubiła zimę i lubiła śnieg, gdy wyciągała z kufrów grube futra i ciepłe buty, uwielbiała czas Nowego Roku, celebracje strzelającymi korkami szampana i górami szampana. Marzyła jej się góra ptysiów nadziewanych półpłynnym kremem budyniowo-adwokatowym, pokrytych cukrem pudrem, jak śniegiem, który mogła zlizywać z palców. Może na Yule pomaluje sobie paznokcie? Zależy, czy będzie miała dyżur. Zamknęła oczy. Chociaż dopiero nadeszła zima, już kilka dni temu śniła o śniegu, niewyraźny biały sen, gdzie wszystko otuliło ciepło białego puchu, mokrego i tak uroczego, topniejącego na jej nosie. To był dobry sen, całe cierpienie zostało zasłonięte, nie było widać brudnych ulic, nawet Nokturn dało się przeżyć. Szła przez Pokątną, albo Horyzontalną, jakąś ulicę i śniła. O śniegu skrzypiącym pod jej butami. Nie rozumiała, dlaczego to miało być tak ważne. Może powinna napisać do jakieś jasnowidza? Zastanowi się nad tym.

— Pani Burke. Matko, położę wieniec na ołtarz — oznajmiła cicho, wiedząc, że matka i tak nie zwróci uwagi, zajęta plotkowaniem. Było jednak w dobrym tonie, aby wiedziała, gdzie zniknęło jej potomstwo.

Wieniec Deirdre należał do tych skromniejszych, bo nie miała czasu na przygotowanie niczego lepszego. Bazę uwiła z zasuszonych hortensji, przywiązanych drucikiem do drewnianego krążka, do środka wstawiła białą świecę intencyjną. Kolorowe piórka, zebrane ze zwierząt, które poświęcimy się wyższej sprawie, dodały koloru całości, a eliksir, który miał sprawić, że kwiaty rozbłysną w ogniu ofiarnym, lśnił tęczową poświatą na płatkach i listkach. Notatki na temat składu eliksiru spłonęły razem z jej mieszkaniem, tych nie trzymała głęboko wewnątrz swojego żołądka, więc równie dobrze mogła puścić z dymem i zawartości fiolki.

Ułożyła wieniec na ołtarzu. Deirdre nie była bardzo pobożną osobą, ale dostatecznie, aby czcić Matkę podczas wszystkich obrzędów z pewnego rodzaju szczerością. Wierzyła w istnienie boskiej ingerencji w ich życia oraz w moc, jaka płynęła ze świątecznych obrzędów, wierzyła, że ktoś czuwa nad nimi, ale nie myślała o tym na co dzień. Nie lubiła, gdy po tym, jak usunęła jad z ciała nieupilnowanego brzdąca, padało sławetne Dzięki, Bogini, bo co prawda nosiła imię celtyckiego bożka, ale siedziała doskonale, że nie o nią chodziło. Gdy coś poszło nie tak, to oczywiście Matka była ostatnia do winienia, gdy pomoc przyszła zbyt późno.

Z zamyśloną miną została chwilę przy ołtarzu. Zapaliła świecę wotywną i odmówiła modlitwę, której nauczyła ją matka w dzieciństwie. To właśnie tego typu słowa, proste i bardzo naiwne, zawsze znajdywały drogę w jej pamięci, gdy przychodziło do religijnych obrządków, te poznane, gdy była jeszcze ziarnem swojej osoby, a nie jej pełnią.
[a]Matko, jeżeli mnie słyszysz, najłaskawsza, przynieś moim bliskim łaskę swej dobroci. Pobłogosław moim rodzicom, pobłogosław Lorraine, Baldwinowi, bądź im światłem w ciemnościach Nokturnu. Matko, chroń Desmonda i Oleandra, którzy mnie przyjęli pod swój dach. Pani, daj szczęście Roselyn w jej przyszłym małżeństwie i Lanie spokoju ducha. A jeżeli pozostanie coś dla mnie, przynieś mi iskrę łaski kreacji z Ciebie, aby nadtchnęła mój warsztat.

Tylko Bogini i sama Deirdara wiedziały, że ta ostatnia prośba była najszczersza.

Pod wpływem jej podarku, ołtarz lekko zadrżał. Coś, co kapłani komentowali, jako upodobanie do podarku. Spodziewała się raczej, że Bogini spędza czas w postaci łani, biegnąc ze swoimi stadami, prokreuje w każdym zwierzeciu, ustanawiając płodność natury i szumi w strumieniach rzecznych, zgarniając popioły z brzegów i znosząc je do morza, aby oczyścić wodę dla korzeni roślinności. Deirdre mocno wątpiła w to, że Bogini rzeczywiście siedziałam na ołtarzu i krytycznie oceniała dary swoich wiernych. Wydawało jej się to... Dziwnie okrutne. Wyjątkowa myśl dla kogoś, kto uważał ognie Spalonej Nocy za niejako błogosławieństwo, znak tego, że społeczeństwo się budzi i przypomina sobie, kto jest panem i władcą: ci, którzy władają magią od zarania dziejów, a nie przez przypadek. Naturalny porządek miał zostać przywrócony, czuła to w kościach.

Ukłoniła się z dłońmi złożonymi pokornie na sercu, jeszcze raz, myśląc nad tym, czy jej modlitwy będą wysłuchane?

Próbując wypatrzeć w tłumie matkę, wpadła na znajomą dwójkę. Niewiele niższa od Leviathana, Deirdre górowała nad Astorią prawie o głowę i to o nią się zahaczyla w swojej niezgrabności. Malfoyówna nigdy nie była najbardziej zręczną, pełną gracji dziewczyną, a z każdym centumentem w górę, stawało się to jeszcze bardziej widoczna. Teraz jej ruchy ciała były widocznie ograniczane przez świadomość siebie w przestrzeni, bez ozdobników gestykulacji oraz eleganckich form przystankowych, które wpajała jej bezskutecznie jej matka, ostatecznie uznając ze zmarszczonym nosem, że przynajmniej nie wygląda jak młoda Yaxleyówna.

— Pan Rowle, Astoria! Wesołego Mabon. Również składaliście wieńce?

Od razu czuła, że pąsowieje z zażenowania. Cóż innego mieli tu robić, oglądać lokalne krajobrazy? Oczywiście, że składali tradycyjne wieńce, czy to wiedzeni rzeczywistą duchową potrzebą czy pod pretekstem tradycji zadawali rodzinę i podsłuchiwali plotek. Inni mogliby się nie zgodzić, dla Deirdre było to wszystko jedno. Ona jedynie lubiła wymawiać ojcu, gdy ten o coś prosił siły najwyższe, że nigdy się nie kwapi przychodzić na Sabaty. Pytanie kogoś, czy przyszedł przynieść wieniec to tak samo, jakby zapytać uzdorwicielu w Mungu czy często tam przychodzi.

Uśmiechnęła się do dwójki blado. Wyglądała na bardzo zmęczoną osobę, co było dość oczywiste, biorąc pod uwagę fakt, że była magimedyczką podczas jednej z największych katastrof maginaturalnych tego stulecia. Po samym zapachu eliksirów dookoła niej, przylepiająchych się do włosów bardziej niż krew przywierająca pod paznokciami, czuć było, że pewnie dopiero wróciła z pracy.

Na szczęście Astoria znała nieco niezręczną postać koleżanki, a Leviathan kojarzył ją jedynie z suchego podejścia do pacjenta i profesjonalnej opieki medycznej razem z końskimi dawkami eliksirów uśmierzający ból.

- Nie ma przecież w tym nic złego - wymruczał w jej stronę, krzywiąc się mimowolnie. Jej skrytość w tym temacie nie była niczym nowym, ale chyba nie do końca podchwytywał całe jej podłoże i uzasadnienie. I tak zajmowała się sztuką, siedząc w galerii i rozgryzając kolejne obrazy tak, żeby jak najlepiej zaprezentować je innym osobom. Ale powiedzieć, że była malarką? To był nagle grzech, tak jakby branie w palce pędzla było czymś niemal świętokradczym dla jej osoby.

Jego dłoń wspięła się po boku, nakrywając miejsce w które szturchnęła go łokciem, z absurdalnie wręcz teatralnym wywróceniem na nią oczami. Żarty pisały się tutaj same, niestety, chociaż całkiem szczerze liczył na to, że prędzej jak później uda się jej poradzić z nieprzyjemnymi skutkami ubocznymi Spalonej Nocy.

- Ma serce do takich rzeczy - odpowiedział z namysłem. Talent był tylko ułamkiem tego, co siedziało w Heloise. Była tak jakaś dziwna, kreatywna iskra, która pozwalała jej tworzyć to, co urodziło się w jej głowie. Bo przecież co za problem było zrobić klasyczny wieniec? Żaden. Ktoś z talentem splótłby go pieczołowicie, równiutko, z największą precyzją i ten wyglądałby przepięknie, ale ona? Ona dorobiła do tego cały misterny mechanizm, jakby chciała krzyczeć do całego świta ze swojego lasku, żeby widział z kim na do czynienia. Wolałby klasykę, ale cóż. Nie zamierzał narzekać, a przynajmniej nie przy innych ludziach.

Astoria ruszyła wreszcie w kierunku ołtarza, by zaprezentować swój obrazek bogini, a on zdecydował się na to samo. Atmosfera uświęconego namaszczenia, która zdawała się koncentrować im bliżej ołtarza się znajdowali, wydawała się w pewien sposób przytłaczać. Jakby każda kolejna modlitwa, złożone do niej ręce i składające się na nią słowa, budowały wielki wał, roztaczający się powoli coraz dalej i dalej od ołtarza, a on swoją niewiarą bruździł to, co zostało tu zbudowane.

Trudno.

Złożył wieniec na ołtarzu i zapalił symboliczną świecę, by dopełnić rytuału. Pochylił na chwilę głowę, właściwie chcąc zamarkować modlitwę, ale mimowolnie w jego głowie zrodziło się jakieś podziękowanie za opiekę nad Helloise i prośba by modlitwy Astorii zostały wysłuchane. Krótka chwila, mając szansę wybrzmieć o wiele szybciej niż te, które ludzie tworzyli dookoła, przez co wrócił od ołtarza jeszcze przed panną Avery.

Spiął się na moment, kiedy wysoka sylwetka trąciła towarzyszącą mu kobietę, jednak znajomość twarzy w pewien sposób kazała mu się wycofać z czegokolwiek co właśnie przemknęło mu przez głowę.

- Właśnie oddaliśmy je na ołtarz - odparł, unikając świątecznego powitania i zamiast tego uśmiechając się tylko grzecznie. - Proszę, przestań. Wieniec może był mój, ale nie ja go tworzyłem. Oklaski należą się autorce - kąciki ust drgnęły w grymasie, kiedy uwaga została skierowana na niego. - Doktor Malfoy pracuje na oddziale urazów magizoologicznych. A biorąc pod uwagę mój zawód i ja i moi pracownicy jesteśmy tam częstymi gośćmi.

— Umm, mój to tamten z takimi piórkami, o, kapłan go właśnie zabiera. Powinien, yyy, powinien po wrzuceniu, znaczy kwiaty powinny rozwinąć się bardziej, ale w sumie nie wiem czy, czy będzie to widać. W kontakcie z ogniem w sensie.

Uśmiechnęła się do siebie bardziej, niż do rozmówców, z dumą, że jej wieniec, chociaż skromny, został przyjęty przez Matkę bardzo pozytywnie. Dzięki temu miała boskie potwierdzenie w tym, że czyny jej rąk są dobre. Rzadko otrzymywała tak bezpośrednie potwierdzenie tego, co robi. Przeniosła spojrzenie, niebieskie jak niebo, lekko szklane, niemal porcelanowe. Na jej podobiznę dało się malować figurki, stawiane nad kominkami.

— Czy tamta maść była dostatecznie silna czy następnym razem dodać więcej środków przeciwbólowych? — dopytała Leviathana. Uraz, o którym wspominała, dotyczył jego pracownika i nie wymagał szczególnej troski. W sierpniu Deirdre testowała dodatkowe substancje łagodzące ból i przenikające przez głębsze warstwy, znieczulając skuteczniej, bez obezwładniającego wpływu na jaźń i świadomość pacjenta. Nie udało jej się dokonać żadnych specjalnych przełomów w tej dziedzinie, ale postępy były dla niej zadowalające w kontekście jej prywatnych projektów.

— Będę wymagała twojej pomocy, Astorio — zwróciła się do koleżanki, wyginając sobie bezwiednie palce, w niezręczności swojej osoby. — Meble w moim mieszkaniu spłonęły i chciałabym kupić może... Może jeden obraz albo gobelin? Nie chcę, jakby to ująć, hmm, wracać do, em, szpitalnego mieszkania? Wystarczy, że tam pracuję.

Zaśmiała się chicho, zasłaniając usta dłonią, w swojej nieszczególnie udanej próbie żartu. Deirdre miała wszelkie teoretyczne umiejętności rozmowy, robiła pauzy, tam gdzie trzeba i zwracała się do każdego ze swoich rozmówców, ale i tak całość tworzyła raczej koślawy obrazek. W ogóle na Deirdre dużo lepiej patrzyło się, niż słuchało.

Wizualnie Deirdre nosiła wszelkie składowe eleganckiego łabędzia. Modna spódnica w jesienny motyw, długa szyja, która prosiła się o sznur pereł (który czasami Malfoyówna pożyczała od matki), długopalce dłonie układające się w oszczędne, skompresowane gesty, będące wynikiem godzin tresury ze strony rodzicielki. Deirdre cieszyła się z tej łaski, nawet jeżeli wzrost trochę psuł to piękno.

Rzucił pobieżnym spojrzeniem w ślad za słowami Deirdre, przeskakując po wieńcach i wreszcie trafiając na ten, który dzierżył w dłoni jeden z kapłanów. Był ładny, piórka dodawały mu pewnej frywolności, ale oprócz pewnego docenienia wewnątrz swojej głowy, Rowle nie powiedział na ten temat nic, wracając wzrokiem do dryfowania między jedną, a drugą kobietą, w zależności od tego która właśnie mówiła.

- Powiedział, że mogłaby być trochę silniejsza - odpowiedział zgodnie z prawdą, chociaż chyba nieco ugłaskując wersję, w jakiej zostały mu dowiezione skargi. To raczej nie było jednak problemem maści, a samego człowieka, a znając jego to pewnie o wiele lepiej by się czuł gdyby Deidre w swoich eksperymentach nie próbowała odchodzić od elementu chociaż nieco bardziej obezwładniającego świadomość.

Splótł dłonie za plecami, przysłuchując się wymianie ich zdań z umiarkowanym zainteresowaniem. Na tyle by nikt nie pomyślał, że nagle całkowicie odłączył się od otaczającej go rzeczywistości. Ciekawie musieli wyglądać, kiedy i on i Malfoy byli tak wysocy i górowali na stojącą między nimi Astorią.

- Kiermasz brzmi dobrze - podsumował krótko, z miejsca spoglądając w kierunku wyjścia z dziedzińca i sprawdzając czy przypadkiem za nimi nie panoszyło się zbyt dużo ludzi, przez których trzeba będzie się przedzierać. Ci jednak pozlepiali się w rozsądne grupki, pozostawiając wyjście otwarte i łatwe do osiągnięcia.

- Przecież pamiętam - zamachał zbywająco ręką, niby to odrobinę rozbawiony. Doskonale wiedział, co kryło się za jej przypomnieniem, ale rozmawiać o wszystkim mogli w drodze już na Pokątną. Wszyscy więc ruszyli do wyjścia z Whitecroft.