Niebo robiło się coraz ciemniejsze, Prue nie miała jeszcze świadomości, że dwie wielkie, spadające gwiazdy, zaraz je rozświetlą swoim blaskiem, póki co była zaabsorbowana rozmową ze swoim bratem.

- Oczywiście, donieś naszej rodzicielce, niech ona zostanie w to zamieszana. - Niezbyt wiele się zmieniło na przestrzeni lat, przynajmniej ze strony Eliasa, najprościej było udać się do rodziców, rzucić kilka słów po to, aby ona później miała suszoną głowę. Nawet jeśli robił to dla żartu niosło to ze sobą dodatkowe konsekwencje, z którymi to ona musiała sobie radzić, a nie do końca była gotowa na kolejne starcie z matką, szczególnie, jeśli miało dotyczyć takiej pierdoły.

- No i wcale nie jestem nikczemna, nie słódź sobie. Nie chodzi tylko o Twój mózg, tak właściwie to wszystkie części ciała mnie interesują, nie tylko te Twoje. - Jeśli już sam zaczął ten temat, to postanowiła go kontynuować.
- To nie tak, że bym chciała, żeby był, raczej wydaje mi się, że jego spora część już dawno jest martwa, albo po prostu nie działa. - Uśmiechnęła się do brata złośliwie, cóż, ich rozmowy zazwyczaj wyglądały w podobny sposób, bardzo, ale to bardzo lubili sobie dogryzać. - Nie chciałabym Ci grzebać w głowie, trochę bym się bała tego, że może być jeszcze gorzej, niż mi się wydaje. - Zdecydowanie wolałaby tego nie sprawdzać. Nie dało się ukryć, że różnili się od siebie diametralnie, zastanawiało ją czasem, jak to właściwie było możliwe, ale chyba nie do końca byłaby gotowa, aby sięgnąć po prawdę.

Oczywiście, że szkoda byłoby marnować jego ciało i chować je w ziemi, skoro można by było przyczynić się gdzięki jego badaniu dla rozwoju nauki, to dlaczego by z tego nie skorzystać, zresztą nie miałaby nic przeciwko temu, żeby i ją ktoś pokroił na części.

- Ellie, naprawdę chcesz rozmawiać ze mną o moich fetyszach? - Zmrużyła oczy i wpatrywała się w niego dłuższą chwilę, to nie był dobry pomysł, zdecydowanie nie był. Ta rozmowa zaczęła się toczyć w złym kierunku i nie do końca umiała ją naprostować. Sięgnęła więc po butelkę wina, którą miała w dłoni, by czymś się zająć i nie daj Morgano nie ciągnąć tego tematu.

Przesunęła się nieco w bok, by zrobić bratu więcej miejsca obok siebie, skoro już postanowił do niej dołączyć na tym hamaku. Spojrzała na niego, nieco zdziwiona. Zawisiła wzrok na twarzy Eliasa na krótką chwilę. Mięsny jeż, co to kurde miało być, nigdy o czymś takim nie słyszała, ani nie czytała. Fanaberie burżuazji nie były jej szczególnie bliskie, mogła spodziewać się wszystkiego, prawda? Zwłaszcza po tym, co zastała w tym miejscu.

- Nie wiedziałam, że jeże się je. - Dodała jeszcze, bo niby można było zjeść wszystko, prawda, kiedy było się do tego zmuszonym, ale, żeby ktoś jadł akurat te zwierzęta dla przyjemności? No nic, powinna się nieco podszkolić z upodobań arystokratów, czy coś.

- Tak, też się cieszę, nie spodziewałam się nawet, że będzie tak przyjemnie. - Oczywiście, że nie miała zamiaru opowiadać bratu, o tym jak jej mijał czas, ale póki co wszystko, co się tutaj działo było raczej miłe (no, nie licząc tej wizyty w lesie z Romulusem, o której zdecydowanie wolałaby zapomnieć, ale na niektóre rzeczy nie miało się najmniejszego wpływu, działy się zupełnie przypadkowo). Skupiała się na tym, co dawało jej radość, a wbrew pozorom było sporo takich momentów w przeciągu ostatnich kilku dni.

- Na szczęście nabyłam doświadczenia przez te lata i mam nieco inne metody od szlabanów. - Nie, żeby zamierzała z nich korzystać, wręcz przeciwnie - Prue naprawdę starała się trzymać z boku i nikomu nie przeszkadzać, tyle, że los chyba chciał z niej zakpić... Znowu.

Zauważyła zamieszanie, które działo się niedaleko nich. Potter wzbił się w powietrze, cóż, nic dziwnego, nie należał do szczególnie ogarniętych osób, tyle, że postanowił się złapać Corneliusa, coś mu nie wyszło, a może wyszło nawet za bardzo, bo po chwili jeden i drugi unosili się nad ziemią. Bletchley zmrużyła oczy, zawiesiła się na chwilę, próbowała przeanalizować całą sytuację, jak wysoko będą mogli się unieść, przy takim porywie wiatru, jak szybko spadną? Jakie będą ich obrażenia, gdy znajdą się na ziemi? Dotarło do niej, że to nie był wiatr, to musiało być coś innego, ktoś był w to zamieszany, tylko kto? Rzuciła okiem na towarzystwo, jednak póki co nie zlokalizowała sprawcy tego zamieszania. Nie powinni daleko polecieć prawda? Chyba?

Nie zamierzała się wtrącać w tę sytuację, gdyby nie dotyczyła ona Romulusa to pewnie pomogłaby Corneliusowi, niestety lecieli razem, bo powodowało, że Bletchley starała się to ignorować.

Oczywiście, że nie założyła tego, co miało się za chwilę wydarzyć. Przeniosła wzrok ponownie na brata,  już otwierała usta, by się do niego odezwać i jebs... Romulus Peter Potter postanowił wylądować właśnie na ich hamaku. Pierdolnął w nich niczym dzik w maliny, dlaczego to zawsze musiała być ona? Naprawdę chciała unikać akurat tego osobnika. - Potter, staram się, naprawdę się staram nie wchodzić Ci w drogę, ale Ty zdecydowanie chcesz skosztować jak smakuje moja zemsta. - Na pewno zrobił to specjalnie, by ją wkurzyć, a Elias okazał się być tylko przypadkową ofiarą. Miał pierdolone szczęście, że udało jej się jakoś utrzymać w dłoni butelkę, bo jeszcze brakowało tego, żeby wylała na siebie jej zawartość.

- Nom, nie mają. - Jakoś tak wyszło. Wiadomo, że różnie bywa z rodziną, nie ze wszystkimi chętnie się spotykało, czy utrzymywało kontakt. Gerry utrzymywała dość bliskie więzi z większością kuzynostwa, nawet z Borginami, więc to było dla niej nie do końca typowe, ale siostra ojca odsunęła się od nich bardzo dawno temu, chyba wtedy, kiedy nawet jej jeszcze nie było na świecie.

Sama Ger jakoś nigdy nie interesowała się specjalnie tym, dlaczego tak jest, po prostu to przyjęła i zaakceptowała. To nie było nic wielkiego, zresztą nie do końca wydawało jej się, by spory, czy relacje starszych pokoleń były jej sprawą.

- Mnie już chyba mało co jest w stanie zdziwić. - Świat był mały, czasem zupełnie splatał ze sobą drogi znajomych sobie osób, stawiając ich w zupełnie nowej sytuacji, może tak właśnie było z Fenwickiem i Rothem. Nie był to jej interes, dobrze jednak było wiedzieć, że jej brat ma jakieś dodatkowe wsparcie, może to mu pomoże, bo zaczynały jej się już kończyć pomysły.

Yaxleyówna obserwowała przedstawienie, które działo się na niebie. Nie spodziewała się, że Ambroise tak spektakularnie potrafił korzystać z translokacji, jak widać ćwiczył te zaklęcia, gdy nie było jej obok niego. Cóż, naprawdę doskonałe to było zaklęcie, najchętniej by mu nawet przyklasnęła, jednak właśnie - nie mogła go wydać, musiała obserwować to w ciszy, a szkoda.

- Coś Ty, ale skoro Cię nie wydam, to pewnie zostanę wzięta za partnerkę w zbrodni. - Z tym też chyba powinna się pogodzić, bo przecież wiedziała, ale nie powiedziała, czy coś. Z drugiej strony to nie było nic wielkiego, tylko niewinna lewitacja, nie mieli przecież odfrunąć gdzieś daleko. Nie wiedziała dlaczego Roise to zrobił, ale na pewno miał jakiś solidny powód, aby zabawić się Romulusem, który postanowił wciągnąć w to Corio.

- To chyba najlepsza opcja. - Wszystko wydarzyło się dość spontanicznie, więc nie było sensu jakoś specjalnie zastanawiać się nad resztą, lądowaniem, czy jeszcze innymi rzeczami. Zresztą daleko nie polecą, może nieco będą bolały ich tyłki, gdy padną na ziemię. Nie takie rzeczy zapewne ich już spotykały.

- Jezioro wydaje się być najbardziej bezpieczną opcją. - Dodała od siebie, na pewno woda była przyjemniejszym lądowiskiem od ziemi, z dwoja złego sama wolałaby trafić właśnie do jeziora.

Nie wszystko jednak potoczyło się tak jak zakładali. Yaxley nie odrywała wzroku od mężczyzn, którzy frunęli po niebie. Byli bardzo blisko jeziora, tyle, że Ambroise przerwał zaklęcie? Samo przestało działać? Cały misterny plan w pizdu. Gerry otworzyła szeroko oczy. Cóż, wylądowali. Nie na ziemi. Chyba nie było tak źle, bo trafili na hamaki, Corio w ogóle miał farta, bo znalazł się w tym pustym, Romulus nieco mniej, bo wylądował na rodzeństwe Bletchley, ale mogło być gorzej, prawda?

- No to wylądowali. - Rzuciła jeszcze do Roisa.

Później nieco ją zatkało, gdy zobaczyła reakcję Pottera, cóż, tyle by było z tego żartu Roisa, najwyraźniej nie wszystkich śmieszył tak samo. - Co teraz? - Oczywiście, że nie zamierzała się w to mieszać, bo przecież była tylko i wyłącznie obserwatorem tej całej sytuacji, ale winę za żart jej chłopaka aktualnie ponosiła zupełnie inna osoba.

Cornelius przez krótką, może nawet zbyt krótką chwilę pozwolił sobie na złudzenie, że wszystko wróci do względnej normy. Przez moment leżał tam nieruchomo, ze wzrokiem wbitym w korony palm, których ruchy, w odróżnieniu od ludzi, zachowywały względną przewidywalność. Lestrange nie spadł z hukiem, co więcej, zwalił się na hamak, co, zważywszy na możliwe alternatywy, należało uznać za nieomal cud. Rozciągnięte płótno przyjęło jego ciężar z niemałym oporem, z jękiem materiału i sprężyn, które właśnie zdały najważniejszy egzamin w swojej tekstylnej karierze, ale nie pękły ani nie wystrzeliły. Taki upadek, co prawda niezaplanowany i wątpliwie elegancki, był jeszcze do zniesienia, wszystko to mieściło się w granicach rozsądnie pojętego chaotycznego początku ogniska, ale potem, rzecz jasna, nadszedł Romulus.

Corio nie musiał się nawet podnosić, by zobaczyć, jak tamten spada, z wdziękiem spetryfikowanej sowy, prosto na drugi hamak, a raczej - na Prudence i Eliasa. Odwrócił głowę, jakby próbował upewnić się, czy na pewno dobrze widział, po czym westchnął tak, jak wzdycha człowiek, który wie, że kolejna scena w tej farsie już się rozgrywa i że nie ma nikogo, kto zatrzyma karuzelę. Zamknął oczy, policzył do czterech, później do ośmiu. W końcu przestał liczyć, bo odmierzanie sekund nie pomagało. Westchnął ciężko, nie dlatego, że coś bolało, choć bolało, naturalnie, jak zawsze przy upadkach z wysokości, których nikt nie planował, lecz dlatego, że nieprzewidywalność zachowań tej konkretnej zbieraniny ludzi dawno przestała go zaskakiwać, a jednocześnie niezmiennie zmuszała go do zadawania sobie egzystencjalnych pytań, na które nie chciał znać odpowiedzi. Zebrał powietrze w płuca, gotów, jak na gospodarza przystało, zapytać, czy wszyscy żyją i czy ktokolwiek z nich nie połamał żeber. Nie wydarzyło się nic aż tak dramatycznego, nikt nie zginął, nikt nie stracił oka. Poziom absurdu mieścił się w przeciętnym zakresie tolerancji, jakiego można było oczekiwać od tej grupy idiotów. Nie był to najgorszy wieczór. Jeszcze.

Cornelius uniósł się powoli na łokciach, poprawił zmiętą koszulę, przeciągnął palcami po włosach i zamierzał wyczołgać się z hamaka, uprzednio odkaszlnąwszy cicho. Jeszcze tylko prawą dłonią odgarnął sobie kilka pasm z twarzy, lewą próbował złapać za brzeg materiału, żeby wstać, ale zatrzymał się w pół ruchu, słysząc pierwsze słowa, bo właśnie w tym momencie rozległ się pierwszy wrzask Romulusa. Zanim  zdążył wstać i choćby obrzucić wzrokiem sytuację, kątem oka dostrzegł, jak Romulus, w całej swojej glorii, zaczyna wymachiwać rękami. Corio wydał z siebie cichy, zrezygnowany dźwięk, coś między westchnieniem a wewnętrznym błaganiem o rychły koniec tego cyrku, po czym podparł się na łokciu i spróbował zsunąć się na ziemię.

Romek, w tym czasie, rozkręcał się, jak mechanizm zepsutej katarynki. Wydzierał się z tragicznym teatralizmem, który nie ustępował najgorszym amatorskim przedstawieniom w zatęchłych salach klubów artystycznych. Był to wrzask pełen wszystkiego, co Cornelius najbardziej cenił w teatrze, ale najbardziej potępiał w życiu codziennym, czyli przesady, dramatyzmu, braku logiki i niepohamowanej potrzeby bycia centrum uwagi, choćby ceną było kompletne zafałszowanie faktów. Kiedy padło: „JAK ŚMIAŁAŚ ZROBIĆ TO MNIE I CORNELIUSOWI”, Lestrange uniósł brwi, nie dramatycznie, nie demonstracyjnie, lecz z autentycznym zdumieniem, że został wciągnięty także w to przedstawienie bez wcześniejszego pytania o zgodę.

-Och, na Merlina... - Mruknął w eter, sam do siebie, zupełnie bez wiary w to, że jego słowa dotrą do kogokolwiek poza pobliską ćmą. Wszyscy skupiali się na Romulusie.

Cornelius nie był człowiekiem, który szybko wpadał w gniew, nie był też człowiekiem, który pozwalał, by jego emocje przejęły kontrolę nad zachowaniem, ale to, co usłyszał w następnych sekundach - ta absurdalna insynuacja, zupełnie niezasłużona napaść i dramatyczne oskarżenie, rzucane z pełnym przekonaniem, to było coś więcej niż tylko typowe romkowe dramatyzowanie. To było niedopuszczalne, ten teatr jednego aktora i jego martwego błędnika. Palec wskazujący, który nie mógł się zdecydować, kogo właściwie ma oskarżać. Słowa z rodzaju tych, które pisze się po drugiej butelce wina w liście, którego nigdy nie powinno się wysyłać, ale Romulus, jak zwykle, postanowił przeczytać je wszystkim na głos. Oda do nienawiści, do Prudence.

Cornelius był gospodarzem tego domu, a Prudence została zaproszona. Nie wprosiła się, nie narzucała się, nie wślizgnęła się chyłkiem do ich świata, była tu, bo chcieli. Poza tym również dobrowolnie i skutecznie pomagała im wszystkim ogarnąć ten magiczno-logistyczny bajzel. Teraz została nazwana przeklętą czarownicą, a jej imię zostało wyplute z takim emfatycznym wstrętem, jakby było zaklęciem niewybaczalnym.

Mężczyzna bez słowa, zaczął się podnosić, z trudem wykopał się z hamaka, rzecz jasna, materiał owinął się wokół jego kostki, co dodatkowo opóźniło jego wstanie, ale to dobrze, bo w tym samym czasie Benjy - jak zwykle szybszy, bardziej impulsywny i pozbawiony cierpliwości - po prostu podszedł do Romulusa i uniósł go, złapał Romka jak kociaka, który właśnie nasikał na perski dywan. Gdyby nie powaga sytuacji, Cornelius być może nawet uniósłby brew z pewnym uznaniem, ale tym razem westchnął po raz drugi. Tym razem głośniej. Zsunął się z hamaka i ruszył w stronę epicentrum wydarzeń.

Nie dołączył do dwóch mężczyzn, zamiast tego, złożył dłonie za plecami, przesuwając się kilka kroków na bok, podczas gdy Fenwick odstawiał Pottera na ziemię. Lestrange stanął na tle wieczornego ogrodu, z rękami splecionymi z tyłu, z postawą, która przypominała inspektora zaraz przed wykładem o szacunku i godności osobistej.

- Romulusie. - Jego głos przeciął przestrzeń jak ostrze, cicho, bez podniesienia tonu, ale tak, że każdy w zasięgu słyszał go bez problemu. -Jeżeli zamierzasz jeszcze raz zasugerować, że Prudence, którą zaprosiliśmy, przyjęliśmy z otwartością i wdzięcznością, jaka, przyznam, nie jest typowa dla tego towarzystwa, jest w jakikolwiek sposób winna twojego nieporadnego lotu, to uprzedzam, że nie będę tak uprzejmy, jak teraz. Nie zamierzam tolerować tego rodzaju... histerii. Nie wobec niej, nie wobec nikogo. Nie w mojej obecności. Uważam, że powinieneś posłuchać siebie, tego swojego wewnętrznego głosu rozsądku, którym tak się chwalisz... i to z uwagą, zanim znowu otworzysz usta. - Powiedział po chwili, nie podnosząc głosu nawet na sekundę. -To jest mój dom, moje zaproszenie. Jej obecność tutaj... - wskazał głową w stronę Prudence, spokojnie - Nie wymaga twojej aprobaty. Ani niczyjej innej. - Powiódł wzrokiem po zgromadzonych. - To ja decyduję o tym, kto może czuć się zaproszony, a także o tym, kto może wypierdalać. Jeżeli planujecie się pobić, zapraszam, właśnie, do tego drugiego. Nie życzę sobie... - Podkreślił cicho, ale wyraźnie, patrząc na przestrzeń, w której stali Romulus i Benjy. - Żeby ktokolwiek, w tym domu, odnosił się w ten sposób do siebie nawzajem, jeśli ktoś ma z tym problem, proszę bardzo. Drzwi są otwarte, brama również nie jest zamknięta, kominek działa bez zarzutu. - Oznajmił.

Po tych słowach odwrócił się, nie czekając na odpowiedź, i spojrzał na hamaki. Przeniósł wzrok na Prudence, nieco dłużej niż wypadało, z czymś w spojrzeniu, czego nie dało się łatwo zdefiniować - może to były przeprosiny, a może po prostu cichy komunikat. Było mu wstyd, może nie za siebie, ale za to, że ktoś pozwolił sobie w jego obecności, pod jego dachem, na coś takiego, wobec kobiety i siebie nawzajem.

- Nie wiem, jak bardzo musiałeś się uderzyć, żeby wypluć z siebie tę ilość bredni, ale pozwól, że uporządkuję kilka spraw, zanim odeślesz Prudence, bo inaczej rzeczywiście będziesz miał powód, by iść do Ministerstwa. Z tą różnicą, że to nie ty będziesz zgłaszał skargę. Dziewczyna nic ci nie zrobiła, to po pierwsze. Napastowanie jest karalne, to po drugie. Sam mówiłeś, że to ognisko ma być specjalne, to po trzecie, więc opanuj swoje fiksacje, zanim wszystko zepsujesz. A chyba dosyć mocno się nad tym napracowałeś? A ty... - Spojrzał na drugiego mężczyznę. - Dobrze się czujesz? To twój przyjaciel. - Skrzywił się, a potem poprawił lekko mankiet, który znów się przekrzywił i ruszył do stołu - jeśli Merlin pozwolił - czegoś się napić.

Czy Prue spodziewała się tego, że w przeciągu kilku sekund odbędzie podróż do przeszłości? Nie do końca, do tego była ona bardzo, ale to bardzo nieprzyjemna. Wpatrywała się w Romulusa z szeroko otwartymi oczami, nie mrugała, po prostu patrzyła, jak wylewa z siebie tę całą złość.

Miała świadomość, że nie wzbudza u ludzi ciepłych emocji, przynajmniej nie u wszystkich. Jej stosunki z Potterem od zawsze były mocno napięte, to się nie zmieniło, jednak wydawało jej się, że udało jej się w miarę dostosować do reszty, że została zaakceptowana. Zresztą nikomu się nie narzucała, trzymała się z boku, wyjątkowo skorzystała z zaproszenia, skoro mogła się do czegoś przydać. Najwyraźniej jednak się przeliczyła, może faktycznie nie była tu mile widziana?

Łatwo przyjęła taką wersję, bo przecież kiedyś właśnie tak się działo, tyle, że wtedy nieco bardziej zadzierała nosa, niekoniecznie z własnej woli, musiała reagować, nie mogła udawać, że nie widzi pewnych rzeczy, przez co była brana za niszczyciela dobrej zabawy.

Aktualnie? Sytuacja była zdecydowanie dużo bardziej dla niej korzystna. Mogła trzymać się z boku, mogła udawać, że jej tutaj nie ma, przenikać między ludźmi niczym cień. Odzywać się wtedy, gdy ją o to proszono, nie narzucała się nikomu, nie miała tego w zwyczaju.

Jakimś cudem Potter założył, że to ona mu to zrobiła. To nie był jej poziom żartów, tak właściwie to nigdy nie sięgała po podobne zagrywki, nie bawiła się w ten sposób, zresztą nie byli ze sobą blisko, mogłaby rzucić podobne zaklęcie w Eliasa, jakieś piętnaście lat temu, czy coś. Na pewno nie teraz.

Zacisnęła mocniej dłonie na butelce, którą trzymała, przeniosła też na nią spojrzenie, bo chcąc nie chcąc wszyscy usłyszeli słowa Romulusa, a Prue nie znosiła znajdować się w centrum zamieszania. Nie była osobą, która dobrze się czuła, kiedy ludzie na nią spoglądali. Najchętniej w tej chwili zamieniłaby się w bluszcz i oplotła najbliższe drzewo, wtopiła się w nie tak, by nikt jej nie widział. Nie było to jednak możliwe. Musiała jakoś sobie poradzić z tym zamieszaniem.

Tylko tyle, że nawet nie wiedziała, co powiedzieć, może faktycznie była tutaj intruzem? Może Romulus powiedział wszystko to, co siedziało innym w głowach, może im przeszkadzała? Dość łatwo przychodziły jej te myśli, typowe czarnowidztwo, w końcu nie należała do ich grona, była tu trochę na doczepkę. Nie odczuwała tego do tej pory, nie mogła narzekać na to, jak ją przyjęli, ale właśnie... Czasem wystarczy kilka słów, aby pojawiło się zwątpienie, to był właśnie ten moment. Krótka chwila, kilka słów wystarczyło, bo Bletchley miała ochotę zapaść się pod ziemię, tak właściwie to teleportować do swojego bezpiecznego, pustego mieszkanka. Bytowanie między ludźmi chyba nie było dla niej, nie była do tego stworzona.

Dość niepewnie uniosła spojrzenie, nie do końca wiedziała, co zastanie, czego powinna się spodziewać. Miała się stąd ulotnić, nie byłoby to dla niej niczym skomplikowanym do zrealizowania. Dawno nie czuła się jak ta nastoletnia Prue, która nie do końca radziła sobie z tym, co się wokół niej działo. Celowo nie doprowadzała do podobnych sytuacji.

Gdy uniosła wzrok, dotarło do niej, że nie było jak wtedy. Właściwie to się tego nie spodziewała, może powinna, przecież miała świadomość, że sporo się zmieniło, ale nie przywykła do tego, aby ktoś stawał w jej obronie, raczej musiała sobie radzić z każdym gównem sama.

Wszystko działo się dość szybko, ledwo nadążała z ogarnięciem tego bałaganu, który wydarzył się przez nią, jakby nie patrzeć. Nie chciała być niszczycielką dobrej zabawy, jak widać nawet, gdy tego nie chciała, to trochę jej to nie wychodziło.

Benjy nie wiedzieć kiedy znalazł się przy Potterze, złapał go za fraki i albo jej się wydawało, albo uniósł się on kilka centymetrów nad ziemią. Nie przewidziała tego, że zareaguje w ten sposób, jak widać jednak ich cicha nić porozumienia niosła ze sobą pewne zmiany. Tak, zauważyła to wcześniej, ale w tym wypadku nie miał problemu z tym, aby wstawić się za nią przy wszystkich. Nie zignorował słów przyjaciela, wyglądało na to, że uznał je za przesadę, trochę jej ulżyło, bo tak naprawdę przecież niczemu nie zawiniła, ona po prostu siedziała sobie na hamaku, próbując cieszyć się tym wolnym czasem. Mieli co świętować, przetrwali tamtą noc, a wszystko szlag trafił przez oskarżenia, których się nie spodziewała.

Zauważyła ruch w drugim hamaku, w którym chwilę wcześniej wylądował Cornelius, przeniosła spojrzenie w tamtą stronę, nie miała pewności, jak zareaguje na to wszystko. W końcu on też lewitował, też znalazł się nad ziemią, może uzna ją za winną, chociaż raczej nie. Współpracowali ze sobą od lat, znał ją, na pewno wiedział, że nie zrobiłaby czegoś takiego.

Znała ten ton głosu. Lestrange jak nikt inny potrafił doprowadzić ludzi do pionu, nie krzyczał, nie podnosił głosu, ale mimo tego uderzał w samo sedno, jak nikt inny. Potrafił postawić do pionu każdego, najwyraźniej w tej chwili postanowił to zrobić ze swoim przyjacielem.

Dłonie przestały jej drżeć, bo trochę spanikowała. Nie była u siebie. Nie wiedziała, czego powinna się spodziewać, nie miałaby im za złe tego, gdyby faktycznie stwierdzili, że tutaj nie pasuje, że może lepiej by się stało, gdyby wróciła do siebie. Nie byłoby w tym nic złego, nigdy wcześniej nie spędzali razem takiej ilości wolnego czasu. Pewnie byłoby jej nieco przykro, trochę by się rozczarowała, bo miała plany na kilka najbliższych dni. Nie pierwszy raz jednak trafiłby je szlag. Miała zamiar trochę zaszaleć, dać się ponieść, ale jakoś by sobie bez tego poradziła.

Dotarło do niej jednak, że chyba nie chcą, żeby sobie poszła. Przysunęła sobie butelkę do ust, upiła z niej niewielki łyk alkoholu, niekoniecznie wiedząc, co powinna zrobić. Poczuła na sobie spojrzenie Corneliusa, wpatrywała się w niego dłuższą chwilę i po prostu wzruszyła ramionami. Nie miał wpływu na to, co się stało. Potter po prostu śmiało założył, że ona była winna jego upadkowi. Nie lubili się, miał ku temu prawo, chociaż jego histeria przekroczyła chyba wszystkie możliwe granice.

Spojrzała na Ambroisa, gdy ten dołączył się do rozmowy. Najwyraźniej każdy miał coś do dodania, no, może poza nią. Aktualnie nie do końca wiedziała, czy powinna się odzywać i co właściwie miałaby powiedzieć. W myślach chwilę temu zastanawiała się ile jej zajmie ewakuacja z tego miejsca i spakowanie swoich rzeczy, teraz przestała się nad tym zastanawiać, więc jednak nie było tak źle.

Uniosła brwi, gdy Greengrass przyznał się do tego, że to on potraktował Romulusa w ten sposób. Cóż, nie miała pojęcia, jak wyglądały aktualnie ich relacje, czy robili sobie podobne żarty, czy było w tym coś złego, no nie, nie jej oceniać, może po prostu nie trafił w odpowiednią osobę, z drugiej strony przecież na pewno wiedział na ile może sobie pozwolić, bo oni wszyscy znali się od lat, nie do końca wiedziała, dlaczego więc to aż tak eskalowało, najprościej było zrzucić winę na nią, właściwie przecież już poprzedniej nocy Potter winił ją o wszystkie swoje nieszczęścia. To nie było nic nowego.

- Istnieję, to chyba jego główny problem. - Mruknęła cicho do brata, bo chyba tutaj był pies pogrzebany. Mieli ze sobą problem, dlatego ona starała trzymać się z daleka, nie prowokować Pottera, ale ten wybrał inną ścieżkę, postanowił ją obwinić o to całe zamieszanie, co nie było słuszne, gdyby trochę ruszył głową na pewno by do niego dotarło, że było to całkiem absurdalne, zamiast tego postanowił wylać na nią ten swój cały jad.

- Nie wiem Ellie, trochę mnie to chyba przerosło. - Dziwne, bo Bletchley nie miała w zwyczaju przyznawać sobie do tego, że sobie z czymś nie radziła, a tym razem to zrobiła. Zdecydowanie to nie był najprzyjemniejszy dzień jej życia, skupiła się jednak na słowach Corio, który mówił, że ma być miło, może jeszcze było to możliwe, w końcu wieczór dopiero się zaczynał.

Najwyraźniej Merlin był dziś zajęty czymś znacznie pilniejszym, niż czuwaniem nad porządkiem i rozsądkiem w tej, z pozoru przyjacielskiej, grupie dorosłych czarodziejów, którzy, jak miało się okazać, potrzebowali nadzoru równie intensywnego, co dzieci z drugiego roku Hogwartu - takie, które już nawiązały pierwsze konflikty i je teraz intensyfikowały. Cornelius nie był typem, który z łatwością ulegał emocjom. Nie w sposób, jaki byłby gwałtowny, który deformowałby mu twarz albo zdzierał gardło. Zazwyczaj, nawet wśród wzmożonego zamieszania, unosił brew, zaciągał powietrze, przymykał powieki i mówił „proszę”, tonem człowieka, który zdecydowanie nie prosi. Jego kontrola nad sobą była jego symbolem, bronią, największą zaletą, jaką Corio mógł sobie przypisać, szczególnie wśród grupy znajomych, którzy mylili dramat teatralny z życiem, emocje z opiniami, a własne paranoje z faktami. Dlatego też, kiedy już zdążył wygłosić kilka chłodnych, niepozostawiających miejsca na negocjację słów i odwrócił się na pięcie z zamiarem wypicia kieliszka czegoś wysokoprocentowego, uczynił to ze spokojem człowieka, który uznał sprawę za zakończoną.

Tyle tylko, że najwyraźniej Merlin miał dziś inne plany... Corio właściwie nie musiał rozumieć, co Romulus mówił, ale zrozumiał irracjonalny wyrzut o próbę morderstwa, Lestrange nie potrzebował kontekstu, nie był już obserwatorem, był gospodarzem, przyjacielem... Przyjacielem! Tak mu się wydawało, dopóki ktoś, kogo znał pół życia, nie zachował się, jakby postradał zmysły. Romulus trzymał różdżkę przy gardle innego z nich i sięgał po wahadło. Lestrange nie słyszał, co Porter mówił do Fenwicka i nie potrzebował tego. Cornelius znał wystarczająco dobrze sztuczki mentalne, by wiedzieć, co właśnie się działo - hipnoza, sugestia, coś obrzydliwego i pozbawionego zgody, a przede wszystkim, wymierzonego w kogoś, kto nie był przeciwnikiem.

Coś w nim pękło, ale nie tak, jak łamie się ktoś gwałtowny, Corio nie krzyknął, nie rzucił się biegiem, nie, za to zadziałał bez wahania. Nie było tam miejsca na ostrzeżenia, na prośby o wyjaśnienia, ponieważ czas na cywilizowane dyskusje minął, gdy Roman postanowił przystawić broń do ciała przyjaciela. Gest Corio był czysty, spokojny, wykonany z mechaniczną precyzją. Dłoń mężczyzny zsunęła się do kieszeni, palce dotknęły różdżki, a ciało wykonało płynny obrót.

b]- Depulso.[/b] - Rzucił bez chwili wahania, chłodno, czysto, chcąc rozdzielić kumpli, celując dokładnie w sam środek. Różdżka w jego dłoni nie opadła ani o centymetr. Wzrok miał chłodny, spokojny, beznamiętny, mógłby, równie dobrze, patrzeć na plamę na nowym obrusie albo na nagiego ślimaka na rabacie, ale Cornelius patrzył na Romulusa.

Po rzuceniu zaklęcia, mężczyzna stanął nieruchomo, z różdżką wciąż wyciągniętą, bo nie był pewien, czy nie trzeba będzie powtórzyć interwencji. Zatrzymał się i spojrzał na Romulusa w sposób, w jaki spogląda się na coś, co właśnie przestało być znajome. Nie wyglądał, jak ktoś wściekły, nawet nie zawiedziony, Lestrange miał spojrzenie kogoś, kto w tym momencie zaczął być po prostu wykluczający. Westchnął, powoli, przymknął na chwilę powieki, nawet jeśli zaklęcie nie trafiło, mężczyzna miał nadzieję, że to wystarczy, żeby otrzeźwić Pottera.

- Czy wyście do reszty oszaleli? - Zapytał cicho, ale wyraźnie, z tą specyficzną tonacją, która nie pozostawiała wątpliwości, że zaraz przestanie być elegancko. - Różdżka. Na Benjy’ego. NA BENJY’EGO. - Tym razem był bliski uniesienia głosu, Corio nie musiał słyszeć reszty, nie potrzebował pełnego kontekstu, wystarczył mu widok wahadełka, znajomego przedmiotu, zwisającego między palcami Romulusa. Coś, co powinno dawno już zostać zapomniane, a może lepiej - spalone. - Wahadełko? Naprawdę? Czy nie sądzisz, że wystarczająco często musisz po to sięgać w sytuacjach, w których faktycznie jest to konieczne, a nie dlatego, że masz akurat zły dzień i nie znalazłeś sobie odpowiednio głębokiej pyskówki, żeby się odszczekać? - Uniósł różdżkę, ważył ją w dłoni. - Rozumiem dramatyzm. Rozumiem nawet histerię, wszyscy jesteśmy wystarczająco pokiereszowani, żeby czasem odgryźć się zbyt ostro, ale ty właśnie... - Bardzo ostro wciągnął powietrze, nie miał słów, które mogłyby to nazwać, co w tej chwili Potter zrobił. - W MOIM ogrodzie, pośród NASZYCH ludzi, wobec PRZYJACIELA I KOBIETY, którą zaprosiłem tutaj nie po to, żeby ją publicznie linczowano, tylko dlatego, że jej obecność jest dla nas cenniejsza, niż twoje wewnętrzne dziecko. Popraw się i znajdź jakąś bardzo dobrą wymówkę. Zrób to szybko, zanim uznam, że czas twojej obecności tutaj dobiegł końca, a jeśli nie posłuchasz, to przysięgam, Romulusie, że sprawię, iż ten wieczór będzie ostatnim, na którym pojawisz się w moim domu. - Nie podniósł głosu, ale był tego blisko, co dało się słyszeć w tonie, w jakim Lestrange akcentował słowa. - I nie, nie będzie czekoladowych żab na pożegnanie. - Wycedził.