Załatwi się sprawę, jak należy. Wiadome.
Dzięki za info i organizację.

Bee

w sabat nie pójdę do Kniei ani nigdzie
myślałem dużo i z moją klątwą nie ma sensu wychodzić do ludzi
zbyt dużo ludzi mi nie służy

ale

w listopadzie chce pokazać ci miejsce gdzie zginęło drzewo
dość czekania Bee czasem śni mi się tamten moment i czas
nie wierzę żeby to było jedno z widm
jesteśmy umówieni?
uważaj na siebie żebyś potem mogła uważać na mnie

S

Dostaje w łeb od tych lampionów, ale ten dla Księżycowego Stawu wyszedł całkiem spoko. W sabat myślę, że będę w Little Hangleton, mam przeczucie, że Polana to tylko zmyłka, a prawdziwe piekło jebnie w mojej ulubionej wisielczej wiosce. Z drugiej strony nie wiem czy powinnaś traktować to poważnie, skoro moje trzecie oko działa jak działa. Może to tylko ziszczenie koszmaru w którym potrzeba mnie gdzieś, gdzie mnie nie ma.

Będę mieć oczy i uszy otwarte, ręka na różdżce.


ps. coś nam się zalęgło w bibliotece, gdybym się nie znała na poltergeistach to powiedziałabym, że to jego kolejne odradzające się wcielenie

Brenno,

przesyłam szatę dla Twojego wuja, którą zamówiłaś. Mam nadzieję, że będzie się dobrze nosić.

Bren,

nie ma mnie dzisiaj w pracy, miałam wczoraj pewien wypadek i nie nadaje się do wyjścia do ludzi. Jak dobrze pójdzie to do biura wrócę jutro.

Ale w związku z tym mam czas żeby uporządkować i uzupełnić informacje, też pod kątem tego, co może nas czekać w Samhain… raczej nikt z nas nie ma czasu czytać raportów ze spraw, jeszcze przy tym nie wiedząc, czego się dokładnie szuka. I tak wracamy do sprawy widm. One ciągle są w Kniei i to, zgodzimy się chyba obie, największy z problemów.

W sierpniu rozmawiałam, chociaż chyba lepsze słowo to przesłuchiwałam, osobę, która stanęła z nimi twarzą w twarz, oko w oko i mogła powtórzyć to, co wtedy widziała. Nie wiem kiedy dokładnie jej spotkanie miało z nimi miejsce, ale wygląda na to że na wschód od Polany Ognisk istnieje jakaś polana z kręgiem kamieni, których te zasrańce nie były w stanie przekroczyć. To może się przydać. Ta osoba mówiła też oczywiście o strachu, smutku i o tym, że czuła się, jakby już nic dobrego miało jej nie spotkać w życiu. Oraz o tym, że te widma najwyraźniej wyhodowały sobie wielkie, czarne ślepia – nie pytaj, bo sama tego nie rozumiem. Tak jak tego, że potrafią mówić (?), bo najwyraźniej brzmią jak ludzie i potrafią być bardzo przekonujący…

Nie wiem nic ponad to, co sama do mnie pisałaś i co mówił mi Atreus, ale w tej sytuacji, skoro prawdopodobnie skończy się to wejściem do tego przeklętego lasu, to chyba dobrze uporządkować wszystko co wiemy.

Brenno,
po pierwsze, kiedy znalazłem tę maszkarę w magazynie urzędu celnego to nie dość, że była jedna, to jeszcze zjadła inne rośliny ze skrzynki. była już wtedy przerośnięta. Zaatakowała mnie towarzyszących pracowników OMSHMu, musieliśmy z nią walczyć. Kiedy jednak badaliśmy ją w siedzibie Towarzystwa Herbologicznego, mandragory były dwie. Jedna mniejsza, ale obie przekraczały znacznie rozmiary normalnych mandragor.
Po drugie Ólafur Ururquat – zastępca Abbot w Towarzystwie. Jego aura była czarna i brązowa, przesiąknięta chciwością. Był też podekscytowany na widok odkrycia. Gdybym miał kogoś sprawdzić zacząłbym od niego. Załączam domumentacje i powodzenia.

Słońce,

przesyłam Twój lampion.

Ściskam,