Zapisz tę datę w swoim kalendarzu jako jedną z najbardziej pechowych w całym swoim życiorysie. Nie od wczoraj pracowałeś w Brygadzie, więc dobrze już wiedziałeś, jaka jest atmosfera tego miejsca, kiedy coś się święci, a kiedy wieje nudą tak, że pozostaje jedynie parzyć sobie coraz to kolejne kawy, spalać papierosy oraz składać papierowe samolociki (o ile nie zostało się na tym nakrytym). Nie dało się nie zauważyć pewnego poruszenia, jakie zataczało coraz większe kręgi, gęstniejącego napięcia w powietrzu.

Kojarzyłeś ją – młoda, trochę nieogarnięta, aczkolwiek starała się zapanować nad płynnością działania biurokratycznej machiny, której była trybikiem – tego dnia przyglądała się tobie wyjątkowo intensywnie. Poppy Vance, wiecznie obgryzająca paznokcie pracownica biurowej części Brygady, wyjątkowo nieporadna, utrzymująca się na stanowisku prawdopodobnie głównie z litości (i dlatego, że parzyła najlepszą kawę na świecie), dzisiaj przypomniała sobie o czymś naprawdę ważnym (a może wreszcie namyśliła się, że to naprawdę było tak ważne?) i widziałeś jak znika za drzwiami gabinetu Harper Moody. To jeszcze nie musiało być dla ciebie szczególnie podejrzane, ale w trakcie rozmowy Moody zasunęła roletę i nie można już było podglądać jej miny przez wielkie okno, a później wezwała do siebie dwójkę pracowników, którzy wyszli z wnętrza pomieszczenia bardzo szybko i ruszyli w kierunku twojego biurka.