Rozglądała się w zupełnie innym kierunku, niż z którego nadszedł wampir to i niemalże podskoczyła. Nie ze strachu, była raczej mało strachliwa… To był ledwie odruch. Victoria robiła co mogła, ale nie było co ukrywać, że pomimo najszczerszych chęci, była dzisiaj nieco nieobecna, bo myśli po prostu jej dzisiaj umykały do tego, co miało miejsce jeszcze kilka godzin temu. A czego świadectwem był pierścionek, który teraz spoczywał na serdecznym palcu jej lewej dłoni.

Sauriel zaś, kiedy chciał, to potrafił się naprawdę… naprawdę cicho skradać, już to widziała. Ale całkiem możliwe, że dzisiaj tego nawet nie próbował – a po prostu ją zaskoczył.

- Na Morganę, kiedyś zawału dostanę – mruknęła i w odruchowo przyłożyła dłoń na klatkę piersiową tuż pod mostek. - Nie plotę żadnego wianka, jak widzisz – odparła, kierując spojrzenie ciemnych włosów na postać Sauriela. - Ani już nie zaplotłam – dodała po chwili, jakby to wymagało wytłumaczenia. Poniekąd wymagało, bo niektórzy panowie już z tymi wiankami tu śmigali, ale żaden nie należał do niej. Nie dlatego Sauriel w ogóle pytał?

Wyłapała też spojrzenie Sauriela, które posłał Mavelle.

- To Mavelle, moja dzisiejsza partnerka – wyjaśniła krótko Saurielowi. - A to Sauriel… mój narzeczony – to wyjaśnienie z kolei było skierowane do Mavelle, choć powiedziane po króciutkiej pauzie, w której Victoria ewidentnie uświadamiała sobie, że tak właśnie już jest i należy się do tego przyzwyczaić. Że tak wypadałoby się teraz przedstawiać innym.

Uniósł jedną brew, wyceniając stan nagłego przyrostu adrenalinki, w jaki wpadła Victoria, która zobrazowała to podskokiem. Biorąc pod uwagę ilość ludzi oraz hałas to nawet go nie dziwiło to, że go nie przyuważyła, a tym bardziej usłyszała. Paradoks człowieka kryjącego się pod czarnym kapturem - niby powinien się wyróżniać, ale tylko wtedy, kiedy naprawdę wypatrywałeś.

- Hej. - Nie dało się nie wyczuć, albo nie zauważyć, że wielkiej uwagi czarnowłosy jednak towarzyszce Victorii nie poświęcił. - Dla mnie też nie zapleciesz? - Zapytał z lekką kpiną, ale nie to, że kpił sobie z niej, tylko żartował na ten swój sposób. Sposób pod tytułem "nie mam nastroju". Uśmiechnął się pod nosem, spoglądając na kogoś, kto właśnie odebrał wianek i poleciał wspinać na słup.

Zaczęło się robić późno. Wszyscy ludzie ruszyli w kierunku bali, gdzie mężczyźni mogli demonstrować swoją siłę fizyczną. Stella plotła w swoim życiu wiele wianków. Może nastrój jej nie był najlepszy, jednak nie mogła przegapić tej okazji, szczególnie, że miała takie wyśmienite towarzystwo. - Chcesz, czy nie, to padło na Ciebie. Zrobię Ci ten wianek, mam nadzieję, że sobie poradzisz z dalszą częścią zadania. Zresztą skoro już przedstawiasz mnie jako swoją dziewczynę, to chyba wypada. - Powiedziała do Theona Yaxleya, z którym spędzała to Beltane.

Podeszła do stoiska z kwiatami i wybrała trzy rodzaje, łączył je kolor: stokrotki, jej ukochane konwalie i gipsówkę. Znalazła znaczenie poszczególnych kwiatów, wydawało jej się, że wybrała odpowiednie. Usiadła więc na trawie, skupiona, zależało jej na tym, aby stworzyć naprawdę ładny wianek, w końcu dobrze by było, aby i Yaxley nie miał się czego wstydzić, chociaż wiedziała, że jest mu to raczej obojętne, ale jej zależało. Stella była bardzo dokładna w tworzeniu takich rzeczy.

O ile jej się udało upleść wianek, przekazała go następnie Yaxleyowi - Życzę powodzenia, choć myślę, że i bez tego sobie poradzisz.

Uśmiechnęła się do Mavelle, kiedy wianek nałożyła sobie na głowę. Pasował jej, rzeczywiście rozjaśniał jej aparycję, jako kontrast do ciemnych włosów i oprawy oczu.

Nie musiała ich zostawiać samych, ostatecznie to nie tak, że Victoria teraz ucieknie z narzeczonym w las… Ale Mavelle nie miała prawa tego wiedzieć. Na siłę jednak nie chciała jej tutaj trzymać, więc odpowiedziała prosto:

- Jasne. Tak, tak, pamiętam. Znajdziemy się – kiwnęła do niej głową i posłała jeszcze jeden uśmiech.

Tak jak nie dało się nie wyczuć, że Sauriel nie jest w najlepszym nastroju. Potrafił zmienić humor w ciągu kilku sekund, czasami trudno było powiedzieć, co podziała na niego akurat tak, że zaliczy zjazd nastroju. Przekrzywiła więc nieco głowę.

- Dla ciebie zaplotę – nie musiała się nad tym długo zastanawiać i nie chodziło nawet o to, że tak wypadało. Po prostu… chciała. To faktycznie był przecież Beltane, a Victorii było… trochę smutno, że choć dzisiaj się zaręczyła, to jest tutaj w pracy. Ona z kpiną nie odpowiedziała. Za to zapatrzyła się przeciągle na Sauriela i bez słowa sięgnęła dłonią do jednego z wiader, by wyciągnąć pierwsze kwiaty. Była pewna, że Sauriel kompletnie nie zna się na znaczeniach kwiatów, już to przerabiali, ale i tak planowała zapleść coś, co pasowało do ich relacji. Chciała więc użyć konwalii i fiołków, z założeniem, by nie przyćmić głównego kwiatu, jakim była orchidea.

- Miło mi, że przyszedłeś – stwierdziła, kiedy zawiązała pierwszy splot. - Coś się stało? Wydajesz się… hmm… rozemocjonowany – stwierdziła po chwili i uniosła znad wianka na niego wzrok.