Kątem oka dostrzegał co wichura robi z otoczeniem wokół nich, jednak skupiał całą swoją uwagę na pochwyceniu swojej różdżki przy jednoczesnym zachowaniu równowagi. Wszystkie jego dążenia ostatecznie przekreśliła nawałnica, porywając jego różdżkę. Tym samym ona nie dostała się w ręce Moody, ale też nie wróciła do niego. Nie mógł dopełnić ostatecznego elementu planu. Znacznie poważniejsze było poczucie bezbronności, którego bardzo nie lubił. A w obliczu ministerialnego wsparcia, które nadciągnęło, to było szczególnie nieprzyjemne uczucie.

Piekący coraz bardziej mroczny znak dawał mu do zrozumienia, że Czarny Pan nie mógł już dłużej czekać. Pomimo takiego obrotu sprawy... zaplanowany przez niego atak się udał. Na rozkaz Czarnego Pana jako Śmierciożercy urządzili tutaj prawdziwą rzeź na niewinnych uczestnikach sabatu i ich obrońcach. Na bilans ofiar po ich stronie przyjdzie jeszcze czas. Zakładał pewne straty w ich szeregach, które będzie trzeba uzupełnić.

Od sięgnięcia po ukryty w jego kieszeni świstoklik powstrzymało go rzucone przez Wood zaklęcie, które skumulowało się na noszonej przez niego masce. Pęknięcie jej to kwestia czasu. Priorytetem teraz stała się ochrona swojej tożsamości przed wszystkimi wrogami i zarazem przed współpracownikami. Szybko uniósł lewą rękę celem zasłonięcia twarzy obszernym rękawem czarnej szaty, aby ich przeciwnicy nie poznali jego tożsamości w tym momencie. Nadal mogą chcieć go ująć. Gdyby poznali jego tożsamość to zapewne zapukaliby do drzwi jego posiadłości i niepokoiliby jego rodzinę. Nie wspominając o tym, że ta posiadłość stanowi bezpieczne schronienie Czarnego Pana.

Nie odsłaniając twarzy, teraz sięgnął prawą dłonią do kieszeni po to aby zacisnąć palce na spoczywającym tam świstokliku. Wyciągać go nie musiał ani nawet nie zamierzał po to aby nie kusić losu i go nie stracić w wyniku splotu następnych niesprzyjających okoliczności. Pora stanąć przed Czarnym Panem. Chciałby mieć możliwość osłonięcia twarzy zanim to uczyni. Lord Voldemort znał jego tożsamość, ale z oczywistych względów nie ufał pozostałym jego poplecznikom by ją ujawnić.

Vulturis powinien pójść w jego ślady.

Stanleyowi nie podobało się, że Harper nie wstaje ani nic nie robi - nie świadczyło to o niczym dobrym. W końcu była przebiegłą żmiją znaną ze swoich niecnych zagrań, a brak jakiegokolwiek ruchu od niej mógł wskazywać tylko na jakiś plan. No bo przecież nie mogła ot tak po prostu odpuścić, zwłaszcza jak jeszcze kilka chwil temu wywijała kastetem przed ich twarzami.

Na całe szczęście udało mu się utrzymać różdżkę w dłoniach, czego nie udało się jednak Corvusowi. To nie był koniec ich problemów. Z sekundy na sekundę, przewaga liczebna przechodziła na stronę popleczników Moody, którzy również nie planowali dać im taryfy ulgowej.

Kiedy Wood cisnęła w ich kierunku zaklęciem, Vulturis spodziewał się najgorszego. Według jej zapowiedzi mieli właśnie zostać pozbawieni masek, co się jednak nie stało - przynajmniej w kwestii Borgina. Widząc jak Rookwood został pozbawiony różdżki i maski, zrozumiał, że nie zostało im nic więcej jak aportacja z tego miejsca. Czarny Pan też zaczął się już chyba niecierpliwić, dając raz za razem znak, że już czas.

Nie czekając ani chwili dłużej, sięgnął lewą dłonią do kieszeni, łapiąc za swój świstoklik i tym samym starając się opuścić to jakże miłe zgromadzenie. To był dobry moment aby się ulotnić, tym bardziej, że sytuacja robiła się coraz bardziej zawiła i niekorzystna, a on z Chesterem i tak już bawili się zbyt długo na tegorocznym Beltane.

Miała szczęście. Może nie do końca takie, jakiego oczekiwała, ale jak na to w jakim stanie się znajdowała i tak była zadowolona z efektu rzuconego przez siebie zaklęcia. Trafiła w jednego z zamaskowanych osobników, tyle, że nie udało jej się osiągnąć dzięki temu nic. Zasłonił się, nie dostrzegła jego twarzy. Czy byłaby sobą, gdyby nie spróbowała po raz kolejny? Pewnie nie. Kręciło jej się w głowie, ból który przechodził przez jej ciało stawał się coraz bardziej silny. Czuła, że jeszcze chwila, moment, a padnie. Jej porwyczość jednak nie pozwalała się zatrzymać, nie kiedy miała ich tutaj przed sobą. Machnęła różdżką i próbowała po raz kolejny rzucić zaklęcie w stronę Chestera, czy jej się uda? Nie obchodziło jej to w tym momencie, nie byłaby sobą, gdyby nie spróbowała. Machnęła różdżką, którą miała w dłoni, chciała wyczarować siłę ciśnienia, która uderzy w śmierciożercę z pekniętą maską. Chciała, aby poczuł jej ból i złość.

Na całe szczęście pojawili się inni. Nie była już tutaj sama. Mogła się poddać, pozwolić sobie na niesuborynację, mogła cierpieć bez tego ciężaru, który powodował, że nadal próbowała walczyć. Kiedy odezwał się do niej Alastor pokiwała jedynie głową, że rozumie jego polecenie. Zacisnęła przy tym zęby, bo ból, który przeszywał jej ciało nie ustępował. Wolała nawet nie myśleć, co będzie jeśli ten wiatr ich dosięgnie, zresztą i tak nie była w stanie już przed nim uciec. Pogodziła się z tym, że może nie wyjść stąd w jednym kawałku.

Wtedy tuż obok niej zjawił się Charlie, nie wiedziała, czy powinna się z tego powodu cieszyć, bo co, jeśli i jemu stanie się krzywda? - Julien... - Powiedziała cicho do przyjaciela. - Jest źle, boli, kurwesko mnie wszystko boli. - Chciała się z nim tym podzielić.

Coraz więcej znajomych twarzy pojawiało się w okolicy, bo albo jej się wydawało, albo dostrzegła swoją partnerkę i zarazem mentorkę, zmrużyła oczy, aby złapać ostrość, nie szło jej to jednak najlepiej.

Słowa Moody nie były wypowiedziane na wyrost. Danielle widziała, w jakim stanie była kobieta i nie podlegało to żadnej wątpliwości, że zamaskowany przeciwnik z jakim się starła nie miał litości ani sumienia, a przyświecał mu jeden cel - zabić. Brutalnie i boleśnie, tak by sprawić jak najwięcej cierpienia. To, że Śmierciożercy walczyli o lepszy świat dla czarodziejów było wierutnym kłamstwem, w które wierzyli tylko naiwni, zapatrzeni w chorą, nieuzasadnioną ideologię. Gdyby tak faktycznie było, Moody, czarownica, nie balansowałaby na krawędzi życia i śmierci.

- Bo to mordercy i zamaskowani tchórze bez godności i krzty honoru - odpowiedziała, w międzyczasie łapiąc buteleczkę z eliksirem, który rzuciła w jej stronę Brenna. Mimo natłoku emocji i adrenaliny, jaka buzowała w jej żyłach, ruchy Longbottom były zdecydowane, acz płynne, pozbawione chaotyczności, którą można było zarzucić jej w trakcie walki ze śmierciożercami. Robiła dokładnie to, co zawsze. Być może warunki były nieco bardziej polowe, a okoliczności niesprzyjające, ale były to raczej niewielkie niedogodności. - A jednak nie dali rady. Zarówno pani jak i pani Moody żyjecie - oby tak było. - Proszę już nic nie mówić. Zrobię co w mojej mocy, żeby pani pomóc - dodała, jedną dłoń wsuwając pod głowę kobiety i ostrożnie, nieznacznie uniosła ją do góry. Drugą z kolei podsunęła otwartą buteleczkę z eliksirem pod jej usta i przechyliła, chcąc tym samym napoić ją eliksirem, który miał uzupełnić jej utraconą krew. To pozwoliłoby zmniejszyć szanse na pojawienie się wstrząsu, który bardzo skutecznie mógłby przekreślić szanse kobiety na przeżycie. Ostrożnie przechylała buteleczkę, tak by cała jej zawartość trafiła do organizmu Moss. Następnie machnęła różdżką z zamiarem zniwelowania bólu, choć w niewielkim stopniu.

Nie spuszczała wzroku z kobiety, chcąc obserwować, czy jej działania przynoszą oczekiwany skutek, a stan kobiety staje się stabilniejszy