Czy myślała, że może coś zmienić? Prawdę mówiąc, kiedy się tutaj udawała, to nie myślała w tych kategoriach. W głowie miała obraz kobiety, uczucie tak silne, ta chęć pomocy jej, ochronienia jej… przysłaniała wszelki zdrowy rozsądek. I zdawało się, że tym zdołała „zarazić” swoich towarzyszy. Ale to też nie był dobry moment na rozmyślanie na ten temat – jeśli Matka pozwoli, to pewnie prędzej czy później przyjdzie czas na refleksję o tak pamiętnym dniu i jeszcze bardziej zapadającym w pamięć zmierzchu; a teraz to już chyba nocy. Więc nie rozmyślała na temat, który poruszył Voldemort, ale wspomnienia i tak przelatywały jej przez myśli. Te, które jeszcze przed chwilą zdawały się ulatywać, nie istnieć. Teraz zaś pojawiły się też inne, dodatkowe. Nie miała prawa pamiętać siebie samej, tak malutkiej, a jednak widziała ten obraz i to nie z perspektywy własnych oczu. Nad tym jednak też się teraz nie skupiała, na tym, że w jej głowę wlatywało znacznie więcej wspomnień, niźli by sobie w ogóle życzyła. Cykl został odwrócony, a jakże, ale jak wiadomo, każda magia miała swoją cenę. Nie zostali pochłonięci – cykl się odwrócił i to… oni pochłaniali dusze? Czy było to złe? Być może. Ale Victoria nie zamierzała tego teraz oceniać, może nigdy się na to nie zdobędzie; nie była krystaliczna. Ale kiedy chcesz uratować siebie, to nagle okazuje się, że jesteś gotów zapłacić znacznie większą cenę, niż wcześniej myślałeś. Jak to: jak nieświadome czerpanie ze źródła, czego też wcale nie próbowała przerwać.

A może tylko to sprawi, że będą w stanie go w ogóle pokonać?

Nie zamierzała wdawać się w żadne dyskusje z Voldemortem, nie miało to większego sensu. Nie była głupia, widziała różnicę poziomu pomiędzy nim, a nimi.

Najzwyczajniej w świecie, w bezpośrednim starciu, nie mieli z nim żadnych szans. Co jednak mogli zrobić? Zdaje się, że już dostali instrukcję, wcześniej. Zamgloną, zawoalowaną. „możecie pomóc cyklowi krążyć, jeżeli zniszczycie to, co utrzymuje jego energię tam, gdzie nie powinno jej być”. Jedyne co tutaj do niczego nie pasowało, to ten zataczający koła dziwny kamień.

A przyłączyć się do niego? Victorii pasowało, że mugole nie mieszają się do ich świata. Nie chciała od nich niczego. Absolutnie niczego, prócz tego, by dali im spokój. Zabijać ich za to, że urodzili się mrówkami? Ale przecież nawet mrówki były potrzebne – i zdawała sobie z tego sprawę, a przecież mrówek się bała.

Widząc co robią jej towarzysze, wcale nie spróbowała zrzucić kolejnej rzeczy na krążący kamień. Skupiła się raczej na tym, by rozproszyć ewentualne zaklęcie rzucane przez Śmierciożercę bądź samego Voldemorta – czy to w ramach przeszkodzenia Patrickowi bądź Mavelle, czy jeśli chcieliby zaatakować ich trójkę.

Dla niej to wszystko było realne – obrazy, uczucia. Próbowała zamknąć swój umysł, ale nic to nie dało, zresztą wiedziała boleśnie dobrze, że przeszli przez portal, znaczy – wszystko było prawdziwe, nie ważne, jak bardzo to było pokręcone. Nie ważne jak bardzo chciała, by to nie była rzeczywistość. Ale była. Tak samo rzeczywiste było to, że przedziwny kamień, obsypany zaklęciami, roztrzaskał się na kawałki, a Victoria poczuła w dłoni, którą trzymała różdżkę, porażenie, nieprzyjemny skurcz. Różdżkę jednak zdołała utrzymać.

To wszystko jednak nie miało większego znaczenia – dwójka Śmierciożerców nadal nic nie robiła, jeden upuścił różdżkę, Voldemort… gadał, jakby dobrze się bawił, a oni byli dla niego tylko nic nie znaczącymi muchami. I potwierdził to, kiedy zwrócił się do Mavelle. Cokolwiek to było, Victoria nie miała czasu zareagować, nie miała jak osłonić ją przed zaklęciem. I niby nic się nie stało… ale nie była tak naiwna, by w to uwierzyć. Nie przy czarnoksiężniku, przed którym drżeli ludzie.

Jednak zniszczenie kamienia zdecydowanie coś dało. Wszystko się uspokoiło – na tyle na ile mogło, chociaż Victoria poczuła, że musi złapać równowagę, kiedy ziemia zadrżała jej pod stopami. Jeśli to miało sprawić, że uklęknie – to tego nie zrobiła. Dlaczego miałaby klękać przed kimkolwiek? Nie była przecież niczyim sługą, nie była plebsem, nie miała nad sobą króla.

Nie rozumiała, dlaczego może tylko patrzeć, ale miała wrażenie, że opuszczają ją siły. Że czas przecieka jej przez palce. Jedno mrugnięcie i zniknął pierwszy ze Śmierciożerców. Drugie – kolejny. Przy czwartym załopotał płaszcz Voldemorta i nagle zostali tutaj całkiem sami. Widać jednak było, że ziemia próbowała się naprawić i ta dziura, jaką wyrył toczący się kamień, znikała przykryta roślinnością.

Nastała cisza, niemalże głucha.

- Jasna cholera – wydobyło się z ust Victorii jako komentarz do całości wydarzeń, jakich byli świadkiem. - O ja pierdolę – dołożyła do tego po chwili i spojrzała na swoich towarzyszy, którzy wyglądali na chyba równie zmęczonych co i ona. I Atreus… Atreus, który jako jedyny dołączył do ich wesołej gromadki; musiał iść ich śladami, najpewniej Mavelle udało się przekazać komuś wcześniej wiadomość.

Tylko nie potrafiła powiedzieć czy to dobrze, czy źle.

- Nie wiem… Dostać się tutaj było łatwo, ale wrócić… - zaczęła i spojrzała w kierunku drogi, jaką tutaj przyszli, a potem na ogień, który płonął blisko nich. - Może tak samo jak tu weszliśmy. Albo ogień jest odpowiedzią…

I może faktycznie był, bo Atreus zaczął iść w jego kierunku, tyle że wyraz jego twarzy… Czy ona patrzyła w ogień tak samo zafascynowana wcześniej, kiedy ujrzała wizję z rudowłosą kobietą i Śmierciożercami? Czy wyglądała na równie oderwaną od rzeczywistości…? Czy…

- Atreus! Czekaj! – krzyknęła do mężczyzny i nawet wyciągnęła rękę, chcąc złapać go za nadgarstek, zatrzymać. Ona mogła sobie wejść w ogień tak o, ale reszta tutaj… Każdy eliksir przestaje kiedyś działać, każde zaklęcie się wypala – skąd miała wiedzieć, czy Atreus jest w tej chwili chroniony przed ogniem? - Musimy pomyśleć! - rzuciła do niego i…

To była ostatnia rzecz jaką pamiętała, że zrobiła.