Omiatało ją zwolna fatum, które ściągnęła na siebie nieprzejednanie; jak te deszcze majowe, skraplające się na subtelnych i okrutnych płatkach piwonii; westchnięcie opuściło spętane wargi, zaciśnięte w wąską linię. Nie powinna była się tu pojawiać – choć od jej powrotu na londyńską kostkę brukową minął miesiąc, wciąż czuła się obco. Zupełnie jakby dłonie nieznanej siły odjęły ją od półświatka, skazując na bezwzględne wykluczenie. Wiedziała, że jej obecność sprowadzi salwę szeptów i nieprzychylnych spojrzeń, nie przejmowała się tym jednak nader – uniosła wysoko podbródek, mrużąc nieznacznie sarnie oczy – pomimo letniej pory, po jej ramionach spływały spienione fale peleryny, której kaptur rzucał się cieniem na oblicze, zakrzywiając jego kształty, czyniąc ją nieomal nierozpoznawalną.

Dopiero gdy przecisnęła się przez ciżbę – tę wesoło plotkującą, oddającą się towarzyskiej rozpuście – uniosła niepewne, drżące jeszcze dłonie, aby pozwolić kapturowi opaść na ramiona, ukazując w pełnej krasie jej wysokie kości policzkowe i krwiste usta. Wyraźnie schudła; policzki zapadły się lekko, piegi wybijały ponad biel skóry, a wargi barwione pozostały niezmienne; potrząsnęła subtelnie głową, w rytm czego czarne pukle zakołysały się na wietrze.

Ameryka zjadła ją od środka.

Początkowo chciała jedynie uciec – daleko i nieodwracalnie. Nie powiadomiła o swojej życiowej absencji nikogo, Louvaina pozostawiając jedynie ze skromnym listem, barwionym prośbą, aby się nie zamartwiał. Lecz im dalej brnęła w swoiste towarzystwo, im silniej myślała i szukała siebie, przez jej myśli przewijał się jedynie Leander Yaxley. Szukała go przez mnogość nocy; poranek zastawał ją nieśpiącą, a noce ubierały w swoją rozgwieżdżoną szatę.

Zemsta smakowała najpyszniej.

Zniszczyła go, łamała palec po palcu, uderzała niewybaczalnymi zaklęciami bez zawahania, chciała aby ognie piekielne go strawiły, aby został niczym i z niczym. Nie przyniosło to jednak słodyczy triumfu, a im dalej się posuwała, tym większy mrok i smutek ogarniały drgawkami jej ciało.

Leander Yaxley przez długi czas będzie się budził okryty kropelkami potu, z jej imieniem zamierającym na ustach.

Omiotła wzrokiem całą salę, wyłapując multum znajomych twarzy; ona sama prezentowała się nienagannie, chociaż niektórzy mogliby stwierdzić, że jak pierwsza lepsza kurwa – poza tym, że schudła, o czym szeptały rysy twarzy, pozostała nieodzowną sobą.

— Dlatego właśnie przedstawimy tę fascynującą opowieść prasie, jak zapytają nas o to samo. Nasi fani również ją pokochają. Obejrzałbym takie przedstawienie. — Odpowiedział z rozbawieniem Erikowi. Bellowi mógł przedstawić prawdę odnośnie tego jak to się stało, że Erik został jego sekundantem. Dziennikarze z zasady nie chcieli przedstawiać światu prawdy odnośnie znanych osobistości świata czarodziejów, a fani nie chcieli jej poznawać. Im bardziej niezwykła albo im bardziej skandaliczna historia, tym lepiej. To się sprzedawało. Jako, że jego matka jest emerytowaną aktorką, prowadzącą warsztaty dla młodych aktorów, to nieraz oglądała występy szkolnego koła aktorskiego. Tak poszukiwało się młodych talentów i przyszłych gwiazd estrady.

Świat czarodziejów wydawał się mu momentami bardzo mały pod wieloma względami. Zupełnie jakby wszyscy wydawali się ze sobą znać. Mniej lub bardziej. Nie pierwszy raz przekonywał się o tym, że Laurent i on mieli wspólny krąg znajomych albo znajomych. To było coś, co nie powinno w tym momencie zajmować jego myśli, skupionych jak dotąd wokół tego pojedynku i widowiska, które zamierzał urządzić.

— Gdybym opowiedział Ci o tajnych taktykach to one przestałyby być tajne. Nie dopuszczam się niecnych sztuczek. — Odparł z rozbawieniem w głosie. Stanowiło to dla niego pewną świętość. Zamierzał wygrać ten pojedynek całkowicie uczciwie. Nie spodziewał się tego samego po swoim rywalu, pozostającym w jego mniemaniu do zrobienia wszystkiego. Zwłaszcza po przegraniu tego pojedynku. Tego nie zamierzał mówić Laurentowi. — Nie musisz się o to martwić. Nie powiemy Atreusowi. — Zapewnił go zanim Laurent postanowił się oddalić i zająć miejsce obok wróżbity, do którego tak lubiła chodzić jego matka.

— Jak to mówią... niech wygra lepszy. — Zwrócił się do nich z uśmiechem. Przed wejściem na arenę pozostawił w rękach Bella swoją pelerynę, z zamiarem odebrania jej po skończonym pojedynku. Po drodze na arenę dostrzegł kobietę określaną przez niego mianem jadowitej tentakuli, teraz wyraźnie uschniętej.

Boże, przecież mogła zostać za sztywnymi kotarami mieszkania zdezelowanego przez artystyczne podrygi, zasunąć sowicie rolety i odciąć od niesnasek świata – może coś stworzyć, w intensywnych emocjach zawsze tworzyła, gdyż te obrazy wychodzące spod jej pędzla były najprawdziwsze. Mogła zakląć w nich wszystkie gorejące, negatywne emocje targające podwalinami umysłu, a jednak postanowiła wybrać się na słynny pojedynek o jej godność. Mimo wszystko, spoglądanie na wyrachowanych snobów, do których w końcu się zaliczała, sprawiało, iż coś w jej wnętrzu zwijało się w supeł – wiedziała, że oczy na niej spoczną; wiedziała, że jej obecność nie obejdzie się bez echa oraz szeptów.

Jeszcze żyła oddechem Ameryki, tą idylliczną, gargantuiczną odległością od znajomych stron. Mogła być kim chciała, nie posiadała tam znamion celebrytki, więc nikt w nią nie wlepiał ciekawskich, gorejących tęczówek. Możliwe, że to dlatego wychudła; zadbana, wyraźnie kreśliła swoją sylwetką i ruchami bioder pewność siebie, a jednak wprawne oko mogło dostrzec, iż coś się zmieniło.

Wciąż posiadała w umyśle ekstazę, z jaką krew Leandra tworzyła rdzawe róże na posadzce.

Uniosła wysoko brwi, gdy dostrzegła zbliżającą się sylwetkę Duponta. Przybrała na wargi kwiecisty grymas – słodki jak fiołki i upiorny jak orchidee, kiwając ku niemu głową. Potrzebowała jak nigdy obecności istnienia przychylnego. Nawet jeśli była szaloną wiedźmą ubraną w filigranową, urokliwą fizyczność, musiała zająć czymś meandry umysłu.

Wszystko, aby nie myśleć o nim.

W gruncie rzeczy ten cyrk podobał jej się tylko dlatego, że mógł zrodzić mnogie plotki na jej temat, a ona przecież, okrutnie atencyjna, dążyła do tego, aby było o niej głośno w czarodziejskim świecie. Nie posiadała w sobie tych nut cynizmu czy wyrachowanej arogancji – jednak Philipa najpewniej utopiłaby w kałuży, gdyby tylko mogła.

Uważała go za aberrację przeszłości; coś niewłaściwego – może była samotna, może potrzebowała akurat wtedy dotyku, może postradała resztę zmysłów – nade wszystko jednak żałowała przelotnego romansu. W końcu nigdy by tego nie przyznała, ale Nott szarpnął jej sercem wyjątkowo dobitnie; na tyle dobitnie, że go znienawidziła.

Otrząsnąwszy się z myśli, wzrok zatrzymała na Bellu.

– Jesteś na pewno mniej zszokowany, niż ja – odparła, kiwając delikatnie głową, wprawiając w taniec czarne pukle. – Aż tak to widać? Nienawidzę ostatnich dni, miesięcy, może lat. Walczyłam ze sobą, aby wstać z łóżka i… – zamilkła, a na jej ustach rozpłynął się urokliwy uśmiech, zupełnie nieprzystający do wymawianych treści.

I momentalnie ten uśmiech właśnie, uczynił ją namacalną Lorettą Lestrange.

Dla Laurenta może był to obcy świat, ale Victoria mogła na dzisiejszy wieczór stać się jego przewodnikiem – bo znała, mniej czy bardziej, ale znała (a nie tylko kojarzyła) przewijających się wokół nich ludzi. Mogła mu wyszeptać na ucho kto jest synem kogo, kto jest kuzynem kogo i kto jest czyim mężem albo z kim zaręczony, a przynajmniej jeśli chodziło o ludzi bliżej lub dalej spokrewnionych z nią samą. Tych wszak tutaj nie brakowało, Louvain sprosił na to wydarzenie chyba całą rodzinę, by móc poczuć jedność i wsparcie w tak publicznym pojedynku i honor. Dla Victorii wygrana czy przegrana nie oznaczała, że ktoś miał, bądź nie miał, racji, nie zmieniało to faktów, które kto wie jakie naprawdę były – dla niej była to tylko okazja by zobaczyć się z dawno nie widzianymi ludźmi i pokazanie się w towarzystwie, nic więcej. Ale od czasu Beltane… nie miała okazji uczestniczyć w podobnym zbiegowisku, zobaczyć niektórych twarzy. Wiele się działo. Zbyt wiele jak na jej gust. Co… automatycznie powiodło jej myśli do siedzącego obok Vasilija. Otrzymała od niego list w maju i choć nie był nadmiernie odkrywczy, biorąc pod uwagę, ze cały czarodziejski świat Wielkiej Brytanii huczał miedzy innymi o niej i o tym, co jej się przydarzyło, to dla wydarzeń przyszłych wizja jaką Vakel zobaczył, była (niestety) niezmiernie trafna. Posłała mu wtedy słowa podziękowania, ale pomyślała sobie, że wypadałoby mu podziękować osobiście, skoro mieli okazję się spotkać.

– Vakelu, chciałam ci jeszcze raz podziękować za twój list z maja. Na pewno cię nie zdziwię, ale okazał się być proroczy – nieco się nachyliła w stronę Dolohova. Słowa listu sugerowały, że zobaczył rzeczy dotyczące całej rodziny. Miała nadzieję, że reszta nosząca nazwisko Lestrange miała więcej szczęścia niż ona sama i jej prawdziwie burzowe chmury.

Po chwili jednak nachylała się już z powrotem do Laurenta.

– Ach. Wszystko jasne – czy był więc rozdarty za kogo trzymać kciuki? Za przyjaciela Philipa? Wiedziała o nim tylko tyle, że był dupkiem (najwyraźniej sławni sportowcy tak mieli, bo o Lou krążyły kropka w kropkę te same historie), kobieciarzem i że był w jakiejś relacji z jej kuzynką. Nic więcej ją zresztą nie interesowało, bo nie był to człowiek, z którym sama utrzymywałaby jakieś znajomości; zupełnie inne kręgi. Czy może Laurent miał zamiar jednak kibicować koledze ze szkoły, albo własnemu kuzynowi, z którym był całkiem blisko? Nie zamierzała w to wnikać, bo nie chciała tego rozdarcia powiększać. Zamiast tego wsunęła dłoń pod jego ramię i nieco się pochyliła do przodu, bo oto bohaterowie tego wydarzenia w końcu weszli na arenę. Pojedynek miał się za chwilę zacząć. – Będziesz patrzeć czy zakrywasz oczy i mam ci streszczać? – zapytała z uśmiechem.

Była jak żmija, która owijała się względem lukratywnego tematu, chęci pokazania się i zdobycia tej atencji, dla której przędły jej żywot okrutne Mojry – nie było dla niej tematów niewygodnych, a plotki, nawet te urągające jej godności, obchodziła z uśmiechem pełnym wyższości. Była wszak Lorettą Lestrange, tą równo popierdoloną wiedźmą, która żywiła się uwagą i tym, że o niej mówiono. A bywała na ustach niebywale często, mrugała z okładek Proroka, brylowała na bankietach, otoczona naprzemiennie wianuszkiem panien oraz względnych adoratorów. Niech Leander Yaxley spoczywa na dnie rzeki Styks, tam gdzie jego miejsce – była przecież w stanie w mgnieniu oka znaleźć kandydata bardziej godziwego; bo przecież nigdy go nie kochała, a toksyna ich wypełnionej przemocą relacji, powodowała jedynie niewiadomą, kłębiącą się w żołądku ekscytację.

Przymknęła oczy, a po pergaminie powiek przebiegł jeszcze raz widok jego; całego w brudnej, szkarłatnej posoce. I właśnie to, rozsunęło jej wargi w uśmiechu niekrytej ekstazy.

– Czy to wyzwanie? – spytała półgłosem, skracając ich dystans o kolejne, zmniejszające się gwałtownie centymetry. Mogła poczuć duszność jego wody kolońskiej i tę charakterystyczną woń, którą nosił każdy człowiek, lecz na inny sposób.

Zachowywała względną powagę, patrząc mu w oczy głębiej, niż ktokolwiek by sobie tego życzył, tylko aby po chwili kąciki zewnętrzne oczu zarysowały się drobnymi zmarszczkami, a ona sama wybuchła cichym, perlistym śmiechem.

– Ja i atencja? No co ty – odparła miękko.

Otuliła wzrokiem ponownie ciżbę zgromadzoną w sekcji, jedynie aby intensywnością spojrzenia powrócić do Bellamy’ego. Pozwoliła okapturzonej szacie opaść z ramion, a pod nim samym, ukazywała się prawdziwa i namacalna Lestrange. Pstrokata koszula z falami żabotu, owijającymi się wstążką wokół smukłej szyi; wysoko w talii umieszczone proste, czarne spodnie i, nieodłącznie i odwiecznie, wysokie obcasy, których stukot zapowiadał jej duszną obecność.

Uniosła wzrok na pytanie Duponta.

– Mamy dwóch kandydatów – zaczęła tonem spikerki radiowej, która miałaby opiniować rozgrywkę. – Jeden profesjonalnie dosiada kija, drugi też. Jednak jeden z nich jest moim bratem, a drugiego utopiłabym w łyżce wody. Wiem, że to zadanie trudne, ale może zgadniesz, któremu z nich kibicuję – urwała, przekrzywiając nieznacznie głowę.