Udało im się dotrzeć do stołów, które były pełne jedzenia i napitków. Ciekawa była bardzo tego, jak zachowują się mugole. Nie miała z nimi zbyt często do czynienia, było to dla niej coś zupełnie nowego. Zastanawiało ją dlaczego po Beltane wszysktich ciągnęło do Doliny, co właściwie się zmieniło, że miało to wpływ również na tych niemagicznych. Czy uzyskają odpowiedź na tę zagadkę. W jej głowie kreowało się wiele pytań, na które nie znała odpowiedzi. Pozostawało się z tym pogodzić, przynajmniej jak na razie.

Kiedy doszli do stołu przypomniało jej się o tym, że na ramieniu ma torbę pełną pączków. Wyciągnęła je i postawiła na stole, aby każdy, kogo tylko najdzie ochota mógł się jednym poczęstować.

[a]Ucieszyła się, że Brenna nie miała nic przeciwko integracji z mugolami. Norka nie miała pojęcia, że pan Fisher jest charłakiem, co pewnie by jej trochę wyjaśniło dlaczego przyjaciółka wybrała właśnie jego. Uśmiechnęła się do niego i kobiety, która z nim siedziała na przywitanie. - Dzień dobry. - Rzuciła jeszcze, nie do końca jej się jednak wydawało, że dla nich ten dzień jest równie dobry. Miała świadomość, że mugolom zostanie wyczyszczona pamięć po tym dniu, co dodawało temu wszystkiemu nieco dramatyzmu.

Zupełnie znienacka poczuła bardzo silny uścisk na żołądku. Nie było to nic naturalnego. Silne uczucie, spadlo na nią jak grom z jasnego nieba. Mimo, że Brenna siedziała tuż obok, to poczuła się, jakby była gdzieś bardzo daleko, zaczęła się oddalać i nie pozostawało to tylko uczuciem, a miała wrażenie, że faktycznie tak jest, że jej sylwetka zaczęła się rozmywać. Zaczęło kręcić się jej w głowie. Przymknęła oczy i zacisnęła palce na skroniach, jakby miało jej to pomóc, po czym znowu otworzyła oczy. Pomogło, świat znowu stanął w miejscu, tyle, że dreszcz, który przeszedł po plecach i poczucie tego, że jest sama pozostało. Coś dziwnego działo się w tym miejscu, Norka przeniosła spojrzenie ponownie tego dnia na księżyć i słońce, bo to musiało mieć z tym coś wspólnego.

Guinevere, zgodne ze swoją wcześniejszą myślą, zaczęła nakładać shoarmę dla Tii, gdy ta stwierdziła, ze chętnie spróbuje. Egipcjankę bardzo to zresztą ucieszyło, bo przecież spotkali się tutaj wszyscy, żeby ten ostatni raz zapomnieć o granicach i barierach.

– Tak, stąd – roześmiała się. – Moja matka jest Egipcjanką i tam też się wychowałam – wyjaśniła, żeby już nie było żadnych niedomówień na tym polu.

Tia i Lillian – starała się zapamiętać mrowie nowych imion, a do całej rozmowy dołączyła jeszcze jedna nieznajoma kobieta: Mavelle. I po dwóch słowach już wiedziała, że jest czarownicą tak jak ona, bo zaczęła im tłumaczyć jak to wygląda z tą hipnozą i zapominaniem. Sama zresztą patrzyła na kobietę z zainteresowaniem, bo jak już wspomniała, guzik się znała.

– Chyba cię nie kojarzę – dopiero co usłyszała jej imię od Lily, no ale nikt ich sobie nie przedstawił, na szczęście Ginny nie miała takich problemów i nie była onieśmielona tym, że właściwie wszyscy tutaj są dla niej zupełnie obcy i jest w nieznajomym dla niej miejscy. – Ginevra McGonagall – przedstawiła się ciemnowłosej i dwóm mogolkom, które miały odwagę podejść. – Ale możecie mówić po prostu Ginny – choć rzecz jasna mówienie pełnym imieniem zupełnie jej nie przeszkadzało. Chociaż imię w oryginalnej pisowni miała bardzo fikuśne, to naprawdę była z niego dumna. – Strasznie mi przykro – powiedziała i podała Tii shoarmę w picie. – Dla nas to też dość niezrozumiałe zjawisko. Nigdy nie natknęłam się na nic podobnego, chociaż widziałam teksty o tygodniu lata w zimie, albo innych dziwacznych zjawiskach, jak drzewa rosnące korzeniami do góry – przyznała kobietom i uśmiechnęła się smutno. – Kto wie, może jeszcze zobaczycie coś z tego w snach – powiedziała jeszcze i zamyśliła się. – Jestem tutaj pierwszy raz, nie wiem nawet czy będę umiała sama trafić do domu, a co dopiero jak stąd uciec bokiem… – choć może jakby je przemienić w zwierzęta i zabrać na swoich skrzydłach… Ginevra zapatrzyła się na nie z zastanowieniem, a potem znowu jej oczy padły na księżyc. Teraz poczuła znowu coś dziwnego… Taką dziwną samotność… Nie umiała tego wyjaśnić, skoro przed momentem czuła się inaczej i niewiele się zmieniło. Wręcz zakręciło jej się w głowie. Z tego uczucia wyrwały ją kolejne słowa Mavelle, na które zachichotała.

– Tak, tak, da się, hahaha – Ginnny, na ten przykład… doskonale wiedziała jak coś takiego zrobić… – Też się tak dziwnie czujecie? – zapytała jednak zamiast kontynuować temat.

Słowa Bigsbyego zaczęły się zlewać w jedną całość. Przestały być pojedynczymi słowami, kiedy poczucie oddalania się od tego świata stało się silne. Za silne. Ciepły uśmiech Laurenta zaczął powoli, powolutku blednąć. Chciał pleść kolie z promieni słońca i wkładać w nie ciepło jak diamenty, które tak kochali Amerykanie, a tymczasem sam przygasał. Przepływał mu świat przez palce i zaczynał wkraczać na niepewny grunt tego, czego Laurent nie chciał. Czego bał się najbardziej. Że zostanie sam. Kiedy w końcu ostatnie promienie zgasły, kiedy pozostało niekoniecznie życzliwe spojrzenie tego mugola i gdy księżyc zdawał się górować w tej ciemnej godzinie, zgasł też całkowicie jego uśmiech. Usta zamarły, a powieki otworzone zostały szerzej, kiedy nienaturalnie niebieskie oczy, w których zaklęto ocean, spoglądały na tego człowieka.

- Nie... nie jestem... - Odparł machinalnie. Oderwał spojrzenie od mężczyzny i powiódł nim nieco panicznie po tłumie osób obcych i nieznajomych. Jak bardzo samotny mógł być człowiek? W tłumie bywało się właśnie najsamotniejszym - gdy otaczali cię ludzie, a i tak koniec końców... siedziałeś sam. Byłeś sam. Nieco wystraszone spojrzenie odnalazło gdzieś Pandore? Nora, Ginny, Brenna... Osoby mniej i bardziej znane. Te bliższe i nieco dalsze. To irracjonalne - mówił sobie. Nic się złego nie działo, wcale nie byłeś samotny, wcale ludzie nie uciekali, nie znikali i nie rozpływali się. To było fałszywe. Nawet jeśli teraz nie są obok i nawet jeśli bieg przez łąkę nie pozwoli do nich dotrzeć to prawdziwe było to, że są i będą. Byli i są. Morskie oczy przesunęły się dalej, trafiając znów na Perseusa. Niebo powinno nam wybaczyć wszystkie sprzedane dusze.

Przesunął się spojrzeniem z powrotem na mugola przy sobie.

- Przepraszam... rozkojarzyłem się. Bardzo dziwnie tutaj jest... bardzo dziwnie. - Zaakcentował to jedno słowo mrukliwie, starając się pozbierać z tej sinusoidy doznań i odczuć. - Wiesz... ja zapamiętam. Jeśli powiesz mi coś z twojej twórczości. Zapamiętam.

Pokiwał głową do Brenny. Zapamiętać, że to te odnotował w myślach, zapamiętując dokładnie położenie tych słodkości na stole. Pączki same w sobie wyglądały zjawisko i aż nawoływały Hjalmara do tego, aby ich spróbował. No ale czy wypadało tak się na nie rzucić? Bez żadnego ładu, ani składu? Raczej nie.

- No to zaraz polejem ojcze - zwrócił się do Dagura, chwytając za butelkę trunku, który ten ze sobą przytaszczył. Młodszy z Nordgersimów już czuł jak Merlinek dotyka mu gardełko swoją bosą stópką, tak dobry był to alkohol. Ciężko jednak było brać jego opinię jakkolwiek pod uwagę kiedy po prostu uwielbiało się wszystko co ma w sobie procenty. Może po za szampanem, które bombelki były denerwujące i dziwnie pykały w buzi, powodując frustrację Islandczyka.

Przygotował kilka kieliszków, które rozstawił przed sobą na stole - Brenno? - zapytał Longbottom, unosząc butelkę jej kierunku - Pani Noro? - powtórzył ten sam gest w kierunku Noru - Connor? Blair? - nie omieszkał również zaproponować dwójce pozostałych mieszkańców doliny z którymi akurat mieli sposobność przebywać. Kiedy Hjalmar miał już zacząć polewać, zawahał się, a sam zastygł niczym jakiś posąg na kilka sekund.

Ojcze...? zapytał sam siebie w myślach. Dlaczego to czuł? Nie zrobił niczego złego, był dobrym człowiekiem, a mimo wszystko miał wrażenie jakby był sam. Dagur? Niby był obok, a tak nie do końca. Brenna? W zasadzie też ale miał wrażenie, że jest kilometr dalej. Nawet pani Figg, którą dopiero poznał. Islandczyk był święcie przekonany, że został sam jak palec na tej polanie i to było straszne.

Przymknął na moment oczy, przykładając przy okazji dłoń do skroni. Nie... To tylko jakaś zła myśl... Ten księżyc Uniósł wzrok na niego by po chwili ciężko westchnąć - Już nalewam... - odparł ni to komuś, ni to sobie. Po prostu zakomunikował całemu światu, że rozpoczyna rozlewać. Jak powiedział tak też zrobił. Odkorkował butelkę i czym prędzej zabrał się do roboty, mając nadzieję, że te wszystkie złe myśli już nie powrócą. Zwłaszcza kiedy jeszcze kilka minut temu wszystko było jak najbardziej w porządku.