Ach, bezpieczne tematy! Lawirowanie między tym, co powinno zostać powiedziane, a co trzeba przemilczeć dla własnego spokoju ducha! Dobierali to sobie obaj według własnej potrzeby. Żeby nie musieć usłyszeć czegoś, co by im się nie spodobało. Żeby nie potwierdziły się przypuszczenia, które z obawą snuły się między wierszami. Głowa się ruszała - usta potrafiły milczeć. Nicholas milczenie miał w zwyczaju i nie piętnował tego jako czegokolwiek złego. Nie, to było dobre. Musiało być dobre, bo pozwalało zachowywać swoją prywatność. Powietrze wydawało się przy nim rzeczą cenną, cisza wysadzana była diamentami. Laurent nie czuł się nijak skrępowany, żeby przy tym - mówić. I mówić to, na co właściwie miał ochotę. Zastanawiał się nadal nad tym, co może mu się spodobać, a co może go rozzłościć, zasmucić, wpłynąć na niego negatywnie, ale nie było to obarczone ciężarem, że zaraz odbije się na tarczy, która wyceluje w niego skryte za metalową taflą ostrze. Chyba cieszyło go to tak, jak dziecko cieszyło się z zostawiania ciasteczek i mleka świętemu Mikołajowi. Tak bardzo frywolnie, tak bardzo szczerze i głęboko. Bo przecież dziecko ci tego nie powie na głos, ale widzisz to po jego zachowaniu.

- Mówisz o chorobie? - Czy może o kwestii pewności siebie? A może o tym, że wydawał się bezradny? Czasem to, jak ludzie go widzieli, potrafiło go rozdrażnić, ale to nie był jeden z takich przypadków. Drażniło go to wtedy, kiedy ktoś wchodził w jego kompetencje. Poza tym? To było wręcz słodkie i urocze, jak wzbudzał jakieś instynkty ochronne u ludzi wokół siebie. Jakby naprawdę był nieporadnym fajtłapą, który na każdym kroku może sobie zrobić krzywdę. Biorąc pod uwagę ostatni fenomen felernych wydarzeń to w sumie... ach, w sumie zawsze miał skłonności do przyciągania kłopotów, choć niekoniecznie ich szukał. - Jak chciałbyś wykorzystać to, że jestem chory? - Przechylił głowę, spoglądając na Nicholasa z ukosa z zaciekawieniem. Ciekaw tego, czy już jakieś wersje wydarzeń przychodziły mu do głowy. Mógłby, rzecz jasna, gdzieś pobiec do prasy... ale czy na pewno zrobiłaby się z tego jakaś sensacja? Na pewno, gdyby szczegóły były znane. Ale tych brakowało. Kompletnie brakowało. - Nie ty jedyny masz mnie za bezradną królewnę z wieży. Lubię nią być. - Przyznał bez bicia. Ale skoro pytał i jakoś odnosiło się to do tego zabawnego pytania o bezradność i bycie tym elementem, który trzeba nosić na rączkach, żeby czasem nie zrobiło sobie krzywdy... - Na wschodzie mawiają, że biała twarz kobiety może zakryć wiele defektów. Zauroczony człowiek syrenim śpiewem również przestaje dostrzegać wiele mankamentów. - Tak, był świadom swojej naiwności. Był świadom tego, jak łatwo jego serce zaczynało pragnąć zbliżenia, pragnęło poczucia bezpieczeństwa w silnych ramionach chociaż na parę chwil. Ale dotarło do niego coś bardzo ważnego - że teraz każdy, kto nie był ci najbliższy, mógł być twoim wrogiem. I tak, ze znużeniem, zaczął ten świat traktować. Czy był sens ukrywać, że słodycz słodyczą, że uwielbiał być tym niewinnym aniołem, a potrafił dla własnej przyjemności manipulować? I dla własnego bezpieczeństwa. Korzystał zarówno z tego, co tworzyły jego wady jak i zalety. Z niektórymi sobie radził, z innymi... Inne radziły sobie z nim. Dlatego potrzebował pomocy. Dlatego szukał pomocy. Nicholas pokazał, że jest bardzo przenikliwą i analizująca jednostką. Połączyłby kropki prędzej czy później, bo przecież osoby niewinne nie trafiały do Dantego. Osoby niewinne (jak i winne) nie wysadzały również całej jego baronii w przeciągu roku.

- Zadośćuczynienia za grzechy. - Powiedział dość okrężnie, ale nie dlatego, że nie chciał mówić. Dlatego, że sam nie wiedział, czego ten człowiek może od niego chcieć. Zresztą Nicholas nie był mu na tyle bliski, żeby się tym dzielić. Bo nawet jeśli od Dante nie był, to nadal mógł z nim robić interesy, jeśli nie bezpośrednio to pośrednio. Chociaż... wydawało się, że nie. Przynajmniej Laurent chciał w to wierzyć. Heh... no właśnie - chciał. - Oswojony z abraksanem? Chcesz polatać? - Odbił od tematu, bo poczuł, że zbliżył się do granicy, w której zacznie gubić samego siebie, a nie chciał jej przekraczać. Za dobrze było mu w tym... kręcącym się w jego głowie świecie, w którym ułudnie nie panował teraz strach o cokolwiek.

Słabość. Czym jest słabość dla kogoś takiego jak Nicholas? Wszystkim, co jest obnażaniem się z rzeczy głębszych, które są bardzo personalne? Laurent uważał. Dostał przestrogę od Victorii, ale nie musiała nawet tego pisać. Dotarło to do niego aż za mocno, wbiło mu się w głowę. Kto jest przyjacielem, kto wrogiem? Nie potrafił żyć w paranoi. Jeszcze nie. Jego potrzeba bliskości była trucizną - to była prawdziwa słabość, wobec której czuł się bezradny. Jak zwykła dziwka płacąca swoim ciałem za odrobinę emocjonalnej więzi i poczucia bycia chcianym i docenianym. Od kurtyzany różnił go tylko status majątkowy i to, że przyjmował zapłatę w innej walucie niż ta fizyczna. Chociaż... chociaż dla bukietu kwiatów wręczonego do jego dłoni z ciepłem oddałby się cały. A to, czysto formalnie, przecież było już fizyczne, prawda?

- Dlatego, że się nie określiłeś, dopytuję. - Ogół słabości brzmiał bardzo enigmatycznie. - Lubisz atakować w słabość człowieka? - Laurent przez te lata nauczył się tego, że słabości pozwalały ugryźć w odpowiedni miejsce, ale najskuteczniejszy atak wymierza się tam, gdzie istniały te najmocniejsze cechy. Te, które były superlatywami. Ale jak, przecież to nie ma sensu! - powiedziałby ktoś. Ależ miało. Nic nie bolało króla bardziej niż potłuczenie jego korony, która przecież była jego najmocniejszą stroną. - Zadam pytanie-pułapkę. - To nie tak, że uświadamiał Nicholasa, że pakował go w pułapkę. Taką słowną, rzecz jasna. To było żartobliwe. - Żartobliwie mówiąc. - Dodał, gładko przechodząc myślą do problemu Nicholasa z żartami. Jego kuzyn, Orion, też taki był. Żart go przeskakiwał całkowicie. - Jakie są moje mocne strony, skoro tak mocno dostrzegasz słabości? - Powinien być chyba bardziej spięty. Powinien się bardziej przejmować. Powinien w sobie posiadać jakiekolwiek odczucia strachu przed Śmierciożercami czy Dante. Tylko że Laurent usiadł już bardzo nisko - upadek nie był wtedy bolesny. Laurent bał się strasznie, że to, co powie lekarzom pójdzie dalej. Że nie mógł zaufać Guinevere czy Perseusowi. Ale oto był - i nadal był też blisko z tymi osobami. Uczył się ufać. Uczył się, że nie wszyscy jednak cię zdradzą.

Na twarzy selkie pojawił się uśmiech - tak samo zadowolony jak w tamtej kafejce, jak w momencie, kiedy Nicholasowi nie pozostało nic innego jak poddać się w walce, którą Laurent wytoczył. Satysfakcja. To była twarz człowieka, który był zadowolony ze swojego osiągnięcia.

- Widzisz... Śmierciożercy właśnie to stwierdzili. Tymczasem ja uznam, że to oni nie są zagrożeniem dla mnie. - Był jakiś błysk w jego oczach, kiedy spoglądał prosto w twarz Nicholasowi. Jesteś jednym z nich, kochanie? Udajesz tylko? Wcześniej było tak, że łącząca ich przeszłość była powodem do budowania barykady i strachu. Teraz ta wspólna przeszłość była mostem zaufania i komfortu. Oto jak strach przeradzał się w stabilny grunt. - Powiedziałbym, że możesz się przekonać, ale przecież bym przegrał. - Wrócił do spokojniejszego tonu, ale zadowolenie nie umykało z jego twarzy. Nie znał możliwości Nicholasa w walce, ale nie miało to dla niego znaczenia. Pobawiłby się w kotka i myszkę, chcąc być myszką, która da się w końcu kotu złapać. Bo nie było podniecenia, kiedy nie kończyłeś między kocimi pazurami. Albo pod motylimi skrzydłami. - A chciałbyś, Książę? W bajce Królowej Śniegu to nie Kai był bohaterem. Ale chętnie zamienię się miejscami. Kaiu, wyjmij również z mojego serca odłamek lodu i obroń mnie przed złym smokiem. - Ułożył palce na wysokości serca, jakby właśnie przyszło mu wejść na deski teatru, by wziąć udział w tym przedstawieniu.

- Możemy polecieć. - Zgodził się rumak, zerkając na swojego jeźdźca. - Ma Pan pewny uścisk, to dobrze. Zalecam mocno się trzymać. - Tak poprzedzając jeszcze pytanie, które zadał. - Tak jak przy jeździe konnej - nogami siodła. - Bo to było najlepsze podparcie, jakie można było uzyskać.

- W górę. - Na polecenie Laurenta Michael rozłożył skrzydła i wybił się w powietrze. Gabriel zaraz za nim, biorąc mały rozbieg.

Niebo nie miało tajemnic dla abraksanów. Wiatr niósł je jakby nic nie ważyły i nie wdzierał się boleśnie do oczu tak jak powinien. Unieśli się w górę i skręcili nad wodę, nad te morskie fale ciemniejące pod grubymi kołtunami chmur zbierającymi się na niebie.

Rzeczywiście - jak dziecko. Dlaczego, czemu, jak to, skąd to się bierze? Szereg pytań regularnie wysuwał się z Laurenta, bo tak się składało, że poznanie było dokonywane tu obopólnie z różnych perspektyw. Nicholas obserwował i słuchał, zupełnie jak sam selkie. Robili to po prostu na inne sposoby. To była jedna wielka gra i chociaż człowiek nie był kartami pokera, to przecież tę rozgrywkę można było przyrównać właśnie do niego. Blondyn zrozumiał aż za dużo po tym felernym ataku. Chociażby zrozumiał, że jeśli sam nie zadba o swoje bezpieczeństwo to przecież nikt o nie nie zadba. Ale jak to? Z w zasadzie nieznajomym właśnie unosi się podczas przejażdżki nad wodą. Jedno zaklęcie Nicholasa i Laurent zatonąłby w morskich falach. Gdzie zaczynał się jego strach przed śmiercią, a gdzie zaczynało pragnienie adrenaliny i nie dbanie o nic? Ta granica zaczęła się zacierać. Za to otworzyła się nowa. Ta nowa mówiła, żeby nie wpuszczać hojnie nikogo z zewnątrz do miejsca, gdzie naprawdę ten obcy mógł zaszkodzić. Mogli rozmawiać o potrzebie bliskości, ochrony, poznaniu, zabawie. Zaufał Nicholasowi, że nie ma złych zamiarów względem Śmierciożerców. Ale teraz patrzył na niektórych ludzi i niemalże nonszalancko zastanawiał się: kto. Który z nich. Niemal, bo ścisk strachu był prawdziwy. To dzisiaj był wyzutą ścierką z emocji po wczorajszych przeżyciach.

Laurent sam nie był pewien, dlaczego nie do końca ufał tamtemu zdaniu Nicholasa i czemu nie bardzo potrafił zaufać temu, co powiedział teraz. Nie był pewien, bo analizował to wszystko od początku, łączył wątki i wszystko mówiło, żeby nacisnąć przycisk: wszystko gra. Może to ta aura tego człowieka? Jego wyrachowanie? Nie uwierzyłby na pewno, że Nicholas nie jest wyrachowany, to chyba dlatego nie do końca wierzył w odpowiedź, która przy tym toku rozumowania zamieniła się w dyplomatyczną.

- Co za fenomen. - Skomentował, wyprowadzając część tych myśli na zewnątrz, przyglądając się przez moment blondynowi, kiedy Michael dopasował niski lot nad wodą do Gabriela. Jeszcze wolny. Ale zaraz przyjdzie im pognać szybszym tempem nad niespokojnym morzem. - Bo ja celowałbym w słabości. Uderzyłbym tam, gdzie najbardziej boli. Niewprawionych graczy i nadmiernie wrażliwych pozbawia to broni. - Cień uśmiechu przesunął się po jego twarzy, kiedy przedstawił tę oczywistą dla niego odpowiedź człowiekowi, który zaprzeczył, że by tak uczynił. Ta niewzruszona pewność siebie - może to zakrawało w tym temacie u Nicholasa na arogancję? Dlatego uważał, że nie potrzebuje eksploatacji słabości, żeby cokolwiek wygrać? Rodziło to kolejne pytanie - w takim razie tak często dawał za wygraną w ich potyczkach, czy może faktycznie dlatego, że żadnej krzywdy nie chciał? Dopatrywał się już paranoicznie cieni tam, gdzie ich nie było. Aż sam lekko pokręcił do tych myśli głową z uśmiechem półgębkiem. Więc, w zasadzie... chyba tak. Chyba spodziewał się trochę innej odpowiedzi, ale ta nie była szokująca. Szokująca była odpowiedź na następne pytanie.

- Nie działa? - Szok jednak szybko przeszedł w zrozumienie i szybką kalkulację. - Jesteś oklumentą? - Bardziej niż to, w jaki sposób Nicholas się o tym wypowiadał dziwiło go to, że dzielił się tymi informacjami. I znów - czemu go w sumie to dziwiło? To był mocny atut. Karta, którą można było bardzo sprytnie wykorzystać, jeśli spodziewałeś się ataku od drugiej strony. JEŚLI. Przecież Laurent wcale nie zamierzał go atakować. Zaraz jednak się uśmiechnął filuternie, z dozą rozbawienia w spojrzeniu. - Nie działa, mówisz. - I nie chodziło o śpiew. Bo tak, selkie potrafiły mamić i uwodzić, chociaż jego rodzina morska nie z tego słynęła - tym niesławą na nich ściągnęły syreny. Oni słynęli ze swojego umiłowania do błyskotek, beztroski i miłości do owoców morza. Każde z tych rzeczy było wielkich check pointem przy Laurencie. Darował sobie dalsze podpytywanie, bo chciał naprawdę wyciągnąć wszystko z siły skrzydeł Michaela.

Komentarz z odwagą zamieniłby jednak osobiście na: głupie podejście. Bo to była z jego strony głupota. Oni zawsze byli zagrożeniem.

- Uważaj, bo się zakocham tak jak we wszystkich romantycznych powieściach o wielkiej miłości, rycerzach i księżniczkach. - na resztę słów już miejsca nie było, bo abraksany wyrwały do przodu.

Potężne, wielkie skrzydła niosły ich nad morzem. Michael zniżył lot i rozprysnął swoimi kopytami morską wodę, by prawie się w niej zanurzyć i znów odbić gwałtownie w górę, umykając przed większą falą. Zatoczyli łuk, gdy za bardzo oddalili się od lądu, by znów na niego powrócić. Wznieśli się ponad drzewa, z których zerwało się ptactwo i przez kilka chwil lecieli razem z memortkami, nim te nie zanurzyły się w leśnej gęstwinie. Widok z tej perspektywy, na te rzeki, jeziora, pola, łąki, lasy był powalający. To nie była monotonia krajobrazu - to była cała jego gama piękna, które chciało się uwiecznić na zdjęciu i zawiesić na ścianie. Nim dobrze dotarli do stadniny, gdy wracali spadły pierwsze, ciężkie krople zimnego deszczu, który z wiatrem morza i powiewem prędkości nieprzyjemnie chłostał skórą namawiając do zwolnienia i wylądowania na samej plaży.

- Aaach, a liczyłem na to, że się nie rozpada. - Laurent transmutował gałąź w szeroki parasol, gdy już zsiedli z koni przed stajnią. Szeroki na tyle, żeby bez problemu się z Nicholasem pod nim zmieścili.

Kochał poematy. Kochał wiersze, zatracał się w czułych i słodkich słówkach szeptanych jak tajemnica do ucha. Rozpływał się pod zdaniami, które wynosiły ten jeden, krótki moment na wyżyny. Przeżył to już. Przeżył to na jawie i przeżył to we śnie - tak intensywnym, że... może ciążyła nad nim jakaś klątwa, skoro po tym śnie pozostały mu siniaki, mokra pościel i wyrwana z nieba gwiazdka, która teraz zdobiła jego szyję, obleczona w złoto. Subtelna biżuteria - na pewno bardziej niż ta magiczna perła, którą nosił jako kolczyk. I ani jednego, ani drugiego, nie bardzo chciał zdejmować. To, że na niego działały i rozpalały jego głowę, doprowadzały do zupełnego zatracenia, nie znaczyło, że oczekiwał tego od wszystkich. Nie każdy był poetą. Nie każdy nawet powinien nim być. To nie poezji szukał w Nicholasie, więc jak mógłby na nią liczyć? Dobrze mu było przy tej stabilności. Mógł wokół niego panować mróz, ale nie czuł, żeby ten mróz go kąsał, nawet kiedy przechadzał się po śniegu nagimi stopami. To pewnie magia tego, że morze nigdy nie zamarzało. Nicholasowi było bardzo daleko do temperatur Antarktydy, żeby myśleć chociażby o tym, by słone fale niosły ze sobą krę. Od Nicholasa oczekiwał więc czegoś równie stabilnego i prostego, czego się doszukiwał. Prostego Ty na mnie działasz. Uśmiechał się, a uśmiech ten podobny był do pawich piór rozwijających się na ogonach. Człowiek piękniał, kiedy sam wierzył w swoją wartość - a Laurent w nią wierzył, kiedy oczy i słowa drugiego człowieka, jakiego miał przed sobą, nie pozostawiały mu nawet malutkiego pola do zwątpienia w prawdziwość tych słów i spojrzeń.

- Czy pytanie jest podchwytliwe? - Zapytał, czekając, aż Nicholas wsunie się pod parasol - i nawet wysunął go trochę zachęcająco w jego kierunku, gotów mu tę parasolkę oddać zarówno z własnego widzi-mi-się jak i czysto-praktycznym. Nicholas był wyższy. Albo nieść samemu, jeśli nie zostanie przejęta. - Nie zastanawiałem się nad tym. - Zaprosił tutaj Nicholasa i w zasadzie niektóre zaproszenia były tylko wymówką. Nie zdziwiłby się nawet, gdyby Nicholas powiedział, że wcale nie chce polatać. Laurent otrzepał swoją koszulę z kropel deszczu, przesunął palcami po wilgotnych włosach, które robiły teraz praktycznie to, co chciały. Platynowe kosmyki w tym światłocieniu wydawać się mogły niemal białe. - Ostatnio bardziej niż do latania ciągnie mnie do morza. Myślałem nawet, czy nie zniknąć w nim całkowicie. - Było tu za dużo osób, które kochał i które kochały jego. Wiedział aż za dobrze, czym jest strata kogoś bliskiego i nie chciał, żeby ktokolwiek tęsknił i płakał za nim. Nadal zresztą trzymały go obowiązki, nawet jeśli odcinał się od nich, nie potrafiąc sobie ze wszystkim poradzić. - W morzu nie jest tak zimno, jak tu. - I na potwierdzenie tych słów trochę przykurczył swoje ramiona, ale tylko na moment, bo zaraz się wyprostował jak od linijki. Ani myślał chodzić inaczej.

- Wejdziesz jeszcze na chwilę? Migotek zadba o twoje ubrania. - Żeby je oczyścić i przede wszystkim wysuszyć. Gabriel i Michael pożegnali się, wkraczając do stajni prowadzeni przez Alexandra, który przyszedł je odebrać, rozsiodłać i ogrzać, a dwójka panów skierowała się do domu Laurenta.

Podobno Laurent był całkiem niezły z wiwisekcji zwłok. Przynajmniej coś podobnego usłyszał parę lat temu. To nie mogło się aż tak różnić od wyciągania szkiełka z serca, prawda? O ile taka operacja była właściwa, bo co do tego zaczynał mieć wątpliwości. Nie powinno się próbować zmienić człowieka, kiedy ten żył życiem, w którym było mu dobrze. Nie powinno się na siłę pokazywać tęczy, skoro dobrze było w szarości. Patrząc na Nicholasa przecież nie mógł powiedzieć, że chciał go zmienić, skoro nawet niedostatecznie dobrze go znał. Chciał mu pokazać coś nowego - tylko czy pokazanie tego nie byłoby tym samym, co pokazanie ślepcowi świata, który na drugi dzień znów straci wzrok? Nie żal ci tak mocno tego, czego nigdy nie miałeś. Kiedy to posmakujesz, a potem stracisz - dopiero wtedy zaczyna naprawdę boleć. Laurent wierzył, że jego serce należy do morza i chyba nigdy się do nie zmieni. Musiało być więc tak samo chłodne jak morskie fale.

- Gdybym nie chciał z tobą spędzić trochę czasu, trochę więcej, to czy w ogóle bym cię zapraszał? - Czy to znowu wchodziło na grę odpowiadania pytaniem na pytanie? Najwyraźniej. Nicholas miał całkowitą rację. Laurent należał do tej grupy ludzi, którzy potrafili tworzyć okazję, ale w gruncie rzeczy woleli je wykorzystywać. Dlaczego czasami podsuwał tylko myśl, by pomóc drugiej stronie okazję stworzyć. Było w tym coś pokrętnego, ale nieszczególnie uważał to za jedno z większych swoich dziwactw. Czasami jednak należało okazję stworzyć samemu, skoro chciało się coś dostać. Jak na przykład chciał towarzystwo Nicholasa w domu, który teraz nie był bezpiecznym schronieniem, przed którym do tej pory chował się przed światem i ludźmi.

Trochę nie spodziewał się tego ruchu ze strony Nicholasa. Nawet nie przyszło mu więc do głowy, żeby się odsunąć, a kiedy już był przy nim... tak, kiedy byłeś przy kimś zawsze było cieplej. Lepiej. Uśmiechnął się i objął mężczyznę, żeby wędrówka przez murawę nie stanowiła problemu i było komfortowo. Jemu przynajmniej było dobrze.

- Twoje ramiona są bardzo ciepłe. - Na tyle cieplutkie, że Laurent mógłby się tu teraz zatrzymać i dać się wymiziać jak złakniony dotyku kociak. Ale nie. Przede wszystkim nie, bo fujka - byli mokrzy. Po drugie nie - bo fuj, trzeba się umyć. Po trzecie nie, bo... do nie. Trzeba stosować w końcu dojrzałe argumenty, "nie bo nie" było jednym z najlepszych. - To też jest czułość, zdajesz sobie z tego sprawę? - Pił do tego twardego zapewnienia Nicholasa, że z jego strony nie można tego oczekiwać, ani nie można się tego spodziewać. Tymczasem było. Automatyczne? Wyuczone? Czy w ogóle bez zastanowienia, taki... impuls? - Wybacz, ale na noc cię nie zaproszę. - Uśmiechnął się trochę szerzej. Zażartowałby, że "ze mną trzeba chodzić, żeby zostać zaproszonym na noc", ale że Nicholas nie bardzo łapał żarty to sobie darował. - Dzień jest jednak jeszcze długi, jeśli ci się nie śpieszy.