Wyjazd do Norwegii nie był czymś, co musieli ukrywać przed innymi członkami rodziny. Związany z rodzinnym biznesem, zaliczał się do grona tych spraw, o których mogli mówić otwarcie. Dlatego też nie miał większych oporów przed tym, aby poruszyć go przy stole; aby zadać wiążące się z nim pytanie.

Kiedy zainteresowała się tym Lorien, w odpowiedzi zdążył jedynie kiwnąć głową. Niczego od siebie w tym temacie nie dodał. Wyglądało bowiem na to, że wystarczająco dużo padło ze strony brata. Nie czuł się więc w obowiązku wszystkiego dodatkowo tłumaczyć. Zwłaszcza że niczego więcej do dodania tutaj nie miał.

- Doskonale. - zwrócił się zamiast tego do Richarda. Tutaj również dopilnował, żeby z jego strony nie padło przypadkiem zbyt wiele słów. To jedno zamykał temat. Pozwalało na nowo zająć się śniadaniem, które kiedyś należało wreszcie dokończyć. Zwłaszcza, że przecież żadne z nich nie zamierzało spędzać tutaj całego poranka. Mieli swoje sprawy. Każde z nich posiadało własne obowiązki.

A przynajmniej tak to wyglądało w przypadku Roberta.

Skupiony na kiełbasce, starał się tak po prostu ignorować wszystko inne, co działo się przy stole. Nie było to jednak proste w momencie, kiedy Sophie odciągnęła na bok Stanleya. I cholera jedna wie, co z nim robiła. O czym Ci dwoje ze sobą rozmawiali. Zdarzyło się nawet z raz czy dwa, że zerknął kontrolnie dokładnie w tym kierunku, w którym zniknęli jego syn i córka. Gdyby ktoś zwrócił w  tym momencie na niego uwagę, mógłby to dostrzec. A gdyby był to ktoś odpowiedni, być może nawet byłby w stanie wyciągnąć z tych obserwacji właściwe wnioski. Dostrzec te nieszczęsne obawy, którym Robert tak bardzo starał się nie pozwolić wybrzmieć.

Wreszcie musiał na kimś wyładować swoją irytację. Tę irytacje, która od kilku dobrych minut, stopniowo w nim narastała. Odłożył widelec, nóż, oderwał spojrzenie od talerza, którym starał się zająć. Starał się dość nieudolnie, skoro na każdym kroku coś zdawało mu się przeszkadzać; coś odciągało jego uwagę. Był trochę jak ta baletnica, która narzekała na wszystko. Włącznie z rąbkiem własnej spódnicy. Obwiniała wszystko i wszystkich, zarazem nie dostrzegając żadnej winy po swojej stronie.

- Domyślam się, że w Norwegii panowały nieco inne zasady, ale teraz jesteśmy wszyscy w Londynie, w moim domu, i co istotne, nie zamierzam się w tym temacie powtarzać. - zaczął. Nie podnosił głosu, jeśli nie od razu na jego słowa zareagowali, nie od razu skupili uwagę na jego osobie, to dał im na to jeszcze trochę czasu. Liczył na to, że spokój z jakim starał się to wszystko przekazać, okaże się wystarczający. - Bardzo, ale to bardzo, nie podoba mi się przebieg tego wspólnego śniadania. Wprowadzacie wiele chaosu. Zachowujecie się jak dzieci, jakbyście nadal mieli mleko pod nosem, choć każde z was jest już pełnoletnie. Swoją drogą jest to naprawdę bardzo rozczarowujące. - tutaj pozwolił sobie na moment zbłądzić spojrzeniem w kierunku brata. Czyżby w stosunku do niego również miał zastrzeżenia? Nawet jeśli tak było, niczego nie powiedział, zamiast tego kolejny raz spojrzał to na Charlesa, to na Leonarda. Sophie była nieobecna, tym samym ta pogadanka miała jej umknąć. Przynajmniej tym razem. - Mam nadzieje, że następnym razem weźmiecie pod uwagę, że nie jesteście tutaj sami. Każdy z nas ma prawo do tego, żeby móc w komfortowych dla siebie warunkach zjeść posiłek. Byłbym prawdziwie zawiedziony, gdyby ta sytuacja się jeszcze kiedyś powtórzyła.

Cokolwiek mówił, zwracał uwagę – chłopcy go nie słuchali. Robili wszystko jakby, złośliwie? Testowali jego cierpliwość? Tak szybko zadomowili się, sprawdzając jak daleko sięga także cierpliwość Roberta? Richard zaczynał mieć już tego dosłownie dosyć. Nie tak ich wychowywał. Nie tak ich uczył zachowania w gościnie, czy w rodzinie, kiedy tutaj przyjeżdżali. W tej chwili, narobili mu wstydu. Nie mówiąc już o zachowaniu Sophie, która także wywinęła niejeden numer.

Słysząc nawoływanie syna obok, spojrzał na jego talerz, krytycznie oceniając zachowanie Leonarda. To samo spojrzenie jednak skierował na Charlesa. Nie odpowiedział na słowa Leonarda. Być może robili sobie kanapki samodzielnie, bez pomocy skrzata. Choć nie musieli, kiedy posiłki zawsze mieli odpowiednio przygotowywane. A ich skrzat domowy również znał się na swojej robocie. Nie mieli co narzekać na jego oddanie i pracowitość.

Odłożył sztućce na swój talerz, przerywając jedzenie śniadania już w momencie, jak Charles domagał się jego uwagi. Mając obecnie problem ze swoimi chłopakami, nie zarejestrował niepokojącego najpewniej spojrzenie brata, w stronę wyjścia, gdzie zniknęły jego dzieciaki. Richard miał już przejść do działania, kiedy usłyszał słowa brata. Skupił na nim spojrzenie, wysłuchawszy jego pouczenia. Zrozumiał to spojrzenie, jakie brat mu posłał. Pozwolił mu dokończyć, ale już wtedy kontrolnie obserwował Charlesa i Leonarda.

- Usiądziesz na moim miejscu.
Zwrócił się Richard do Charlesa, tonem rozkazującym i nieznoszącym sprzeciwu. Dał tym sposobem do zrozumienia, że był nie tylko zirytowany ale i mocno zawiedziony ich zachowaniem.

Wstał nawet od stołu, odsuwając krzesło. Talerze swój z Charlesem, zamienił miejscami. Tak samo kubki z napojami. Jeżeli Charles się ociągał, Richard patrzył na niego z góry wyczekująco. Tylko w ten sposób ich mógł rozdzielić, aby przestali zakłócać spokojne spożywanie posiłku pozostałym członkom rodziny. Usiąść między nimi. Tylko tym razem, na tym posiłku rodzinnym.

Jeżeli Charles posłucha ojca i zamieni się miejscami. Na tym nie było końca. Ponieważ w następnej kolejności, Richard zamierzał zamienić talerze Leonarda z Charlesem. Tak, że kiełbaskę z dżemem, miałby Leonard.

- Mocno się na was zawiodłem. Zjedzcie to co macie na talerzach.
Zwrócił się do nich z gniewnym tonem, niczym zawiedziony ojciec, zachowaniem swoich synów. Nie zwracał uwagi na to, że Lorien coś tam szeptała do Roberta. Skupiony był na czynnościowym rozdzieleniu chłopaków. Na tym dzisiejszym śniadaniu, nie mogli widocznie siedzieć razem. Obok siebie. Może to ich nauczy, aby nie wtrącać się do cudzego talerza.

Po swojej przemowie dał im chwilę. Niedługą chwilę na to, żeby odpowiednio na jego słowa zareagować. Dostosować się do tutejszych zasad. Nie obchodziło go przy tym to, co na ten temat Charles oraz Leonard rzeczywiście myśleli. Robert trzymał się w tym przypadku zasady mówiącej, że dzieci i ryby głosem nie dysponowały. A nawet jeśli byłoby inaczej, to najpewniej nie miało paść z ich strony cokolwiek, co byłoby wartym uwagi.

Widząc, iż po jego tyradzie, do wszystkiego dołączył się również brat, zamierzał wrócić do śniadania. Pozwolić, żeby to on zajął się ostatecznymi porządkami. Pierw jednak przeszkodziły mu w tym przeprosiny, które padły ze strony Charlesa - jedyną odpowiedzią było w tym przypadku skinięcie głową - następnie zaś Lorien, chcąca przekazać mu jakieś swoje uwagi. Na samym końcu dołączył do tego wszystkiego jeszcze Leonard, który chyba niekoniecznie zrozumiał przesłanie. Tylko czy coś na to dało się jeszcze zaradzić?

Nie zamierzał wplątywać się w przepychanki słowne z ewidentnie źle wychowanym bachorem - bo jak inaczej miałby to określić? Zamiast tracić na to czas, jak i również siły, pochylił się w kierunku Lorien, skupiając się na tym, co żona miała mu do przekazania. Zmarszczył brwi, kiedy okazało się, że jej uwaga dotyczyła Sophie. Przeoczył? Zapewne tak właśnie było. Nie zamierzał się w tym przypadku oszukiwać. Cokolwiek by o niej nie powiedzieć, córka aniołkiem nie była chyba nigdy.

Całe szczęście wyglądało na to, że nadal pozostawała jednak dużo lepiej wychowana niż synowie brata. Wydawała się znać granice. Nie tworzyła samą swoją obecnością aż tak dużego zamieszania.

- Zwrócę na nią większą uwagę. - odpowiada. Po cichu, nie pozwalając na to, żeby słowa te dotarły do uszu pozostałych członków rodziny, którzy akurat znajdują się przy stole. Zarazem nie deklaruje jednak, że zajmie się córką teraz. Wszystko uzależnia od tego, co będzie działo się dalej. W jaki sposób potoczy się to śniadanie. Co nastąpi po tym, jak Sophie oraz Stanley powrócą wreszcie do stolika.

Prostuje się, wraca do talerza. Sięga ponownie po nóż i widelec. Udaje mu się nawet trochę zjeść. Dopić kawę, która nie smakuje już tak dobrze jak jeszcze kilka chwil temu. Decyduje się odstawić ją kawałek dalej. Wzdycha przy tym nieco ciężej. Gdyby nie dzieciarnia, zdążyłby wypić, zanim stała się nieznośna. Stało się jednak jak się stało.

Choć talerz ma już po chwili pusty, nie rusza się. Nie żegna. Nie opuszcza jadalni i nie udaje się do swojego gabinetu. Nie chce zostawiać ich wszystkich samych ze Stanleyem. Ryzykować, że stanie się tutaj za jego plecami coś, czemu mógłby przeciwdziałać. Nie wraca jednak do gazety. Nie nakłada sobie więcej jedzenia. Dochodzi do wniosku, że jeśli ma panować porządek, wszystkiemu trzeba nadać właściwy rytm.

- Leonardzie, ojciec wspominał, że zamierzasz niebawem zacząć prace w tutejszym szpitalu? - pozwala sobie zadać pytanie, na które odpowiedź w zasadzie go nie interesuje. Nie ma większego znaczenia. Przynajmniej w tym momencie.