Wcześniej: Odpowiadam Isaacowi

— Wiesz... Kwalifikacje kadry z naszych czasów też zdawały się budzić wątpliwości wśród uczniów — sarknął krótko, bo w gruncie rzeczy ciężko było stwierdzić, co właściwie uprawniało co poniektórych profesorów do objęcia funkcji nauczyciela w Szkole Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie. Miał dziwne przeświadczenie, że większe wrażenie na dyrekcji oraz radzie nadzorczej akademii robiły osiągnięcia chętnych niźli ich wykształcenie. A może Erik po prostu się nie znał. Bądź co bądź, nie była to jego specjalność. — A jak sam wspomniałeś: uczyłeś dorosłych. To już jakiś krok w odpowiednią stronę. W końcu dzieci to tacy... mali dorośli, czy nie mam racji?

Mógł zapewne wytoczyć jakieś poważniejsze argumenty, aby przekonać Isaaca do rozpatrzenia tego pomysłu, jednak w gruncie rzeczy po prostu żartowali sobie we własnym gronie. Longbottom wiedział, że sam nie dałby się zbyt łatwo ściągnąć ze ścieżki, jaką obecnie kroczył, a skoro Bagshot postanowił zmienić swoje dotychczasowe życie na tyle, aby po tylu latach wrócić do ojczyzny, to zapewne i on miał na siebie konkretny pomysł. Może nie było sensu zaprzątać mu głowy potencjalną karierą w szkolnych murach. Z drugiej strony, dobrze by było mu o tym przypomnieć, kiedy dorobi się gęstej brody, monotonnego tonu głosu i wysłużonej aktówki.

— Chyba się dzisiaj nie pojawi — stwierdził z ubolewaniem. — Właściwie to się z nią dzisiaj nawet widziałem. Ona... — Otworzył usta, jednak zaraz je zamknął, nie wiedząc, jak odpowiednio wytłumaczyć ich dzisiejsze spotkanie. — Cóż. Na moją prośbę wysadziła w powietrze gigantycznego błotoryja, który zrujnował pola uprawne pod Little Hangleton. Pewnie dalej zmywa z siebie... Wiadomo co. Ekhm.

Na początku miał do siebie pretensje, że puścił kobietę samą, jednak ze swoją klaustrofobią raczej nie przydałby się jej na zbyt wiele. A może nawet by przeszkadzał. A gdyby miał jeszcze wymyć się ze śluzu i krwi tego szkodnika, to pewnie dalej tkwiłby pod prysznicem. Och, po czymś takim naprawdę przydałaby mu się parogodzinna sesja relaksacyjna w miejskich łaźniach. Miał tylko nadzieję, że pannie Yaxley szybko uda się doprowadzić się do porządku. I że widok wnętrzności stwora wybuchających na wszystkie strony nie będzie jej prześladować przez nadchodzące tygodnie.

Teraz: Rozmawiam z Millie.
Erik chowa się pod stołem.

Zaczerwienił się lekko, gdy wspomniała o ubiegłej nocy. Cóż, przeżył chwilę słabości. I ciekawości własnym losem. Wbrew pozorom karuzela tragi-komizmu wcale się nie zatrzymywała, biorąc pod uwagę poranne wezwanie do Little Hangleton. Sądził, że sytuacja nieco się uspokoiła, a jednak siły wyższe rzuciły mu pod nogi kolejną kłodę w formie błotoryja giganta. Dobrze, że inne bóstwa zesłały mu również anioła stróża pod postacią Geraldine Yaxley. Ciekawe, co jeszcze miało się wydarzyć w tym miesiącu. Uśmiechnął się krzywo.

— Zawsze byłem przekonany, że zerkasz w moją przyszłość przed każdym meczem Gryffindoru w Hogwarcie — skomentował bezwiednie, wbijając w nią rozbawione spojrzenie. — No wiesz, żeby sprawdzić, z jak dużą pasją będę łapał zbłąkane kafle przy bramkach.

Rozchylił usta, gdy nagle poczuł ręce Mills na swoich barkach. Wbrew pozorom nie dlatego, że tak rzadko go przytulała na przestrzeni ich znajomości, a dlatego, że często miała problem z tym, aby sięgnąć tak wysoko. Cholerne babeczki. Erik uściskał dziewczynę, zamykając ją na krótką chwilę w niedźwiedzim uścisku.

— My też za tobą tęskniliśmy — zapewnił ją. — Nikt nie rzuca tak soczystymi kurwami po biurach Brygady Uderzeniowej, jak ty Moody. Lokalne domy publiczne też na pewno docenią twój powrót. Wiesz... To ogromna reklama. I na dodatek darmowa.

Zamrugał zdziwiony, gdy wspomniała o flamingach, w pierwszej chwili nie bardzo rozumiejąc, o co chodzi. Nawet nie zdążył się odsunąć, zanim zrujnowała jego fryzurę. Wbił w dziewczynę skonfundowane spojrzenie, przysłuchując się z uwagą jej słowom, jednak znaczenie jej przemowy dotarło do niego, dopiero gdy wpakowało ciastko z kremem prosto w gębę Caina. Erik wybałuszył na nią oczy i rozejrzał się kontrolnie po reszcie zgromadzonych. Walka... na żarcie? A potem jeszcze pojawił się Thomas w sukience. Erik zasłonił usta dłońmi.

— Nie śmiałby — parsknął, odsuwając się w stronę stołu. — Ale w to — Wskazał na Millie. — Nie mam zamiaru się mieszać. O nienienienie. Mam pewne standardy. Niskie, bo niskie, ale jednak.

Korzystając z dosyć nieoczywistej przewagi, jaką zapewniły mu zaklęte ciasteczka, Erik przykląkł na trawie i... wpełzł pod stół, znajdując sobie tym samym kryjówkę przed atakami ze strony innych gości imprezy.

Simpuję Thomasa w kiecce, dostaję w ryj ciastem i rzucam ciastem w stronę Isaaca.

Chciał skomplementować Thomasa i jego przepiękną, wyjątkowo odważną kreację; aż pozazdrościł mu odwagi, aby zdecydować się na takie przebranie. Musiał też przyznać, że ten sposób ubioru robił mu rzeczy w nieodpowiednich miejscach. Pewnie dlatego w ogóle nie zarejestrował momentu, gdy wybryk Solenizantki zamienił się w otwartą wojnę na jedzenie.

Ciasto, które miało trafić Isaaca, rozplaskało się na połowie twarzy i kołnierzu Morpheusa. Mężczyzna dziękował bogom, że zrezygnował ze stylowego czerniła nad oczami, które miał dwie noce wcześniej, bo teraz wyglądałby jak aktorka ze spalonego teatru. Zgarnął ręką ciasto z oka, oblizał słodki krem. Pyszny, więc nie żałował niczego. W końcu będzie rzucał ciastem, to spali ten cukier. Prawda? Prawda? wiedział, że to tak nie działało, ale czasami lubił udawać, że może tak być.

Krytycznie spojrzał na Basiliusa oraz Erika, z uśmiechem politowania i pobłażania. Oczywiście nie wyglądał przy tym aż tak dobrze, jak zwykle, bo różowy krem nadal brudził większość jego twarzy, ale liczył, że komentarz podbije jego status nieustraszonego wojownika ciasta.

— Po tobie jeszcze bym się tego spodziewał, Basiliusie, ale Erik... — najstarszy na to m spędzie Longbottom wybrał ze stołu piękna, ozdobioną kremem babeczkę, zważył ją w dłoni z miną eksperta. — Nie wiedziałem Erik, że jesteś tchórzem.

Obrócił się na palcach, biorąc zamach i celując w plecy Bagshota. On rzuca, bogowie ciastka niosą.

Ukrywam się pod stołem z Basiliusem.
Odpowiadam na zaczepki Isaaca i Morfeusza.

Młody detektyw chyba po prostu odwykł nieco od tak prozaicznych zabaw. Jeśli zjawiał się w jakimś miejscu, gdzie faktycznie można było zagrać z towarzystwem w jakąś grę, to zazwyczaj był to poker czarodziejów lub... feralne poszukiwanie czekoladowych jaj na Ostarze. Wspinania się na pale podczas Beltane nie uznawał za szczególnie angażującą rozrywkę, a raczej przeszkodę w drodze do celu, jakim było umilenie wieczoru osobom, które postanowiły spędzić z nim obchody. Nawet ostatnie tańce zorganizowane przez Brennę nie były tak... luźne.

Wprawdzie nie miał nic przeciwko temu, aby ubrudzić się ciastem w pościgu za kimś z gości imprezy, tak nie szczególnie uśmiechało mu się ufajdanie ciuchów lukrem, bitą śmietaną i innymi słodkościami. To tylko oznaczało kolejne pranie i rzucanie paru zaklęć, które sprawią, że ciuchy nasiąkną na moment magią, aby doprowadzić je do porządku. Już prędzej wziąłby udział w jakichś wyścigach czy pojedynku szermierczym, ale bawienie się ciastem zdecydowanie nie było w jego... Wzdrygnął się, gdy nieoczekiwanie znalazł się obok niego Basilius.

Zerknął orientacyjnie na jego dłonie, jakby szukał tam zbioru słodkich pocisków, jednak zaraz odetchnął z ulgą, gdy okazało się, że był po prostu kolejnym uchodźcą uciekającym przed tą przedziwną wojną, która rozgrywała się obecnie w sadzie Longbottomów. A myślałby kto, że Warownia uchodziła za fortecę, której nie dało się sforsować. A teraz bariery padły przez kilka słodkich ciast. Eh, co ludzie powiedzą na mieście.

— Ciężko stwierdzić — rzucił dyplomatycznie Erik, kuląc się pod stołem. Gdyby nie to, że zaklęte ciasteczka sprawiły, że był znacznie mniejszy, pewnie ledwo udałoby mu się wślizgnąć do tej kryjówki. — Nie spodziewałem się bitwy ''każdy z każdym''. Może w pewnym momencie obie strony wykrwawią się na tyle, że uda nam się stąd uciec.

Zmełł w ustach przekleństwo na uwagę historyka. Nie miał zamiaru dać się sprowokować przez jeden komentarz. Lata pracy w terenie, ćwiczenia dyscypliny i opanowania nie mogły pójść na marne. Wziął głęboki oddech, po czym wykrzywił usta w kwaśnym uśmiechu, pozwalając, aby kilka kropelek jadu skaziło jego manierę głosu.

— Nie, panie Bagshot. Po prostu nie umiemy się bawić — sarknął, aby zaraz przewrócić oczami, gdy Morfeusz zdecydował się dołączyć do męczenia bratanka. Cóż za lojalność. — To nie ty walczyłeś dzisiaj z błotoryjem-gigantem, czyż nie? — odbił piłeczkę, słysząc uwagę wuja. Nagle wszystkim zebrało się na słabe dowcipy. — Jestem bardziej niż chętny do tego, aby przy walce z ciastem przekazać ci pałeczkę pierwszeństwa.